February's Movies (Part Three)

TYRANNOSAUR (UK 2011, Paddy Considine)

 

Ήταν το 2004 όταν ένας παλαίμαχος στρατιώτης, ενσαρκωμένος από τον ηθοποιό Paddy Considine, στα πλαίσια της ταινίας "Dead Man's Shoes", επιστρέφει σε πάτρια εδάφη και αρχίζει να σπέρνει τον θάνατο σε πολλούς νεαρούς της περιοχής. Νεαροί που ήταν υπεύθυνοι για τον θάνατο του μικρότερου αδερφού του. Και αυτό στάθηκε ως αφορμή να παρακολουθήσω ένα από τα πιο βαριά και παράλληλα ανατριχιαστικά σενάρια εκδίκησης που έχω δει ποτέ.

Αυτή τη φορά ο Considine, από την οπτική του σκηνοθέτη και σεναριογράφου μας γνωρίζει την Βρετανία από τα πιο μελάνα κοινωνικά της χρώματα. Η σκληρή καθημερινότητα της εργατικής τάξης, και μια κοινωνία που χαρακτηρίζεται από το μίσος, την ζήλεια, την οργή και την βία. Η απόγνωση και η απελπισία ξεχειλίζει από κάθε σπίτι της γειτονιάς που βρίσκεται στο επίκεντρο της σεναριακής δραστηριότητας. Μια μονάχα στιγμή οι πρωταγωνιστές δείχνουν να περνάνε καλά, σε μια κηδεία... Με την αίσθηση του θανάτου να καραδοκεί, οι κεντρικοί χαρακήρες της ταινίας προσπαθούν να επιβιώσουν, να νιώσουν ζωντανοί και να κάνουν κάτι καλό, λυτρωτικό, κάτι που θα ηρεμήσει την ταλαιπωρημένη, και μάλλον απάνθρωπη ψυχή τους. Και μπορεί όλα αυτά να φαντάζουν ακραία, εξτρεμιστικά και μη ρεαλιστικά, φτάνουν οι απίστευτες ερμηνείες των Μullan, Colman και Rasan και οι μίζερες προσωπικές τους ιστορίες να αποδείξουν το αντίθετο.

TAKE SHELTER (USA 2011, Jeff Nichols)

Mε την σημερινή δύσκολη πραγματικότητα, τους γρήγορους, απαιτητικούς ρυθμούς της ζωής, αλλά και τον πολύπλοκο, εσωτερικό ψυχισμό του κάθε ανθρώπου δεν θέλει και πολύ να ξελασκάρει μια βίδα στο μυαλό... Η σχιζοφρένεια είναι μια συνηθισμένη μορφή μιας τέτοιας ψυχικής ασθένειας, και κληρονομικό "χάρισμα" και του τίμιου οικογενειάρχη Curtis. O οποίος μετά από μια σειρά συμβολικών εφιαλτών αρχίζει και ανησυχεί και παίρνει την απόφαση να χτίσει ένα υπόγειο καταφύγιο για να σώσει την οικογένειά του από επικείμενη καταστροφή. Και σε αυτό ακριβώς το σημείο βρίσκεται η δυναμική και η ουσία του "Take Shelter": To πως ο οικογενεικός, φιλικός και ευρύτερα κοινωνικός κύκλος θα αντιδράσει μετά από τις προσωπικές εμπειρίες του παθόντα. Η γραμμή μεταξύ ενός ψυχικά αρρώστου και ενός μεσσία εδώ είναι λεπτή, και πάνω απ'όλα πρέπει ο ίδιος ο "ασθενής" να συνηδειτοποιήσει τι συμβαίνει στην ζωή του, με την βοήθεια και του περίγυρου βέβαια...

Με ένα δύσκολο, ημί-υπαρξιακό θέμα να καταπιάνεται, πολύ καλές, στιβαρές ερμηνείες από τον Michael Shannon και Jessica Chastain, το "Take Shelter", παρόλο που παρουσιάζει κάποιες σεναριακές ατέλειες κυρίως με την κάπως ανορθόδοξη διακύμανση του χρόνου, αποτελεί ένα πολύ δυνατό, όμορφα σκηνοθετημένο, ανθρώπινο δράμα που αναμφίβολα θα κεντρίσει άμεσα το ενδιαφέρον του θεατή.

February's Movies (Part Two)

TERRAFERMA (Italy/France 2011, Emanuele Crialese)

Ιταλική νομοθεσία, τουρισμός, νησί και λαθρομετανάστες. Όταν το κύμα αρχίζει και ξεβράζει σκουρόχρωμους λαθρομετανάστες το ειδυλιακό καλοκαιρινό περιβάλλον της Σικελίας διαταράσσεται σημαντικά. Ο Ιταλός σκηνοθέτης Crialese κάνει με το "Terraferma" μια αξιόλογη προσπάθεια αντιπαραβάλοντας τις δύο αντικρουόμενες κοινωνικές πλευρές της πατρίδας του. Μια Ιταλία που μπορεί να είναι φιλόξενη, ζωηρή και δείχνει να απολαμβάνει τις ομορφιές της ζωής, αλλά παράλληλα και προκαταλημένη και ρατσιστική με μια άλλη μερίδα "τουριστών"... Φυσικά, παράλληλα με το δραματικό της υπόθεσης, σταθερός συνοδοιπόρος είναι και η κωμική, ευχάριστη πλευρά αυτής της πολυπολιτισμικής ανθρώπινης ιστορίας που ξετυλίγεται στο μεγαλύτερο νησί της Μεσογείου. Και επειδή σπανίζουν οι σοβαρές και παράλληλα κωμικές ταινίες των γειτόνων μας, αυτήν εδώ κάνει καλά την δουλειά της.


