Harry Brown

Θρίλερ, Βρετανία 2009 (Ημερομηνία κυκλοφορίας άγνωστη)

Υπόθεση: Ο Harry Brown (Michael Caine), ένας πρώην Βρετανός πεζοναύτης, παρακολουθεί πώς η γειτονιά του αρχίζει να καταρρέει από τις συμμορίες που θερίζουν την βία, τον τρόμο και τα ναρκωτικά σε κάθε γωνιά. Μετά τον θάνατο της γυναίκας του και την άγρια δολοφονία ενός φίλου του νιώθει την ανάγκη να αντιδράσει...

Το ''Harry Brown'' ήδη έχει προωθηθεί ως μία από τις καλύτερες παραγωγές της Γηραίας Αλβιώνας για το έτος που μας άφησε. Ολόκληρο το θρίλερ περιστρέφεται, δομείται και αναπτύσσεται γύρω από έναν σπουδαίο ερμηνευτή, τον πλεόν 76χρονο Michael Caine. Έτσι αποτελεί στην ουσία one man show, και μάλιστα πολύ επιτυχημένο. Οι ομοιότητες και οι συγκρίσεις με το συγκλονιστικό ''Gran Torino'' είναι προφανείς. Εκεί είδαμε τον Clint Eastwood να δίνει ένα πραγματικό ρεσιτάλ ερμηνείας, εδώ ο Michael Caine δεν υστερεί. Ισορροπημένος, αποδεικνύοντας την εμπειρία του σε κάθε σκηνή, δεν χάνει ποτέ την ουσία και το μέτρο του ρόλου του. Κάποιες στιγμές αντιδρά δικαιολογημένα βίαια και ωμά, παρασυρόμενος από τα καταπιεσμένα του συναισθήματα, ενώ άλλες στιγμές η εκρηκτικότητά του αντικαθίσταται από την ηρεμία και γαλήνη ενός σοφού 76χρονου. Δεν λείπουν βέβαια και οι στιγμές της μοναξιάς, της αίσθησης της απώλειας και της απελπισίας. Και αυτές οι εναλλαγές των συναισθημάτων και της συμπεριφοράς του δίνουν ξεχωριστούς πόντους στην ερμηνευτική του αξία. Στο κάτω κάτω, έτσι δίνει μια έντονα ανθρώπινη χροιά στην απόδοση του ρόλου του.

Φυσικά και η σκηνοθεσία διατηρείται σε ικανοποιητικά επίπεδα. Βλέπουμε μια παρακμιακή εργατική γειτονιά του Λονδίνου, στις αποχρώσεις του γκρί, να βυθίζεται όλο και περισσότερο στην ανομία. Επιπλέον, και οι ομολογουμένως ωμές σκηνές με τις ''δουλειές'' των συμμορίων αποδίδονται πολύ ρεαλιστικά.

Γενικά, και από όλες τις απόψεις, πρόκειται για μια σπουδαία ταινία που αξίζει να παρακολουθηθεί. Άλλωστε, η αστική βία και οι αλυσιδωτές αντιδράσεις που προκαλούνται από αυτήν, είναι ένα σοβαρό και επίκαιρο θέμα που αφορά όλους μας.

7,6/10

Piano Magic - Ovations

Alternative, LP (Κυκλοφορεί από τις 12 Oκτωβρίου 2009)

Is it the shadow in my voice
Oh, I can barely form a sigh
Is it the music that I make
Is it the sadness in my eyes
You put me in position
As it tells you in the book
But I’m a separate chapter
You cannot look it up

I have broken into France
I have stolen into Spain
I’ve been thrown out of Italy
And I’ll be thrown out again
The Dutch never liked me much
And Germany the same
I poisoned half the western world
But it never bought me fame

