How You Like It Now? Οι Bρετανοί The Heavy live στην Θεσσαλονίκη, την Πέμπτη 18 Νοεμβρίου στο Block 33. Αυτό το πανέμορφο και συνάμα εκρηκτικό κράμα από rock, funk και soul απλά δεν χάνεται! Περισσότερες πληροφορίες εδώ.
"Ηeartless"(Σκοτεινή Καρδιά). Το νέο θρίλερ του Philip Ridley. Ξεκινά πολλά υποσχόμενο και έπειτα γίνεται αρρωστημένο και παρατραβηγμένο...Είναι η ιστορία ένος περιθωριοποιημένου νεαρού άντρα στο Λονδίνο, που εκ γενετής έχει σημάδια στο πρόσωπό του που του περιορίζουν την κοινωνική του ζωή. Ξαφνικά παρατηρεί ότι γύρω του χάνονται με έναν βίαιο, σατανικό τρόπο αγαπημένα του πρόσωπα και αποφασίζει να αντιδράσει...Ενδιαφέρον σκηνοθεσία, καλούτσικες ερμηνείες και ένα καλό, αρχικό concept δεν αρκούν...
Η συνεργασία του street artist Banksy και των αγαπημένων μου Simpsons έβγαλε αυτό εδώ. Φανταστικό και αυτοσαρκαστικό. Απλά πανέξυπο.
Δεν μας τα λέει καλά η LaRoux... Eμένα προσωπικά ποτέ δεν με γέμισε το μάτι. Σε πρόσφατη συνέντευξή της δηλώνει ότι πλέον σνομπάρει παντελώς τα synths. Ξαφνικά θυμήθηκε, όπως η ίδια αναφέρει, ότι το συγκεκριμένο μουσικό είδος έχει πεθάνει και ότι θα αλλάξει ριζικά το ύφος του νέου της άλμπουμ! Ξέχασε μάλλον ότι μόλις πέρσι κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ που αποτελούνταν 99% από synths και προώθησε ένα γενικότερα "i love the 80s" στυλ...
"Ηeartbreaker". To νέο κομμάτι των Girls από το νέο τους EP oνόματι "Broken Dreams Club" που κυκλοφορεί τέλη Νοεμβρίου. Το indie pop/rock τους που τόσο άρεσε πέρσι, φαίνεται να συνεχίζει στους ίδους catchy ρυθμούς και φέτος...Ακούστε εδώ.
Θρίλερ, Η.Π.Α. 2010 (Έκανε πρεμιέρα στις 14 Οκτωβρίου)
Υπόθεση: Ένας Αμερικανός επαγγελματίας δολοφόνος (George Clooney), μετά από μια αποτυχημένη αποστολή, καταφεύγει σε ένα ορεινό ιταλικό χωριό περιμένοντας οδηγίες. Σταδιακά συνηδειτοποιεί ότι ο κίνδυνος παραμονεύει σε κάθε γωνία αυτής της ειδυλλιακής τοποθεσίας...
Αν στο "The American" περιμένετε να δείτε περιπετειώδης δράση και φρενήρεις ρυθμούς είστε σε λάθος ταινία. Το νέο δραματικό θρίλερ του Ολλανδού Anton Corbijn ("Control") εντυπωσιάζει με το μυσταγωγικό του ύφος και την απέριττη λιτότητα που το διακρίνει. Ένα πέπλο μυστηρίου σκεπάζει ολόκληρη την υπόθεση και από το πρώτο ως και το τελευταίο λεπτό κρατάει το ενδιαφέρον του θεατή σταθερό και δημιουργεί μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα.