URSUL (Romania 2011, Dan Chisu)

To "Ursul" είναι κωμωδία με έντονο βαλκανικό χαρακτήρα και με μήλο της Έριδος μια...αρκούδα. Επικεντρώνεται στην μεταβατική φάση της χώρας, το 1990, μετά την πτώση του καθεστώτος Τσαουσέσκου. Έτσι αυτομάτως διακατέχεται από έντονη κοινωνική σάτιρα, με την αύρα δυτικής κουλτούρας και τα πατροπαράδοτα ήθη και αξίες να δημιουργούν μια αντικρουόμενη, κωμικοτραγική και παράλληλα εκρηκτική ατμόσφαιρα που αναμφίβολα διασκεδάζει τον θεατή. Στον πυρήνα αυτών των κατάστασεων βρίσκεται ένα τσίρκο, μια αρκούδα και ένας Γερμανός κυνηγός που επιθυμεί να αγοράσει την αρκούδα του τσίρκου για να την σκοτώσει μετέπειτα (!). Φυσικά και το στοιχείο της υπερβολής είναι εδώ παντού παρόν, τόσο στο σενάριο, όσο και στους θεότρελους χαρακτήρες, αλλά λίγο η πολύχρωμη σκηνοθεσία, λίγο τα όμορφα σεναριακά twists και πολύ το μεράκι και ο ζήλος των πρωταγωνιστών την κάνουν μια πολύ ευχάριστη κωμική εμπειρία.

February's Movies (Part One)

BEAUTIFUL BOY (USA 2010, Shawn Ku)

Όπως και το συγκλονιστικό "We Need to Talk about Kevin", έτσι και το "Beautiful Boy" διαχειρίζεται ένα πολύ ευαίσθητο οικογενεικό ειδικότερα, αλλά και κοινωνικό γενικότερα πρόβλημα. H ανάλυση το πως ένας έφηβος μπορεί να φτάσει στο σημείο να προκαλέσει ένα μακελειό και μετά να αυτοκτονήσει βρίσκεται στο επίκεντρο της προσπάθειας των δημιουργών. Βέβαια εδώ ο νεαρός δράστης αφήνεται χαρακτηριστικά στο περιθώριο, και στο προσκήνιο στέκονται οι δύο γονείς του. Μέσω των δικών τους συναισθημάτων, παθών, εμπειριών και συγκρούσεων, μιας έντονης, γονικής οπτικής γωνίας, η ταινία καταφέρνει να μας βάλει στο μεδούλι του προβλήματος. Βέβαια το όλο θέμα, η εμβάθυνση και η οπτικοποίησή του δεν αγγίζει ανώτερες συναισθηματικές χορδές , αλλά με σοβαρές, αξιόλογες ερμηνείες από το πρωταγωνιστικό ζευγάρι, σεβασμό σε ένα αντικειμενικά "άβολο" στόρι, το δράμα δίνει το στίγμα του, έχοντας παράλληλα σε μερικές στιγμές μια κάπως παρατραβηγμένη τάση προς το μελό...

STAKE LAND (USA 2010, Jim Mickle)

Λατρεύω τις καλές ζομπο-βαμπιροταινίες. Και μέσα από ένα τσούρμο κακών ταινιών, από ένα κορεσμένο θεματικό πυρήνα υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Και αυτή εδώ, κυρίως για τους λάτρεις, αλλά και γιατί όχι για τους υπόλοιπους, αποτελεί μια εξαίρεση. Το "Stake Land", με ένα μικρό budget και ελάχιστη δημοσιότητα, κατάφερε να ξεχωρίσει σε αρκετά φεστιβάλ. Ένα μετα-αποκαλυπτικό road movie σε μια ολικά καταστραμμένη Αμερική προκαλεί απο μόνο του ως κεντρικό στοιχείο ενδιαφέρον. Αν ταυτόχρονα η ατμόσφαιρα που χτίζεται είναι χαρακτηριστικά καλή, σκοτεινή, ηλεκτρισμένη, υπόγεια, απελπιστικά απαισιόδοξη το αποτέλεσμα όχι μόνο βλέπεται, αλλά και απολαμβάνεται. Φυσικά και υπάρχουν οι σεναριακές διευκολύνσεις, φυσικά και το όλο θέμα παίρνει και μια μάλλον άστοχη θρησκευτική προέκταση, αλλά αυτό που βλέπει κανείς στην οθόνη να ξετυλίγεται αρέσει, έχει δυνατές, φρικιαστικές στιγμές, στοιχειωμένη αύρα και μπόλικο σασπένς.

January's Movies (Part Two)

THE ARTIST (France/Belgium 2011, Michel Hazanavicius)

 

To "The Artist" αποτελεί μεγάλο φαβορί για το σημαντικότερο αγαλματίδιο στην φετινή απονομή των βραβείων Oscar. Σίγουρα, ο Hazanavicius έχει κερδίσει από τώρα το βραβείο ιδιαιτέροτητας/εκκεντρικότητας για την κινημτογραφική βιομηχανία εν έτη 2012, αφού όχι μόνο γύρισε εξ'ολοκλήρου μια ασπρόμαυρη ταινία, αλλά επειδή το δικό του έργο αποτελεί φόρο τιμής στον βωβό κινηματογράφο. Και μπορεί (όπως και εγώ) να μην είστε γνώστης του είδους, αλλά δύσκολα δεν θα λατρέψετε αυτή την νοσταλγική, πανέμορφη και γλυκόπικρη ρομαντική κομεντί. Στο επίκεντρο ένα ρομάντζο βγαλμένο από το πρόωρο, ακόμη αθώο, Hollywood του 29'. Ένας σταρ του απερχόμενου βουβού κινηματογράφου δίνει τα σκήπτρα στο νέο θυληκό αστέρι του ομιλούντος σινεμά, με την ρομαντική ατμόσφαιρα και τις φιλμικές φιλοδοξίες να δημιουργούν το κατάλληλο πεδίο δράσης, που με την πηγαία εκφραστικότητα, την σπιρτάδα και την κινησιολογία τους οι δύο κεντρικοί ερμηνευτές απογειώνουν.

CARNAGE (France/Germany/Poland 2011, Roman Polanski)

Ένα διαμέρισμα, δύο ζευγάρια, τέσσερις χαρακτήρες. Ο Roman Polanski στα γεράματά του καταφέρνει να σμίξει θέατρο και κινηματογράφο, με κεντρικό θεματικό άξονα μια γονική συνάντηση μετά από έναν σχολικό τσακωμό. Οι μεγάλοι είναι χειρότεροι από τα παιδία ή κάθε άνθρωπος κρύβει μια εγωκεντρική, οξύθυμη, αθυρόστομη και βίαιη εκδοχή του εαυτού του μέσα του. Κάτι τέτοιο αποδεικνύει περίτρανα το "Carnage". Με μινιμαλιστική γραφή, κοφτερές ατάκες, ενδιαφέρον συζητήσεις στα όρια του κοινωνικά επιτρεπτού, αστείρευτη σατιρική διάθεση και τέσσερις ηθοποιούς που στέκονται επάξια στα γνωστά ερμηνευτικά τους λημέρια, το "Carnage" αποτελεί σχεσιακή μικρογραφία της σημερινή κοινωνίας. Οι χαρακτήρες, η γραφή και κυρίως η σταδιακή απομυθοποίησή τους αποτελεί το δυνατό χαρτί αυτής της δραματοκωμωδίας. Στις δικές μας αίθουσες σε λίγες μέρες.