Οι παραπάνω στίχοι από το εκπληκτικό ''Recovery Position'' επιβεβαιώνουν την αμέσως παρακάτω σκέψη μου.
Οι Βρετανοί Piano Magic του Glen Johnson είναι από τις πιο υποτιμημένες μπάντες των τελευταίων ετών, πράγμα που με κάνει να τους γουστάρω ακόμη περισσότερο. Παρόλο την έλλειψη αναγνωρισιμότητας τόσο σε εθνικό, όσο και σε διεθνές επίπεδο, αυτή συνεχίζουν βγάζοντας από το 1997 υπέροχους, μελωδικούς δίσκους. Και με το ''Ovations'' του 2009, απαριθμούν ήδη 10 ολοκληρωμένες (από κάθε άποψη) δισκογραφικές δουλειές.
Και εγώ προσωπικά άργησα να τους γνωρίσω. Συγκεκριμένα ενθουσιάστηκα από το electropop διαμαντάκι ''Ιncurable'' του δίσκου τους ''Part Monster'' (2007) και άρχισα να τους ψάχνω περισσότερο.

Aυτή τη φορά, ο Glen Johnson συνεργάζεται με τον Brendan Perry και Peter Ulrich των Dead Can Dance. Ο πρώτος επιπλέον κάνει και guest φωνητικά, όπως π.χ. στο εισαγωγικό κομμάτι ''The Nightmare Goes On''. Γενικότερα ολόκληρο το άλμπουμ ξεχειλίζει για άλλη μιά φορά από μελωδίες. Μελωδίες που κατά την γνώμη μου δεν τις συναντάς τόσο εύκολα στις ημέρες μας. Εκτός από τα απόκοσμα φωνητικά, την απαλή παρουσία των κιθάρων και τα νοσταλγικά synths, οι Piano Magic αυτή τη φορά δίνουν και μια oriental αίσθηση σε πολλά από τα νέα τους κομμάτια, πράγμα που ολοκληρώνει και επιβεβαιώνει τον τίτλο του απόλυτα μελωδικού δίσκου που άκουσα τον τελευταίο καιρό.

Aγαπημένο κομμάτι το απίστευτο ''The Blue Hour''.

An Education (Μια κάποια εκπαίδευση)

Δραματική, Βρετανία 2009 (Έκανε πρεμιέρα στις 10 Δεκεμβρίου 2009)

Υπόθεση: Mεταφερόμαστε στην Αγγλία του '60. Εκεί γνωρίζουμε την άριστη μαθήτρια Jenny (Carey Mulligan), η οποία έχει ως μοναδικό στόχο να σπουδάσει στην Οξφόρδη και βρίσκεται υπό την καθοδήγηση των υπερπροστατευτικών γονιών της. Η ζωή, τα όνειρα και οι φιλοδοξίες της αλλάζουν δραματικά προσανατολισμό όταν ερωτεύεται τον playboy David (Peter Sarsgaard), ο οποίος, ως κατά πολύ μεγαλύτερός της, της μαθαίνει την ωραία πλευρά της ζωής..

Το γοητευτικό ''An Education'' σεναριακά βασίζεται στην αυτοβιογραφία της Lynn Barber (δημοσιογράφος/συγγραφέας) και απεικονίζει τo απότομο πέρασμα μια μικρής κοπέλας από την εφηβεία στην ενηλικίωση. H απρόσμενη γνωριμία της με τον ''Mr Perfect'' ωθεί την κοπέλα να δει την ζωή με άλλο μάτι. Ξαφνικά νιώθει πως το ακαδημαϊκό όνειρο που κυνηγά θα την οδηγήσει σε μια ζωή μουντή, μονότονη και μίζερη. Αισθάνεται την έντονη ανάγκη να βιώσει καταστάσεις, να ζήσει έντονα τον έρωτα και την ζωή, χωρίς φραγμούς και αναστολές. Η συγκεκριμένη αντίληψη, που σταδιακά αναπτύσσεται μέσα της, ενδυναμώνεται από τις όμορφες εμπειρίες που αρχίζει να βιώνει πλάι στο νέο αγόρι της, που την εισάγει σε έναν χλιδάτο, λαμπερό κόσμο. Ακόμη και η φιλοσοφία των αυστηρών γονιών της σταδιακά χαλαρώνει και ανατρέπεται, υπό την προοπτική του γάμου με έναν πλούσιο και ''καλλιεργημένο'' νεαρό. Σύντομα όμως η Jenny θα μάθει πώς ότι λάμπει δεν είναι χρυσός, παίρνοντας έτσι ένα σπουδαίο μάθημα ζωής και την καλύτερη εκπαίδευση...