Η ταινία είναι καθηλωτική, για διαφορετικούς λόγους: Πρώτον, η εξαιρετική κινηματογράφηση και η όμορφη φωτογραφία σε συνδυασμό με την ταιριαστή μουσική επένδυση αρκούν στο να σε κεντρίσουν το ενδιαφέρον. Δεύτερον, ο κεντρικός χαρακτήρας ερμηνεύεται εξαιρετικά από τον George Clooney. Εσωστρεφής, λιγομίλητος και "βαρύς" αφήνει την προσωπική του σφραγίδα στο όλο δημιούργημα. Δεν πάνε πίσω όμως και οι υπόλοιποι, λίγοι, χαρακτήρες της ταινίας. Κάθε ένας από αυτούς έχουνε το ειδικό βάρος και την "αποστολή" τους στην εξέλιξη της πλοκής. Τρίτον, όλα τα καλά χωράνε εδώ μέσα. Το σασπένς, η ίντριγκα, η εσωτερική αναζήτηση και μια ερωτική ιστορία δοσμένα στις κατάλληλες δόσεις σχηματίζουν μια όμορφη, λεπτοδουλεμένη ταινία.
Indie Pop, EP (Κυκλοφόρησε στις 21 Οκτωβρίου και παρέχεται ως δωρεάν download)
Οι TV Girl κατάγονται από το πάντοτε ηλιόλουστο San Diego και κάπως έτσι ακούγονται από το μικρό (αποτελούμενο από 4 κομμάτια), ομώνυμο EP τους. Έτσι ανάλαφρα, χαρούμενα και ευχάριστα pop vibes πηγάζουν από τα τραγούδια τους και ζεσταίνουν μουσικά την ψυχρή ατμόσφαιρα της Ελλάδος...
Αυτό που κάνουν ονομάζεται και bedroom pop ή chillwave, και τα κομμάτια τους έχουνε ως βάση samples με soul χαρακτήρα. Αφιερώστε 10 λεπτάκια και ακούστε τους, στο κάτω κάτω κατεβαίνουν εντελώς δωρεάν από εδώ. Το τζάμπα δεν έχει πεθάνει ακόμη...
Ξεχωρίζω τα "I don't care" και "If you want it"..
Υπόθεση: Tέσσερις πολεμιστές της Τζιχάντ προσπαθούν να οργανώσουν μια τρομοκρατική επίθεση στο Λονδίνο. Μόνο που η ηλιθιότητα που τους χαρακτηρίζει δεν τους επιτρέπει να φέρουν εις πέρας τα φιλόδοξα σχέδια τους...
Η καυστική, χιουμοριστική πλευρά (αν αυτή υφίσταται) της τρομοκρατίας σε όλο της το εύρος. Αυτό προσπαθεί να πετύχει ο σκηνοθέτης Christopher Morris με το βρετανικό "Four Lions".
Mια ταινία σε ντοκιμαντεριστικό ύφος, με τις κατάλληλες ισορροπίες και έξυπνο τρόπο περιγραφής, προσπαθεί μέσα από κάτι σοβαρό, μακάβριο και επικίνδυνο να βγάλει χιούμορ, ειρωνεία και σάτιρα. Στα μάτια μου το πετυχαίνει σε ικανοποιητικό βαθμό, εξαιτίας των τραγελαφικών καταστάσεων και των διασκεδαστικών χαρακτήρων της, και όσο περνάει ο χρόνος την έβρισκα πιο ενδιαφέρουσα και αστεία. Σε μερικά σημεία νομίζω όμως πως καταντά υπερβολική, προσπαθώντας να βγάλει σε κάθε σκηνή το γέλιο. Προς το τέλος περισσότερο φέρνει σε ελληνική τραγωδία, και το δραματικό στοιχείο υπερτερεί έναντι του κωμικού, και ο θεατής καταλαβαίνει πως το όλο πράγμα δεν είναι τελικά τόσο χαλαρό όσο η ταινία προσπαθούσε να επιδείξει...
Πάντως η ταινία προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις στην κοινωνία της Βρετανίας και την έντονη αποδοκιμασία και αγανάκτηση των οικογενειών των θυμάτων της βομβιστικής επίθεσης στο μετρό του Λονδίνου τον Ιούλιο του 2005.