January's Movies (Part One)

MONEYBALL (USA 2011, Bennett Miller)

Το "Moneyball" ακολουθεί την καλοδουλεμένη συνταγή αθλητικών-βιογραφικών ταινιών που μας έχει συνηθίσει το hollywood τα τελευταία χρόνια, τόσο σκηνοθετικά, όσο και σεναριακά. Αυτό αρέσει σε ορισμένα σημεία, ξινίζει σε άλλα. Φυσικά, και λόγω του συγκεκριμένου αθλήματος, το δράμα απευθύνεται κυρίως στο αμερικανικό κοινό, που αναμφίβολα θα το απολαύσει και θα το "ζήσει" περισσότερο. Άντε να το χαρούν εξίσου και αυτοί που ενδιαφέρονται για κάθε είδος άθληματα. Για εμάς τους υπόλοιπους θα το θυμόμαστε μάλλον για τις πολύ καλές ερμηνείες των Brad Pitt και Jonah Hill, που κάνουν την ταινία να παρακολουθείται γενικά ευχάριστα. Τίποτα περισσότερο, και τίποτα λιγότερο.

WE NEED TO TALK ABOUT KEVIN (UK/USA 2011, Lynne Ramsay)

O τίτλος τα λέει όλα ή και τίποτα. Όπως το δει κανείς. Σοκαριστικό, ωμό, αληθινό. Αν θέλετε ένα τέρμα δυνατό δράμα/θρίλερ, που αγγίζει ένα πολύ ευαίσθητο θέμα (σχέση μάνας-παιδιού), το φτάνει στα όρια, χωρίς να υστερεί σε ρεαλισμό και συναίσθημα, αναλύει και εμβαθύνει ακραίες καταστάσεις και ψυχικές τάσεις, δείτε το "We Need Τo Talk Αbout Kevin". Σίγουρα δεν θα χάσετε.

THE INFIDEL (UK 2010, Josh Appignanesi)

Ελληνική μετάφραση: "Άπιστος". Ένας γεννημένος μουσουλμάνος, απόλυτα απορροφημένος από τον δυτικό τρόπο ζωής και εναρμονισμένος με την λονδρέζικη αύρα, απρόσμενα μαθαίνει ότι στην πραγματικότητα έχει εβραϊκές ρίζες... Καταλαβαίνετε το τι ακολουθεί επί της οθόνης. Τραγελαφικές κατάστασεις, μια σειρά από εύστοχες κωμικές ατάκες και μια ατμόσφαιρα ευχάριστης, πετυχημένης και πανέξυπνης κοινωνικοθρησκευτικής σάτιρας θα σας κάνουν να την καταευχαριστηθείτε. Θυμηθείτε το δικό μας "Ακαδημία Πλάτωνος", και αν σας άρεσε θα σας άρεσει και το "The Infidel".

OUR IDIOT BROTHER (USA 2011, Jesse Peretz)

 

To σενάριο του "Our Idiot Brother" δεν απέχει και πολύ από την ελληνική πραγματικότητα. Μεσήλικας χωρίς κανέναν προσανατολισμό στην ζωή του, υιοθετώντας έναν εναλλακτικό τρόπο ζωής, περισσότερο γιατί βολέυει παρά για ιδεολογικού λόγους, αυτό που τελικά καταφέρνει είναι να αποτελεί την καθημερινή "ταλαιπωρία" για τις τρεις αδερφές του. Ευτυχώς που υπάρχουν πέρα από τα ευτράπελα και θετικές παρενέργειες στις περίεργες αλχημείες που διαδραματίζονται στις οικογενειακές σχέσεις αυτής της ιδιόρρυθμης οικογένειας. Με ένα αξιόλογο καστ (Paul Rudd, Elizabeth Banks, Zooey Deschanel, Steve Coogan), ακόμη καλύτερη χημεία μεταξύ τους και ένα ανάλαφρο, κωμικοδραματικό σενάριο αποτελεί θετικότατη έκπληξη. Στις ελληνικές αίθουσες αναμένεται κατά τον Μάρτιο...

Kongen av Bastoy (Βασιλιάς σε μια Κόλαση)

Drama/Action, Norway/France/Sweden 2010
Release Date: 08/12/2011, Marius Holst

To "Κongen av Bastoy" αποτελεί ένα καθαρόαιμο δράμα ευρωπαϊκής γραφής. Βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, παρουσιάζει στον θεατή την ιστορία μιας ομάδας προβληματισμένων εφήβων, φυλακισμένων σε ένα αναμορφωτήριο στο νησάκι Bastoy, στην Νορβηγία στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Διακρίνεται φυσικά από στοιχεία "prison ταινίας", με τις αδικίες, τις βαναυσότητες και τις απόπειρες απόδρασης να κυριαρχούν στο σεναριακό μενού. Κύριο συστατικό βέβαια ο ψυχρός πόλεμος που αναπτύσσεται μεταξύ των φυλακισμένων παιδιών και των υπευθύνων του ιδρύματος, που πυροδοτείται με την άφιξη ενός νέου κρατούμενου... Με την ψυχρή κινηματογράφηση να πρωταγωνιστεί, τα αδικημένα εφηβικά αίματα να βράζουν, τα αμφιλεγόμενα θρησκευτικοκοινωνικά μηνύματα εκπαίδευσης να δίνουν ηχηρό παρόν, το δράμα του Μarius Holst κερδίζει το στοίχημα ως ταινία που έχει κάτι να πει και να δείξει έναν αιώνα αργότερα...

The Art of Getting By

 

Drama/Comedy, USA 2011

Release Date: - , Gavin Wiesen

"We all die alone, so why am I supposed to spend my life working, sweating, struggling...I have better things to do with my time."

