Zombieland

Κωμωδία Τρόμου, Η.Π.Α. 2009 (Κάνει πρεμιέρα στις 10 Δεκεμβρίου(?))

Υπόθεση: O κόσμος κυριεύεται σταδιακά από αιμοβόρα και άγρια zombie. Οι ελάχιστοι εναπομείναντες άνθρωποι παλεύουν για την σωτηρία τους. Μεταξύ αυτών γνωρίζουμε τον αγαθό Columbus (Jesse Eisenberg), που εφαρμόζει αυστηρά τους προσωπικούς του κανόνες ασφάλειας και επιβίωσης και τον σκληροτράχηλο Tallahassee (Woody Harrelson), που σκοπεύει να εξοντώσει όλα τα zombie με τα όπλα του. Στην παρέα τους προστίθονται και δύο πονηρές αδερφές (Εmma Stone, Abigail Breslin), που με την αυταρχική τους συμπεριφορά αναστατώνουν και περιπλέκουν ακόμη περισσότερο την πολεμική ατμόσφαιρα.

Το ''Zombieland'' προσφέρει αυτό ακριβώς που υπόσχεται ως είδος. Συνεχόμενες κωμικοτραγικές στιγμές συνηφασμένες με αστείρευτες δόσεις τρόμου και μπόλικου αίματος. Αν τα παραπάνω δεδομένα τα αντιμετωπίσεις με έναν ανάλαφρο και χαλαρό τρόπο, είναι σίγουρο πώς θα περάσεις 88 ευχάριστα και άκρως ψυχαγωγικά λεπτά. Τουλάχιστον σε εμένα προσωπικά κάπως έτσι λειτούργησε η ταινία.

Έτσι το είδος παρωδία ή κωμωδία τρόμου στην συγκεκριμένη περίπτωση θεωρώ πως αποδίδει καρπούς. Το σενάριο είναι απλοϊκά δομημένο και ακολούθει τους κανόνες ενός διασκεδαστικού και περιπετειώδες roadmovie. Tα κακά zombie εναντίον των καλών ανθρώπων, δοσμένο σε απίστευτες καταστάσεις, γεμάτες γέλιο και θεαματικές μάχες.

Επιπλέον, ο δημιουργός εκμεταλλεύεται αποτελεσματικά το ταλέντο των πρωταγωνιστών του. Ιδιαίτερα το δίδυμο των αντρών, με το κοφτερό χιούμορ και τους ευχάριστους διαλόγους μας χαρίζει αξέχαστες στιγμές. Οι παντελώς αντίθετοι χαρακτήρες τους σμίγουν άψογα για τις ανάγκες της ταινίας. Φυσικά και οι κοπέλες, βγάζοντας το bitch στοιχείο από μέσα τους, δίνουν επιπλέον πόντους σε μια πολύ διασκεδαστική ταινία. Tέλος, δεν πρέπει να ξεχάσω να αναφερθώ στην σύντομη, αλλά φοβερή εμφάνιση του Βill Murray, παίζοντας τον ίδιο του τον εαυτό!

8/10

Norah Jones - The Fall

Pop/Soul/Blues, LP (Κυκλοφορεί από τις 17 Νοεμβρίου)

Την πλέον 30χρονη Norah Jones την γνώρισα το 2002, με το πρώτο της άλμπουμ και το ομώνυμο τραγούδι ''Come away with me''. Δεν ξέρω γιατί, αλλά και τότε ως πιτσιρικάς που ήμουν, με μάγεψε και με εντυπωσίασε με το νοσταλγικό της μουσικό στυλ (και την ομορφιά της βέβαια). Δεν θα ξεχάσω το περίεργο, ολίγον γελοίο και πολύχρωμο videoclip του ''Sunrise''. Αργότερα την παρακολούθησα και στην ταινία που πρωταγωνιστούσε μαζί με τον Jude Law, ''My Blueberry Nights''.