Το νοσταλγικό background του Λονδίνου, στην αυγή της δεκαετίας του '60, αποτυπώνεται έξοχα στην ταινία. Η μουσική, τα μουντά χρώματα, τα κυριλέ φορέματα και το σοφιστικέ στυλ μεταφέρουν αποτελεσματικά τον θεατή στα τότε χρόνια. Έτσι γενικότερα η σκηνοθετική δουλειά είναι άρτια, προσεγμένη, στοχεύοντας και εν τέλη πετυχαίνοντας να μας παρουσιάσει ένα δράμα υψηλής κινηματογραφικής αισθητικής.

Εκεινή την εποχή μεγαλώνει και ωριμάζει η γενιά που θέλει να ανατινάξει τα δεσμά του συντηρητισμού και των ηθικών φραγμών. Και ακριβώς σε αυτό το σημείο οι δημιουργοί προσπαθούν, χωρίς να θέλουν να εμβαθύνουν ιδιαίτερα, αλλά επιθυμώντας να κρατήσουν το ανάλαφρο ύφος της ταινίας, να απεικονίσουν, αν και κάπως επιφανειακά, την τότε κοινωνία.

Τέλος, σχετικά με τις ερμηνείες είναι όλες (ακόμα και του σχεδόν πάντοτε αδιάφορου Sarsgaard) άψογες. Όλοι οι περιφερειακοί χαρακτήρες, με αποκορύφωμα την συντηρητική σχολική διευθύντρια που την γνωρίζουμε στο πρόσωπο της υπέροχης Emma Thompson (''Last Chance Harvey''), αλλά και τον σταθερά απολαυστικό πατέρα της υπόθεσης Alfred Molina (''The Da Vinci Code'') κάνουν έξοχη δουλειά. Την παράσταση βέβαια κλέβει το 25χρονο άστερι Carey Mulligan, που μάλλον θα είναι υποψήφια για oscar, και δείχνει ότι το μέλλον μπορεί να της ανήκει. Το κυριότερο χαρακτηριστικό της η φοβερή εκφραστικότητά της. Στο πρόσωπό της καθρεφτίζεται πεντακάθαρα κάθε λεπτό η αλλαγή που συμβαίνει στον εσωτερικό της κόσμο και οι εναλλαγές των συναισθημάτων της.

7,7/10

Daniel Land & the Modern Painters - Love Songs for the Chemical Generation

Indie/Shoegaze, LP (Κυκλοφορεί από τις 24 Νοεμβρίου 2009)

Άλλος ένας όμορφος δίσκος που ανήκει στο ονειροπόλο μουσικό είδος shoegazing εμφανίστηκε προς το τέλος του 2009 και επιβεβαίωσε ότι ο περασμένος χρόνος χαρακτηρίστηκε δικαίως ως έτος αναβίωσης του εν λόγω μουσικού είδους.

Ο λόγος για τον Daniel Land και το μουσικό του σχήμα the Modern Painters, προερχόμενοι από το Manchester. Mετά από μια σειρά EP δίσκων ήρθε η σειρά τους να κυκλοφορήσουν την πρώτη τους ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά με την ονομασία ''Love Songs for the Chemical Generation''. Tην παραγωγή, μεταξύ άλλων, υπογράφει και ο γνωστός Γερμανός συνθέτης Ulrich Schnauss.