Στην παραπάνω πρόταση βρίσκεται η ουσία της indie δραματοκωμωδίας "The Art of Getting By". Περισσότερα στοιχεία για την πλοκή δεν χρειάζεται να δοθούν, ειδικά αν έχετε παρακολουθήσει πρόσφατες ταινίες όπως το βρετανικό "Submarine" ή το "It's kind of a funny story". Στο τελευταίο, όπως και σε τούτο, πρωταγωνιστεί η 20χρονη Emma Roberts, που σταθερά συμμετέχει σε ευχάριστα, ανεξάρτητα ταινιάκια του είδους. Έτσι η φιλμική της καριέρα εξελίσσεται σταθερά, με αργά βήματα, και κυρίως ποιοτικά, σε αντίθεση με άλλες σινεπερσόνες της ηλικίας της... Η συγκεκριμένη teen κωμωδία περιστρέφεται για άλλη μια φορά γύρω από περιπτώσεις παιδιών-outsider, που παρουσίαζουν έναν αλλόκοτο, ασυνήθιστο τρόπο ζωής και σκέψης. Μπορεί ο συγκεκριμένος θεματικός πυρήνας να έχει λίγο κουράσει τους θεατές, την στιγμή όμως που το ύφος διατηρείται ρεαλιστικά προσγειωμένο, οι ερμηνείες, αν λάβουμε και τον ηλικιακό παράγοντα υπόψη, είναι εξαιρετικές, η σκηνοθεσία ευχάριστη και η οπτική γλυκόπικρη, τότε τέτοιες ταινίες είναι πάντα καλοδεχούμενες και ιδιαίτερα ψυχαγωγικές.

The Future

Drama, Germany/USA 2011
Miranda July, Release Date: -

Πολύ περίεργη ταινία. Από αυτές που μ'αρέσουν. Εκκεντρικοί ψυχοσύνθεση χαρακτήρων, αφηρημένη γραφή, ασυνήθιστες, λακωνικές ερμηνείες, κινούμενες σε ένα παράξενο φιλμικό περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από ένα έντονο αλληγορικό ύφος. Μια ερωτική σχέση που το μέλλον της προβλέπεται δυσοίωνο, και στην μέση μια γάτα (!), που γεννιέται, "πεθαίνει" και αναγεννιέται, ελπίζει, φοβάται και απογοητεύεται, και που φυσικά κατέχει έναν κατ'εξοχήν συμβολικό χαρακτήρα σε όλο το μήκος της αφήγησης. Η θηλυκή δημιουργική υπογραφή δεν προκαλεί εντύπωση, και η μοναξιά των ανθρωπίνων σχέσεων, η έλλειψη επικοινωνίας, η έλλειψη αυτοεκτίμησης και αυτογνωσίας αποκτούν στο "The Future" σάρκα και οστά, διοχετεύονται σε ένα ιδιαίτερο, εξωπραγματικό πλαίσιο δράσης, αλλά ταυτόχρονα διατηρούν μια ρεαλιστική, ωμή αλλά και βαθιά ανθρώπινη μορφή.

White Irish Drinkers

 

Drama, USA 2010

John Gray, Release Date: -

Δύο αδέρφια που φαίνεται να έχουν πάρει τον λάθος δρόμο... Ο μεγάλος είναι μπλεγμένος σε κάθε είδους βρωμοδουλειά, ενώ ο μικρότερος μένει πάντοτε απομονωμένος στο περιθώριο, χωρίς να εκμεταλλεύεται τις δυνατότητές του παρά μόνο δουλεύοντας ως φύλακας σε ένα παλιό θέατρο στο Brooklyn του 1975... Kαι εκεί που όλα κυλούσαν ομαλά έρχεται η επερχόμενη συναυλία των Rolling Stones στο μικρό, παρακμιακό θέατρο της γειτονιάς να ταράξει την ζωή, την έντονη σχέση και τις ισορροπίες των αδερφών και της οικογένειάς τους...

Mε ιρλανδικό αίμα να κυλάει στις φλέβες τους, τους γονείς να μην είναι και το καλύτερο υπόδειγμα προς μίμιση και το γενικότερο κλίμα στο Brooklyn να ευνοεί τις παράνομες μπίζνες χτίζεται το περιβάλλον κίνησης των χαρακτήρων του δράματος. Και αυτοί οι σκληροπυρηνικοί, αυθόρμητοι και συναισθηματικά φορτισμένοι πρωταγωνιστές σε συνδυασμό με ένα απλοϊκό, γρήγορο αλλά και πανέξυπνα δοσμένο σενάριο κάνουν το "White Irish Drinkers" μια ταινία που απολάμβανεται σαν το ιρλανδέζικο ουίσκι...

Tomboy (Aγοροκόριτσο)

 

Drama/Comedy, France 2011

Celine Sciamma, Release Date: 06/10/2011

Συνεχίζοντας την περίηγησή μας στους σύγχρονους dramedy κύκλους συναντάμε την γαλλική ταινία "Tomboy". Άλλη μια ταινία που με λιτότητα, ήρεμους ρυθμούς και εσωτερικότητα περιγράφει την ζωή μιας παρεξηγημένης, ανασφαλής παιδικής ψυχής, που αναζητά την θέση της ανάμεσα στα συνομίληκα αγόρια και κορίτσια της νέας γειτονιάς. Το γεγονός ότι η 10χρονη Laure (Zoe Heran) μοιάζει περισσότερο με αγόρι ουσιαστικά την αναγκάζει να κρύψει την πραγματική της ταυτότητα και να συστηθεί στα παιδιά της γειτονιάς ως Michel. To τι παρενέργειες μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε να έχει για την ίδια, τον ψυχισμό της, την προσωπικότητά της, το φιλικό και οικογενειακό της κύκλο κανένας δεν θα μπορούσε να φανταστεί. Η δημιουργός Celine Sciamma αφήνει το "ψέμα" της υπόθεσης να εξελιχθεί και να "δηλητηρίασει" με απόλυτα ρεαλιστικό τρόπο και φυσικό ρυθμό την καθημερινότητα της μικρής. Οι ερμηνείες όλων, και κυρίως της μικρής πρωταγωνίστριας εκπληκτικές. Το να βλέπεις στα μάτια της καθημερινά το τι περνάει μέσα από την εσωτερική και εξωτερική πίεση που νιώθει αρκεί να καταλάβεις την ουσία της ταινίας...