Έτσι λοιπόν φτάσαμε στο 2009, και η πολυτάλαντη Ινδο-Αμερικανή τραγουδοποιός/ηθοποιός κυκλοφορεί τον τέταρτο δίσκο της, με τον μίζερο τίτλο ''The Fall''. Εγώ προσωπικά μουσική πτώση της Norah σε καμιά περίπτωση δεν παρατήρησα, παρόλο που διαφοροποιείται ελαφρώς από τις προηγούμενες δισκογραφικές τις δουλειές που γνώρισαν τεράστια επιτυχία.

Σταθερή αξία βέβαια η ταξιδιάρικη και μελαγχολική της φωνή, που διατηρεί τα πρωτεία και στον νέο της δίσκο. Από εκεί και έπειτα, η χρήση του πιάνου, το κύριο μουσικό συστατικό στα τρία πρώτα της άλμπουμ, υποχωρεί, και την θέση του παίρνει η κιθάρα, που ντύνει όλα τα τραγούδια και κάνει εμφανή την παρουσία της. Επιπλέον, πίσω από την νέα δουλειά βρίσκεται και ένας νέος παραγωγός, ο Jacquire King, παραγωγός των Kings of Leon και του Tom Waits.

Τέλος, θεματικά και στιχουργικά η ανανεωμένη Norah μας μιλαέι για τον πρόσφατο χωρισμό της, που όπως φαίνεται και από τα τραγούδια της την επηρέασε αρκετά, ωθώντας την να δημιουργήσει έναν πολύ όμορφο δίσκο.

Αγαπημένα κομμάτια: ''Chasing Pirates'' και ''Light as Feather''.

My Weekly Review Vol.7

(+) Οι λίστες των bloggers για τα καλύτερα μουσικά άλμπουμ και τις καλύτερες ταινίες του 2009. Ενδιαφέρουσες απόψεις και πολυποίκιλες λίστες με καλές ταινίες και όμορφες μουσικές που ορισμένων αγνοούσα την ύπαρξή τους. Εγώ προσωπικά φέτος δεν συμμετέχω σε κεντρικές ψηφοφορίες (με αγχώνουν οι λίστες δεκαετίας...) και σκοπεύω μετά τα μέσα Δεκέμβρη να αναρτήσω προσωπικές λίστες ταινιών και δίσκων για το 2009.

(-) Η ταινία ''Jennifer's Body''. Τραγική από κάθε όψη, ούτε τα νάζια και οι σέξι πόζες της Megan Fox δεν τη σώζουν. Προσωπικά θεωρώ το σχετικά ανάλογο π.χ. ''Twilight'' μια κλάση ανώτερο...

Κορυφαία στιγμή της ταινίας όταν η ροκ μπάντα είναι έτοιμη να θυσιάσει την Megan στον Σατανά...τότε ο frontman μπροστά στο φοβισμένο θύμα ξεστομίζει την εξής μυθική ατάκα..ΔΙΑΒΑΣΤΕ την..αξίζει!!

''Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να καταξιωθείς ως συγκρότημα στις μέρες μας? Είμαστε πολλοί στο είδος αυτό, όλοι χαριτωμένοι...και αν δεν φοράς δερμάτινα και δεν γράψεις τραγούδια για καθυστερημένους την πάτησες. Εντάξει? Ο Σατανάς είναι η μόνη μας ελπίδα!''

Απλά τέλειο!! Εδώ που τα λέμε όμως το soundtrack της ταινίας είναι αρκετά καλό, σε αντίθεση με την ταινία.

(+) Ο φετινός δίσκος ''Man of Aran'' της αγγλικής indie rock μπάντας British Sea Power. Απλά καταπληκτική μουσική. Ντύνει μουσικά την βραβευμένη ταινία του 1934, ''Man of Aran''.

( ) Η έρευνα του βρετανικού περιοδικού Word Magazine, το οποίο ζήτησε από τους αναγνώστες του να εκφράσουν την άποψή τους για τα χειρότερα συγκροτήματα. Εδώ τα κύρια αποτελέσματα:

1. Nickelback, 2.Lighthouse Family, 3.Toploader, 4.Razorlight, 5.Savage Garden, 6.M People, 7.Maroon 5, 8.4 Non Blondes, 9.Snow Patrol, 10.Spin Doctors. Την συνέχεια διαβάστε εδώ.