Ακούγοντας τον συγκεκριμένο δίσκο ξεχώρισα την απαλή φωνή του Daniel Land, η οποία ίσα που καλύπτει τον μελαγχολικό και φευγάτο θόρυβο των κιθάρων. Φασαριόζικος σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ο δίσκος. Αν κάτι τέτοιο περιμένατε θα πρέπει να ακούσετε κάτι άλλο. Εδώ ο δίσκος χαρακτηρίζεται από μελωδικές, δραματικές συνθέσεις που σε ταξιδεύουν.

Το μεγάλο πλην του δίσκου είναι το τεράστιο μήκος αρκετών κομματιών του (άνω των 7 λεπτών), πράγμα που κουράζει λιγάκι όσο όμορφα και να είναι τα τραγούδια.

Ξεχωρίζω τα ''Codeine'', ''Glitterball'' και ''Love Lies Bleeding''.

The Blind Side (H τυφλή πλευρά)

Δραματική, Η.Π.Α. 2009 (Ημερομηνία πρεμιέρας άγνωστη)

Υπόθεση: Η προσωπική ιστορία του αστέρα του φούτμπολ Μichael Oher. Ως άστεγος αφροαμερικανός έφηβος, λόγω των σωματικών και αθλητικών του ικανοτήτων, καταφέρνει να φοιτήσει σε γυμνάσιο του Μέμφις. Εκεί γνωρίζει την Leigh Anne (Sandra Bullock) και τα υπόλοιπα οικογενειακά μέλη της, που σταδιακά θα αποτελέσουν την νέα οικογένειά του και θα του προσφέρουν τις κατάλληλες συνθήκες να αναπτύξει το ταλέντο και τα ενδιαφέροντά του..

Τρυφερή και συγκινησιακά φορτισμένη η δραματική ταινία του John Lee Hancock. ''The Blind Side'': Ορολογία του φούτμπολ που σχετίζεται με την αμυντική λειτουργία της ομάδος και συγκεκριμένα την προστασία ενός παίκτη στην περιοχή που δεν είναι ορατή για αυτόν, από τον συμπαίκτη του που καλύπτει την νεκρή οπτική γωνία. Αυτός είναι και ο ρόλος του Michael Jerome Oher, επαγγελματία παίκτη των Baltimore Ravens, που από μικρός είχε ανεπτυγμένο το αίσθημα της προστασίας.

Καταρχήν, να επισημάνω την απρόσμενα πολύ καλή εμφάνιση της Sandra Bullock, που συνήθως την βλέπουμε σε κωμικούς ρόλους. Αυτή τη φορά ερμηνεύοντας την θετή μητέρα του Michael Oher, μπαίνει στο πετσί του δραματικού ρόλου και μας παρουσιάζει με έναν πειστικό και ειλικρινή τρόπο τις προθέσεις και τα συναισθήματα μιας μάνας. Επιπλέον, τόσο ο ρυθμός, όσο και η εξέλιξη της υπόθεσης πιστεύω πώς δεν κουράζουν και έτσι η ταινία παρακολουθείται με αμείωτο το ενδιαφέρον.

Η σύγκριση με το πρόσφατο ''Precious'' είναι αναπόφευκτη. Και οι δύο ταινίες έχουνε την ίδια αφετηρία. Μας παρουσιάζουν μοναχικά παιδιά, που μεγαλώνουν υπό τραγικές συνθήκες και αντιμετωπίζουν καθημερινά την φτώχεια και τον ρατσισμό. Μέσα από αυτό το άθλιο περιβάλλον δεν χάνουν την ελπίδα τους και αναζητούν ένα καλύτερο αύριο. Το ''Precious'', σε αντίθεση με το ''Blind Side'', δεν είναι αληθινή ιστορία, αν και βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και ανάλογες εμπειρίες. Πιστεύω πως το ''Precious'', παρόλο που θεωρητικά είναι πλασματικό, είναι πιο αληθινό. Το ''Blind Side'' παρουσιάζεται στον θεατή με έναν παραμυθένιο τρόπο όπου όλα κυλούν ομαλά και δίχως προβλήματα. O Big Mike βρίσκει μια άγνωστη οικογένεια, η οποία δίχως αμφιβολίες και φόβους τον υιοθετεί. Όλοι στην οικογένεια εξαρχής τον αγαπάνε και τον φροντίζουν, τον δέχονται ως ισότιμο μέλος, δίχως εντάσεις και ζήλιες. Ακόμη και το σχολικό και αθλητικό περιβάλλον τον υποδέχεται με ανοιχτές αγκαλιές. Δεν λέω, μακάρι να έγιναν όλα έτσι και στην πραγματικότητα, αλλά δεν νομίζω ο κόσμος μας να είναι τόσο αθώος, ώστε κανείς να μην θέλει να εκμεταλλευτεί έναν ανασφαλή και μοναχικό έφηβο.