Terri

Comedy/Drama, USA 2011
Azazel Jacobs, Release Date: - 

Τελευταία οι δραματικές κωμωδίες έχουνε την τάση να επικεντρώνεται στις μελαγχολικές εως και θλιβερές, προσωπικές ιστορίες περιθωριοποιημένων ατόμων. Βεβαίως και έτσι υπάρχει πάντα ο κίνδυνος είτε να φανεί το όλο δημιούργημα υπέρμετρα δραματοποιημένο, είτε με ένα απρόσμενο twist στο τέλος να γίνουν όλα όμορφα και τέλεια, ή και τα δύο μαζί... Η dramedy "Terri", του σκηνοθέτη Azazel Jacobs δεν πέφτει σε τέτοιες εύκολες μεν, αλλά πρόχειρες και πάνω απ'όλα κακές, ψεύτικες λύσεις. Αφήνει το σενάριο να μιλήσει από μόνο του, να πάρει την φυσική του τροχιά και ρυθμό, και κυρίως διατηρεί μια ευαίσθητη, αλλά παράλληλα αληθινή οπτική των πραγμάτων. Σχετικά με το ίδιο το σενάριο, μας γνωρίζει τον Terri (Jacob Wysocki), έναν παρεξηγημένο 15χρονο, υπέρβαρο και μοναχικό μαθητή λυκείου, που με την καθοδήγηση του λυκειάρχη Μr.Fitzgerald (John C.Reilly) προσπαθεί να προσαρμοστεί στον εαυτό του, στην σχολική του καθημερινότητα και στην ζωή του...

Ένας Χωρισμός (Jodaeiye Nader az Simin)

Drama, Iran 2011
Asghar Farhadi, Release Date: -

Κάποιες φορές αυτή είναι η δύναμη του κινηματογράφου: Nα σε τοποθετεί κυριολεκτικά σε άγνωστες τοποθεσίες, να σε συστήνει σε πολιτισμούς και κοινωνίες που υπό κανονικές, καθημερινές συνθήκες, και υπό τους ρυθμούς του δυτικού τρόπου ζωής, ποτέ δεν θα γνώριζες. Και το ιρανικό "A Separation", νικητής της φετινής Χρυσής Άρκτου του φεστιβάλ του Βερολίνου, ανήκει σε αυτήν την κατηγορία. Έχοντας ως βάση ένα πολυδαίδαλο οικογενεικό δράμα, που κατά τη διάρκεια της εξέλιξής του παίρνει μια ανατρεπτική και παράλληλα βαθιά ανθρώπινη μορφή, ο δημιουργός Asghar Farhandi μας απεικονίζει από πρώτο χέρι τις κοινωνικές διατριβές που παρατηρούνται σε ένα βαθιά θεοκρατικό καθεστώς, όπου όλοι και όλα ρυθμίζονται από το Κοράνι. Παράλληλα οι κοιωνία επηρεάζεται από την παγκοσμιοποίηση και το δυτικό τρόπο ζωής, πράγμα το οποίο δημιουργεί ενδοοικογενειακές και ταξικές εντάσεις. Με ένα σενάριο πρώτυπο για τον σύγχρονο, παγκόσμιο κινηματογράφο, και τις ανάλογες στιβαρές ερμηνείες των πρωταγωνιστών αξίζει με το παραπάνω ένα σινεματικό ταξίδι προς το εξωτικό Ιράν...

50/50

 

Drama/Comedy, USA 2011

Jonathan Levine, Release Date: -

27χρονος (Joseph Gordon-Levitt) μαθαίνει ότι πάσχει από μια σπάνια μορφή καρκίνου και καλείται να διαχειριστεί την νόσο... Σίγουρα όχι και το πιο εύκολο θέμα για να δημιουργήσεις ταινία, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για την πολυαγαπημένη κατηγορία της δραματικής κωμωδίας (ή στην προκειμένη περίπτωση κωμικού δράματος) και οφείλεις να διατηρήσεις τις σωστές ισορροπίες μεταξύ της δραματικής και της κωμικής πλευράς. Ο Jonathan Levine όχι μόνο καταφέρνει την απόλυτη αρμονία μεταξύ αντιθέτων συναισθηματικών καταστάσεων, όχι μόνο αποφεύγει τις παραφουσκωμένες μελό στιγμές, αλλά ταυτόχρονα περιγράφει και απεικονίζει την όλη κατάσταση με τόσο συναίσθημα, πηγαίο ρεαλισμό, αυθεντία και απλότητα που δεν γίνεται να μην συγκινηθείς και να μην αγαπήσεις την ταινία και τους προταγωνιστές της. Το "50/50" μιλάει για την ίδια την ζωή, στην ολοκληρωμένη της μορφή, και από τις δύο όψεις, την ευχάριστη και την δυσάρεστη, και μιλάει κατευθείαν στην καρδιά. Με τον Joseph Gordon-Levitt να υποδεύεται έναν χαρακτήρα που του ταιριάζει γάντι, τον κολλητό του που τον ενσαρκώνει με όλη την άνεση, την χάρη και το πηγαίο χιούμορ ο Seth Rogen, την μεταξύ τους χημεία να είναι αξιοζήλευτη, και ένα σενάριο που είναι τόσο προσγειωμένο και συνάμα ανθρώπινο, το "50/50" άξια θεωρείται μια από τις ταινίες της χρονιάς.

30 Minutes or Less

 

Action/Adventure/Comedy, USA 2011

Ruben Fleischer, Release Date: - 

Ένας αδιάφορος, επιπόλαιος πιτσαδόρος που όμως ποτέ δεν αργεί στις παραδόσεις του (Jesse Eisenberg), ο πετυχημένος συγκάτοικος και το alter ego του Chet (Aziz Ansari), δύο χαζοερασιτέχνες τύποι (Danny McBride, Nick Swardson) που "σχεδιάζουν" να ληστέψουν μια τράπεζα και ένας πληρωμένος δολοφόνος (Michael Pena) που οφείλει να φροντίσει για τα υπόλοιπα... Πάνω σε αυτούς τους θεότρελους και κάθε άλλο παρά συνηθισμένους χαρακτήρες βασίζεται η διασκεδαστική καφροκωμωδία "30 Minutes or Less", και με γνώμονα αυτούς χτίζει ένα ακόμη πιο θεότρελο σενάριο. Και όσο ασυνήθιστα και χοντροκομμένα να είναι τα συμβάντα που περιγράφονται και απεικονίζονται απο τον Ruben Fleischer, άλλο τόσο πετυχημένες, αστείες και κοφτερές είναι οι ατάκες και τα κωμικοτραγικά περιστατικά που διαδραματίζονται σε μια επαρχιακή πόλη κάπου στην Αμερική. Φυσικά δεν θα πρέπει να λείπει και το επιφανειακό ρομάντζο στην όλη φάση, που στην τελική δίνει και έναν διαφορετικό τόνο στην όλη υπόθεση...