( ) Το βρετανικό συγκρότημα Keane, που παλιότερα άκουγα ευχάριστα και αργότερα κατρακύλησε στην εκτίμησή μου θα κυκλοφορήσει την ερχόμενη Άνοιξη νέο EP με οκτώ νέα τραγούδια. Για να δούμε...

(+) Οι Killers κυκλοφόρησαν την παγκόσμια ημέρα κατά του AIDS το τέταρτο Χριστουγεννιάτικο single τους ''Happy Birthday Guadalupe''. Το βρήκα γλυκό και ευχάριστο. Όλα τα κέρδη προορίζονται για τις ανάγκες αντιμετώπισης του AIDS στην Αφρικανική ήπειρο.

(+) Η πόλη των Ιωαννίνων. Όμορφη, μελαγχολική αυτήν την εποχή, και με την έντονη παρουσία των φοιτητών. Την επισκέφτηκα με αφορμή το UPnLOUD Party που πραγματοποιήθηκε προχθές σε ένα μπαρ της πόλης.

Young, Sexy and/(or) Talented - Μέρος Β'

Συνεχίζω και αυτήν την εβδομάδα με το φωτογραφικό αφιέρωμα με νεαρές ανερχόμενες ηθοποιούς.

Αυτή τη φορά σειρά έχουνε οι μικρότερες ηλικίες, που παρόλο το νεαρό της ηλικίας τους και την σχετική απειρία, μας χαρίζουνε όμορφες κινηματογραφικές στιγμές.

- Blake Lively (25/08/87), The Private Lives of Pippa Lee (2009)

- Evan Rachel Wood (07/09/87), Whatever Works (2009)

 

- Hilary Duff (28/09/87), What Goes Up (2009)

 

- Emma Stone (06/11/88), Zombieland (2009)

 

- Kristen Stewart (09/04/90), Adventureland (2009)

 

- Emma Roberts (10/02/91), Lymelife (2008)

 

Κυνόδοντας

Δράμα, Ελλάδα 2009 (Έκανε πρεμιέρα στις 11 Νοεμβρίου)

Υπόθεση: Πατέρας, Μητέρα και τα τρία τους παιδία ζούνε σε ένα απομονωμένο σπίτι εκτός πόλης. Ο πατέρας είναι μεγαλοβιομήχανος και το μοναδικό μέλος της οικογενείας που φεύγει καθημερινά από το σπίτι. Τα παιδιά δεν έχουνε δει ποτέ τον έξω κόσμο. Έτσι μεγαλώνουν σύμφωνα με την ιδιότροπη και αυστηρή διαπαιδαγώγηση των γονιών τους, χωρίς να λαμβάνουν άλλα εξωτερικά ερεθίσματα...Η μοναδική επαφή τους με τον έξω κόσμο είναι μια κοπέλα, η Χριστίνα, που δουλεύει στο εργαστάσιο του πατέρα και τους επισκέπτεται τακτικά. Η Χριστίνα όμως σιγά σιγά θα καταστρέψει το γαλήνιο και μηχανιστικό περιβάλλον του σπιτιού...

Ο ''Κυνόδοντας'' είναι μια δύσκολη, ακραία ταινία με δυνατές και ωμές σκηνές, και σίγουρα δεν θα αρέσει σε μεγάλη μερίδα θεατών. Εγώ την παρακολούθησα μόλις χθες και όσο περνάει ο χρόνος την εκτιμώ περισσότερο, εξακολουθώντας παράλληλα να με προβληματίζει.