Γενικά όμως, παρά την παραπάνω αρνητική μου σκέψη, η ταινία παρακολούθειται ευχάριστα, έχει καλές παρουσίες και αφήνει τον θεατή με ένα γλυκό, ανθρώπινο συναίσθημα και ένα ηχηρό κοινωνικό μήνυμα.

7,9/10

Dead Man's Bones - Dead Man's Bones

Alternative/Gospel, LP (Κυκλοφορεί από τις 6 Οκτωβρίου 2009)

Τον Ryan Gosling σαν ηθοποιό τον γνώρισα από ταινίες όπως ''Half Nelson'' και ''Lars and the real girl''. Πραγματικά ένας πολύ ταλαντούχος ηθοποιός, ξεχωριστός και ιδιαίτερα πειστικός σε δύσκολους, μοναχικούς και περιθωριακούς ρόλους. Σε αντίθεση όμως με άλλους ηθοποιούς (βλέπε Scarlett Johansson), πείθει και σαν μουσικός καλλιτέχνης. Μια ακρόαση έφθασε να αγαπήσω το στοιχειωμένο, ομώνυμο άλμπουμ ντεμπούτο των Dead Man's Bones.

Οι ιστορία πίσω από τους Dead Man's Bones είναι η εξής: O Ryan Gosling και ο φίλος του Zach Shields μοιράζονται τον θαυμασμό τους για τα zombie, τα φαντάσματα, τα νεκροταφεία και τα τέρατα. Έτσι αποφασίζουν να γράψουν ένα θεατρικό με θέμα μια ιστορία αγάπης μεταξύ δύο φαντασμάτων. Παράλληλα επένδυσαν και μουσικά το θεατρικό έργο, μαθαίνοντας, και στην συνέχεια παίζοντας οι ίδιοι τα μουσικά όργανα (κιθάρα, πιάνο, τύμπανα). Μαζί τους είχανε και την υποστήριξη της παιδικής χορωδίας του Silverlake Conservatory. Tελικά, εξαιτίας της έλλειψης πόρων, το έργο ποτέ δεν ανέβηκε, αλλά η μουσική έμεινε και μας την παρουσιάζουν με τον συγκεκριμένο δίσκο.

Μουσική ταμπέλα δύσκολα μπαίνει στο δημιούργημά τους. Πολλές 50s αναφορές, στοιχεία από soul, country και rock, παλιομοδίτικη αισθητική και άρτιες εναλλαγές μεταξύ της στιβαρής φωνής του Ryan και τα γλυκά φωνητικά των παιδιών της χορωδίας. Όλα τα παραπάνω φιλτραρισμένα με μια spooky και μελοδραματική διάθεση, τραγούδια που μιλάνε για τον θάνατο και την ψυχή με έναν ανάλαφρο και χιουμοριστικό τρόπο και διάφορα ηχητικά εφέ από από παιδικά τσιρίγματα, κλαψουρίσματα και γέλια.

Εν ολίγοις, ένας από τους πιο ιδιαίτερους δίσκους της περασμένης χρονιάς. Κολλητικός και περίεργα γοητευτικός, respect!!

Αγαπημένα κομμάτια το κολλητικό ''Ιn the room where you sleep'' και το ακραίο ''My body's a zombie for you''...