Another Earth

Drama/Sci-Fi, USA 2011
Mike Cahill, Release Date: - 

Το "Another Earth" είναι κάτι σαν το εναλλακτικό "Melancholia". Και επειδή έτυχε να δω και τις δύο ταινίες σχεδόν ταυτόχρονα, η ταύτιση γίνεται ακόμη μεγαλύτερη. Έτσι η λέξη "υπαρξιακή" είναι αυτή που χαρακτηρίζει το δημιούργημα του Cahill. Κεντρικός θεματικός άξονας είναι η ύπαρξη ενός παράλληλου σύμπαντος, μιας δεύτερης γης, που φαίνεται να μοιάζει σε πολύ ανησυχητικό βαθμό την πρωτότυπη... Η σύνδεση ενός έντονα δραματικού ρομάντζου, χτυπημένο από την επίγεια μοίρα και την κακοτυχία, με την παράλληλα επιστημονικά μυστήρια υπάρξη της δεύτερης γης οικοδομούν ένα πολύ ορθά δομημένο, κάποιες φορές μελό, αλλά πάντα ουσιαστικό και ενδιαφέρον υπαρξιακό δράμα.

The Kid with a Bike (Le gamin au velo)

Drama, Belgium/France/Italy 2011

Release Date: - , Jean-Pierre Dardenne, Luc Dardenne

Υπόθεση: Ένα μικρό αγόρι (Τhomas Doret), εγκαταλελειμένο από τον πατέρα του και αφημένο στα χέρια της παιδικής πρόνοιας, γνωρίζει την κομμώτρια Samantha (Cecile de France) και μέσω αυτής την αγάπη και φροντίδα που του έλειπε. Παράλληλα προσπαθεί να έρθει σε επαφή με τον πατέρα του και να ανακαλύψει τα κίνητρά του...

Σε αργούς ρυθμούς θα συνεχίσει να κινείται το blog και αυτόν τον μήνα. Το (νέο) σταθερό μου ίντερνετ θα αρχίσει να λειτουργεί αρχές Νοέμβρη (πρωτοφανής καθυστέρηση για γερμανικά δεδομένα), και ένα στικάκι των 5gb ογκοχρέωσης προσπαθεί να κάνει την δουλειά του τις επόμενες εβδομάδες...

Καλά που ο αποθηκευτικός μου χώρος συντηρεί ταινίες σαν το "The Kid with a Bike" και γλυκαίνει κάπως την ελλειπή κινηματογραφική μου καθημερινότητα. Γενικότερα η νέα νταρντενική ταινία ξεχειλίζει από συναίσθημα και ανθρωπιά.

Στο επίκεντρο ένας πιτσιρικάς, που άθελα ή εθελημένα "ζωγραφίζει" ερμηνευτικά. Τόσο η υπερδραστήρια παρουσία του, όσο και η απίστευτη εκφραστικότητά του ανεβάζουν κατακόρυφα την ποιότητα της ταινίας. Ένας πιτσιρικάς που ψάχνει για την φροντίδα, την παρέα και το ενδιαφέρον που του λείπει από γονικής και όχι μόνο πλευράς. Η ταυτότητα της βιολογικής μητέρας άγνωστη, η αδιαφορία του πατέρα έντονη. Και σε ένα τέτοιο σκληρό και απάνθρωπο περιβάλλον, η παρουσία μιας κομμώτριας θυμίζει σε όλους μας πως πάντα υπάρχει κάποιος για τον καθέναν μας. Ένας που προσπαθεί να μας καταλάβει, ένας που μας φροντίζει, ένας που μας παρηγορεί και μας στηρίζει, ή απλώς περνάει όμορφα τον χρόνο μαζί μας και μας φτιάχνει την διάθεση. Και ας μην υπάρχει καμία απολύτως συγγένεια μεταξύ μας.

Ο μητρικός ρόλος ταιρίαζει απόλυτα στην Γαλλίδα Cecile de France, και η ερμηνεία της επιβεβαιώνει το παραπάνω κάθε στιγμή. Πέρα από τις υπέροχες ερμηνείες, η εύστοχη απλοϊκότητα του σεναρίου, οι υπόλοιποι χαρακτήρες και η ζωντανή, ευρωπαϊκή σκηνοθεσία αποτελούν ισχυρούς πυλώνες της ταινίας και την απογειώνουν μέσα από ένα προσγειωμένο, ρεαλιστικό και ζεστό προφίλ.

Drive

Crime/Action/Drama, USA 2011
Release Date: 22/09/2011, Νicolas Winding Refn

Υπόθεση: Tην ημέρα είναι κασκαντέρ σε ταινίες, την νύχτα είναι οδηγός σε ληστείες. Κοινός παρανομαστής αυτών ο οδηγός (Ryan Gosling), το τιμόνι και το αυτοκίνητο. Όταν γνωρίζει την ντροπαλή γειτόνισσα Irene (Carey Mulligan) η μονότονη καθημερινότητά του ξαφνικά κερδίζει χρώμα, αλλά και εντελώς απρόσμενα το παιχνίδι αποκτά έναν άκρως επικίνδυνο χαρακτήρα...