Βγαίνοντας χθες από την αίθουσα ένιωθα ότι ο δημιουργός της Γιώργος Λάνθιμος έκρυβε πολύ ουσία κάτω από την παρουσίαση της καθημερινότητας μιας παντελώς δυσλειτουργικής οικογένειας. Διαβάζοντας στην συνέχεια και reviews άλλων bloggers συμφώνησα απόλυτα μαζί τους. Η ταινία απεικονίζει μια οικογένεια. Ο πατέρας, ως ένας δικτάτορας, έχει τον απόλυτο έλεγχο των ''κατωτέρων'' του. Η μητέρα είναι το εκτελεστικό του όργανο και δεξί χέρι και τα παιδία είναι τα ρομποτάκια που υπακούουν πιστά, όχι από φόβο ή λόγω εξαναγκασμού, αλλά επειδή έτσι έχουνε μάθει τους φαίνεται φυσιολογική αυτή η σχέση. Για αυτούς, ο πατέρας είναι ο θεός, τον αγαπούν αρρωστημένα. Αυτός καθορίζει τα γεωγραφικά όρια του κόσμου και είναι κριτής των πάντων. Για αποφυγή οποιασδήποτε μορφής μικρο-επανάστασης ή απλά περιέργειας, λέξεις όπως η ''εκδρομή'' και ''θάλασσα'' αλλάζουν σημασία και γίνονται πολυθρόνες και πατώματα, ώστε να κρατήσουν τόσο διανοητικά, όσο και σωματικά τα παιδιά εντός του φράχτη που περιβάλλει το σπίτι. Ονόματα σε αυτό το σπίτι δεν υπάρχουν, οι επιδόσεις και η ψυχρή εκτέλεση των καθηκόντων είναι αυτά που μετράνε. Τα συναισθήματα εδώ δεν παίζουν κανέναν ρόλο. Η αλληγορία τελικά ήτανε εμφανής. Για άλλους ο αυταρχικός πατέρας συμβολίζει το σημερινό αυστηρό κοινωνίκο σύστημα, άλλοι αναφέρθηκαν στον πατροπαράδοτο θεσμό της οικογένειας, στην θρησκεία ή στην πολιτική.

Όλα τα παραπάνω δεν θα έφτανε να παρουσιάζουν ενδιαφέρον ως ιδέα μόνο. Το συγκεκριμένο δράμα μεταφέρεται πολύ αποτελεσματικά και στην οθόνη. Άρτια και προσεγμένη σκηνοθετικά, αλλά το βασικότερο, με φοβερά ρεαλιστικές ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς, κεντρίζει τον θεατή για 90 περίπου λεπτά. Η ''κακιά'' γάτα, τα αεροπλανάκια στον ουρανό, ο σκύλος που γεννιέται, ο αποτυχημένος ''αδερφός'' που βρίσκεται έξω από τον φράχτη...όλα αποτελούν κομματάκια του παζλ για την εξέλιξη της ιστορίας.

Η επανάσταση τελικά ξεκινά από την μεγάλη κόρη, βλέποντας κρυφά δύο βιντεοκασσέτες. Σκεφτείτε αυτήν την κοπέλα που δεν είχε δει ποτέ τον έξω κόσμο, ξαφνικά μέσω δύο ταινιών να γνωρίζει τον ''λαμπερό'' κόσμο του Hollywood. Άντε μετά να μην θέλει να βγάλει τον ''Κυνόδοντα'', δηλαδή να σπάσει τον περίεργο δεσμό της με την οικογένεια και τον πατέρα, και να σκαρφαλώσει τον φράχτη με προορισμό την ελευθερία...

7,6/10

Zero 7 - Yeah Ghost

Ambient/Trip-hop, LP (Kυκλοφορεί από τις 29 Σεπτεμβρίου)

Οι Zero 7 είναι ένα λονδρέζικο μουσικό σχήμα, που αποτελείται από τους δύο παραγωγούς Sam Hardaker και Henry Binns. Γνωστοί έγιναν από διάφορα remixes που έκαναν σε τραγούδια από γνωστά συγκροτήματα της μουσικής βιομηχανίας, όπως τους Radiohead. Επιπλέον, πολλά τραγούδια τους χρησιμοποιήθηκαν για τηλεοπτικούς και κινηματογραφικούς σκοπούς.

Εγώ προσωπικά τους γνώρισα μέσω του τέταρτου τους άλμπουμ, ''Yeah Ghost''. Ένας καλός uptempo δίσκος, που αποτελεί ανάμιξη διάφορων μουσικών ρευμάτων όπως της trip-hop, ambient, electronica, soul και jazz. Παράλληλα, όλα τα κομμάτια είναι επενδυμένα με όμορφα γυναικεία φωνητικά.

Ξεχωρίζω τo εισαγωγικό trip-hop κομμάτι ''Mr McGee'' και το όμορφο ''Pop art blue''.