Indie Pop, LP (Κυκλοφόρησε στα μέσα Ιουνίου από τους ίδιους)
Ευτυχώς δεν τους ανακάλυψα το κατακαλόκαιρο, αλλά η τύχη ή οτιδήποτε άλλο ήθελε να τους ανακαλύψω αυτές τις μουντές, βροχερές ημέρες, και χαίρομαι. Θα μπορούσε να είναι άνετα το τέλειο soundtrack και της σημερινής, σκοτεινής μέρας...
Οι Family Band αποτελούνται από το ζευγάρι Johnny Ollsin και Kim Krans, και έναν ακόμη φίλο τους. Ως βάση τους δηλώνουν το Brooklyn, και υπογράφουν μόνοι τους αυτόν τον πανέμορφο δίσκο ονόματι "Miller Path".
Oι ίδιοι χαρακτηρίζουν την μουσική τους ως "heavy mellow". Μου άρεσε και ο χαρακτηρισμός "goth folk" που κάπου διάβασα. Το σίγουρο είναι πως η μουσική τους συνεπαίρνει τον ακροατή, μινιμαλιστική, σκιώδης και παράλληλα αιθέρια, σαγηνεύει τα αυτιά και δημιουργεί αυτήν την ύποπτη γαλήνη, την όμορφη μελαγχολία...
Aκούστε τα: "Diamonds", "No Sound" και "Fantasy"..
Δραματική, Ιταλία 2009 (Έκανε πρεμιέρα στις 30 Σεπτεμβρίου)
Υπόθεση: Σύγχρονο Μιλάνο: H παρακολούθηση της ζωής της μεγαλοαστικής οικογένειας Ρέκι που πίσω από την αίγλη και την λάμψη κρύβεται το ψέμα, η ζήλια και η υποκρισία. Η αλλαγή σκυτάλης της βιομηχανικής αυτοκρατορίας της οικογένειας αποτελεί τον προπομπό απρόσμενων και δυσάρεστων εξελίξεων...
Φινετσάτο, κομψό και καλαίσθητο. Όπως ένα ιταλικό supercar προκαλεί τις αισθήσεις μας, το "Io sono l'amore" oμοίως καταφέρνει να μαγέψει τον cinefil κόσμο...
Ο νεοεισερχόμενος σκηνοθέτης Luca Guadagnino απεικονίζει με εξαιρετική μαεστρία την αριστοκρατία του Μιλάνου μέσα από μια πάμπλουτη και πανίσχυρη οικογένεια βιομηχάνων. Mε την δύναμη του προσεγμένου μοντάζ και της εξαιρετικής φωτογραφίας δημιουργεί μια από τις ομορφότερες ταινίες για φέτος, και μόνο το "A Single Man" (post εδώ) του Tom Ford μπορεί να το συναγωνιστεί.
Το δράμα όμως δεν στέκεται μονάχα στην αισθητική του λειτουργία, αλλά έχει και σεναριακή αξία. Mπορεί ο αργός ρυθμός σε μερικές στιγμές να κουράζει τον θεατή, η τελική όμως αίσθηση που του αφήνει τον αποζημιώνει. Οι καταπιεσμένες επιθυμίες βρίσκονται στο στόχαστρο του Guadagnino και το "ότι λάμπει δεν είναι χρυσός" διαφαίνεται μεγαλοπρεπώς και σε τούτη την ταινία και την έπαυλη των Ρέκι. Σε κεντρικό ρόλο η απόμακρη σύζυγος του μεγαλοβιομήχανου (την ενσαρκώνει εκπληκτικά η Tilda Swinton), που απρόσμενα γνωρίζει εκ νέου τον έρωτα και παρασέρνεται από αυτόν. Τα τραγικά όμως αποτελέσματα δεν αργούν να εμφανιστούν...