Το "Drive" έχει ήδη πάρει την σφραγίδα της ταινίας της σεζόν, και πιθανόν να παίζει και πρωταγωνιστικό ρόλο στα ερχόμενα Oscar. Έτσι ένα δυνατό hype περιβάλλει το δημιούργημα του Nicolas Winding Refn, δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα...
Με γνώμονα τον εκκεντρικό χαρακτήρα και με δυνατό χαρτί την αψεγάδιαστη τεχνική πλευρά της ταινίας, αυτή αναμφίβολα ξεχωρίζει από τις περισσότερες action ταινίες της δεκαετίας. Η υψηλή αισθητική εδώ κατέχει την βασιλική θέση. Η αφαιρετική αφήγηση, το λεπτομερώς προσεγμένο μοντάζ και η αριστοτεχνική σκηνοθεσία χτίζουν τις πλέον κατάλληλες συνθήκες για ένα ιδιαίτερο, υπνωτικό (και με βοήθεια της εξαιρετικής μουσικής υπόκρουσης), σινεματικό trip.
Όλα τα παραπάνω δεν θα είχανε ιδιαίτερη σημασία αν δεν υπήρχαν οι χαρακτήρες να τα υποστηρίζουν. Το ότι τούτη είναι χρονιά του Ryan Gosling το θεωρώ δεδομένο, εδώ όμως σπρώχνει τον ερμηνευτικό του πλούτο αλλό ένα σκαλί πιο πάνω. Ανώνυμος, λιγομίλητος, αινιγματικός, μοναχικός, με μια σύγχρονη αύρα από James Dean. Mε ένα ψυχρό, ψύχραιμο βλέμμα, παράλληλα όμως έντονο και ανθρώπινο. Ο κατάλληλος χαρακτήρας που λειτουργεί σαν γέφυρα μεταξύ της παραβατικής, εγκληματικής συμπεριφοράς και το ήθος του που διακατέχεται από αγάπη και δικαιοσύνη. Ταυτόχρονα όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες που συνθέτουν το περιβάλλον κίνησης της ταινίας κάνουν επίσης εξαίρετα την δουλειά τους.
Και χωρίς να υπάρχει ένα ιδιαίτερο, αξιοσημείωτο σενάριο στην ταινία του Winding Refn, η παραπάνω δύο παράγραφοι αρκούν να την βάλουν στην προσωπική μου top λίστα της χρονιάς.

Friends with Benefits ('Οχι Μόνο Φίλοι)

Romance/Comedy, USA 2011
Release Date: 29/09/2011, Will Gluck

Υπόθεση: Δραστήρια κυνηγός ταλέντων (Mila Kunis) από την Νέα Υόρκη ανακαλύπτει ταλαντούχο blogger (Justin Timberlake) και του προτείνει θέση συντάκτη στο περιοδικό GQ. Γρήγορα συμπαθεί ο ένας τον άλλον και αρχίζουν να κάνουν παρεάκι. Επειδή όμως είναι απογοητευμένοι από τις σχέσεις και ταυτοχρόνα θέλουν σεξ αποφασίζουν από κοινού να παίξουν "τένις" χωρίς τον παράγοντα "συναίσθημα"...

Μάλλον περιορισμένες θα είναι οι αναρτήσεις τις επόμενες μέρες τουλάχιστον λόγω μετακόμισης-σπουδών για δύο περίπου χρόνια στην ξενιτιά.
Μια από τις συμπαθητικές ρομαντικές κωμωδίες που έτυχε να δω όσο είχα ακόμη λογαριασμό ίντερνετ στην Ελλάδα ήταν το "Friends with Benefits" ή αλλιώς η καλύτερη, κομψότερη έκδοση του "No Strings Attached", όπου μάλλον ανεπιτυχώς το ντουέτο Portman-Kutcher εξερευνούσαν τα όρια μεταξύ σαρκικής απόλαυσης και συναισθήματος. Και εδώ το ζευγαράκι Kunis-Timberlake όχι μόνο κινείται πιο ευχάριστα και άνετα στην μεγάλη οθόνη, αλλά παρουσιάζει και μια φυσική χημεία που δύσκολα συναντάς σε ταινίες του είδους. Αυτό το βαρυσήμαντο στοιχείο σε συνδυασμό με την τσαχπινιά της Kunis και το "βγάζω το καπέλο στον wannabe ηθοποιό" Justin, που συνεχίζει να με εκπλήσσει θετικά στις ανάλαφρες σινεματικές του εμφανίσεις, είναι που κρατά σφιχτά την ταινία σε κατάλληλα κινηματογραφικά ύδατα.
Βέβαια δεν θα καταλάβω ποτέ πως μια γοητευτική και πετυχημένη επαγγελματικά Jamie (Mila Kunis) χορταίνει συνεχόμενες χυλόπιτες από φλωράκους τύπους και πως το ζευγάρι αρχικά τουλάχιστον δεν βρίσκει σεξουαλικά και σχεσιακά ενδιαφέρον το αντίθετο φύλο. Και ενώ η ταινία εμφανώς επιθυμεί να σατιρίσει το αμφιλεγόμενο περιεχόμενο χαζοαμερικάνικων ρομαντικών κωμωδιών, ουσιαστικά πέφτει στην παγίδα να θεωρηθεί και η ίδια τέτοια εφόσον ακολουθεί πιστά την σεναριακά εμπορική συνταγή τους.
Παρόλο αυτά και τις επιτυχημένες, χιουμοριστικές ατάκες διαθέτει, και διασκεδαστικά ρέει το μήκος της και φυσικά η παρουσία του δίδυμου δρα ευεγερτικά πάνω στην όλη προσπάθεια. Για μια χαλαρή νύχτα σίγουρα μια αξιόπιστη κινηματογραφική πρόταση.

Peep World

Comedy/Drama, USA 2010
Release Date: - , Barry W. Blaustein

Υπόθεση: Όταν ο μικρότερος από τα τέσσερα αδέρφια Nathan Meyerwitz γράφει και κυκλοφορεί το βιβλίο "Peep World", αυτό γίνεται αμέσως best-seller. Μόνο που τα υπόλοιπα μέλη της ήδη προβληματικής οικογένειας δεν είναι και τόσο χαρούμενα με αυτήν την επιτυχία, εφόσον ο συγγραφέας μέσω της δουλειάς του βγάζει όλα τα άπλυτα των περήφανων Meyerwitz στην φόρα... Τα γενέθλια του απόμακρου πατέρα τους στέκονται ως αφορμή να συναντηθεί όλη η οικογένεια μαζί και να λύσει τα προβλήματά της...

Το πορτραίτο μιας δυσλειτουργικής οικογένειας απεικονίζεται και πάλι μέσω της ανεξάρτητης dramedy "Peep Word". Βέβαια, εδώ το "δράμα" συναντάται σε σημεία, και γενικά όλη η ταινία περιλούζεται από το κωμικό στοιχείο. Αυτό, άλλες φορές βγαίνει αβίαστα και εμπνευσμένα, ενώ τις υπόλοιπες αναποτελεσματικά και χοντροκομμένα. Όπως το δει κανείς. Γενικά, το "Peep World" ως indie comedy έχει πάρει περισσότερες κακές παρά καλές κριτικές.
Με τον διαζευγμένο, πάμπλουτο πατέρα να αδιαφορεί για την ζωή των παιδιών του, όλα τα μέλη της οικόγενειας Meyerwitz έχουν τα θέματά τους. Ο μεγάλος αδερφός είναι ο ορισμός του "Looser" και ενσαρκώνεται πολύ όμορφα από τον ανερχόμενο κωμικό και τεράστια μορφάρα Rainn Wilson ("Super"). O μεσαίος αδερφός Jack είναι ένας αποτυχημένος αρχιτέκτονας-κρυφοτσοντάκιας, ενώ η αδερφή τους Cheri είναι το κλασικό αποτυχημένο υπόδειγμα της wannabe ηθοποιού-τραγουδιάρας. Και έρχεται ο μικρότερος αδερφός Nathan και ταράζει με τον τσαμπουκά του και το χαζοτουπέ του τα νερά...
Όλοι οι χαρακτήρες της κωμωδίας αντιπροσωπεύουν διαφορετικούς και συνάμα ακραίους χαρακτήρες. Δύσκολα θα συνατήσει κανείς τέτοιους αστικούς και πάντα γραφικούς τύπους στην ζωή του. Και ίσως εδώ να κρύβεται το αρνητικό στοιχείο της ταινίας, ίσως και όχι. Γιατί μπορεί το story να είναι κάπως επιφανεικά δοσμένο και αδιάφορα δομημένο, η εξέλιξή του να είναι σχεδόν μηδαμινή, αλλά όπως και να έχει και τις κοφτερές ατάκες του της έχει, και τα πιπεράτα ξεκατινιάσματα εμφανίζονται και πολύ αστείο είναι στο σύνολό του.

Crazy, Stupid, Love.

Romance/Comedy/Drama, USA 2011
Release Date: 15/09/2011, Glenn Ficarra, John Requa

Υπόθεση: Mεσήλικας οικογενειάρχης (Steve Carell) χάνει την γη από τα πόδια του όταν μαθαίνει πως είναι κερατάς, καθώς η σύζυγός του (Julianne Moore) τα έμπλεξε με έναν συνάδελφο (Kevin Bacon). Έτσι αποφασίζει να αλλάξει τρόπο ζωής, να το ρίξει στο ξενύχτι και στις γκόμενες. Και επειδή είναι σκουριασμένος και άπειρος από εφήμερα φλέρτ και one night stands, ο playboy Jacob (Ryan Gosling) είναι αποφασισμένος να του σταθεί και να του μάθει τους κανόνες του παιχνιδιού...

Ευχάριστη, ανάλαφρη και πικάντικη. Αυτά τα σταθερά και κλασικά συστατικά μιας επιτυχημένης, εμπορικής ρομαντικής κωμωδίας, τα συναντάμε και εδώ, στο "Crazy, Stupid, Love." των Ficarra και Requa.
Στην προσπάθειά τους έχουνε ως σύμμαχο ένα πολύπλευρο, αξιοσημείωτο και έμπειρο καστ που απαρτίζεται από τους Gosling, Bacon, Moore, Carell, Marisa Tomei και Εmma Stone.
Με τέτοιο καστ η ενσάρκωση των μοντέρνων χαρακτήρων και η οπτικοποίηση της αλλοπρόσαλης και ευμετάβλητης ψυχοσύνθεσης των σύγχρονων αντρών-γυναικών φαντάζει εύκολη υπόθεση. Παράλληλα, οι διάφορες ερωτικές ιστοριούλες που αναπτύσσονται κατά τη διάρκεια της ταινίας, με κεντρικό άξονα το χωρισμένο, πρωταγωνιστικό ζευγάρι διασταυρώνονται ναι μεν μπερδεμένα μεταξύ τους, αλλά ταυτόχρονα πολύ γοητευτικά. Έτσι ο μέσος θεατής "χορταίνει" οπτικά και ψυχαγωγικά, φτάνοντας σε ένα γρήγορο και κάπως βιαστικό τέλος, όπου όλοι συναντούν όλους και η κατάσταση φαινομενικά δείχνει να περιπλέκεται άσχημα.
Τώρα το πόσο γρήγορα μπορεί να αλλάξει ένας άνθρωπος το παρουσιάζουν σχετικά απλοϊκά και επιφανεικά οι Ficarra και Requa. Σίγουρα το περιβάλλον και οι περιστάσεις έχουν πολλές φορές ως αποτέλεσμα την απότομη αλλαγή πλεύσης ενός μπερδεμένου ατόμου, πράγμα που το τονίζει ο σεναριογράφος, χωρίς όμως να δίνει επιπλέον βάρος, βάθος ή πειστικές αποδείξεις για τέτοιες ταχύτατες μεταβολές. Ίσως όμως και να ζητάω πολλά για το είδος. Πάντως όπως και να έχει, το παιχνίδι εδώ μεταξύ του μέντορα-μαθητή είναι διασκεδαστικό, ανατρεπτικό και άκρως κωμικό. Η τελική αίσθηση ή καλύτερα έκβαση της υπόθεσης θα αφήσει το κοινό με το χαμόγελο στα χείλη, πατώντας όμορφα πάνω στην φιλοσοφία του "'έτερον ήμισυ" και πως τελικά κάθε άνθρωπος στον πυρήνα του είναι ίδιος.
Ενώ σεναριακά τα στάνταρτς για το είδος τελικά πετυχαίνονται, σκηνοθετικά η μονοδιάστατη παρουσίαση ενός τυπικού-ονειρικού μπαρ μάλλον δεν είναι πετυχημένη. Λογικό βέβαια αφού το budget κινήθηκε προς τη μεριά του ακριβού καστ.
Συνολικά, με καλές, γλυκόπικρες, κωμικές στιγμές, ένα άρωμα από κοινωνική σάτιρα, ευφάνταστα αισθηματικά ανακατέματα, ένα πλούσιο σενάριο και απολαυστικότατους χαρακτήρες προτείνεται ανεπιφύλακτα.