Everything Must Go

 

Drama/Comedy, USA 2010

Release Date: - , Dan Rush

Ο πωλητής Nick Halsey (Will Ferrell) εξαιτίας της αδυναμίας του για το αλκοόλ βρίσκεται στην μεγαλύτερη κρίση της ζωής του όταν ταυτόχρονα χάνει την δουλειά και την γυναίκα του. Όντας κυριολεκτικά στον δρόμο αποφασίζει να πουλήσει τα υπάρχοντά του σε μια προσπάθεια να κάνει ένα νέο ξεκίνημα και να βρει τον πραγματικό του εαυτό...

Will Ferrell. Άλλοι τον βρίσκουν αστείο και οι υπόλοιποι τον αντιπαθούν. Eγώ ανήκω στους δεύτερους και δεν μπορώ καθόλου τα μούτρα του. Όταν όμως διάβασα για το "Everything Must Go", μια όχι και τόσο τυπική ταινία για τα παραδοσιακά "μέτρα" και ερμηνευτικά όρια του Ferrell, είπα να της δώσω μια ευκαιρία.

Το φιλμικό περιβάλλον είναι το κλασικό μιας ανεξάρτητης dramedy. Άλλωστε είναι στην μόδα τελευταία τέτοιου είδους ταινίες να επικεντρώνονται σε έναν μοναχικό χαρακτήρα, να αναλύουν την κατάστασή του, να απεικονίζουν την ανιαρή καθημερινότητά του και να δείχνουν τον νέο δρόμο που χαράσουν στο προσωπικό τους μέλλον. Εδώ, καλώς ή κακώς το τελευταίο εκλείπει, και η ταινία περισσότερο μένει στο παρόν και (υπο)τονίζει και το παρελθόν, ως κυρίαρχη αιτία της παρούσας, άσχημης κατάστασης. Μιας κατάστασης που τοποθετεί τον πρωταγωνιστή στον απόλυτο πάτο, σε σχεσιακό, οικονομικό και εργασιακό επίπεδο. Από εκεί οφείλει να ανασυγκροτήθει, να πουλήσει την παλιά του ζωή, κυριολεκτικά και μεταφορικά, και να κοιτάξει μπροστά.

Τελικά, κακά τα ψέματα, κάθε θεατής θα δει ότι ο Will Ferrell τελικά τα καταφέρνει καλά ως ο τραγικός ήρωας της ιστορίας. Χωρίς τις ηλίθιες γκριμάτσες, χωρίς τις υπερβολικά (χαζο)αμερικάνικες ατάκες, χωρίς τα χοντροκομμένα αστεία. Ουσιαστικά αποδεικνυεί ότι μπορεί να κάνει ένα βήμα παραπάνω και να είναι ερμηνευτικά τίμιος, και πιο ουσιαστικός από κάτι αντίστοιχο όπως το "Stranger than Fiction"(2006). To χαμηλό τόνων προφίλ που υιοθετεί, και σε απόλυτη αρμονία με το indie φιλμικό περιβάλλον, τον βοηθάει στην προσπάθειά του. Βέβαια, το "comedy" που μπαίνει κάτω από την ταινία το θεωρώ λίγο τραβηγμένο, γιατί ελάχιστες στιγμές δικαιολογούν αυτόν τον χαρακτηρισμό. Ο ρυθμός πάλι της ταινίας κυλάει κάπως αργά, και το κλείσιμο της ταινίας θα μπορούσε να είναι πιο προσεγμένο, αλλά η τελική αίσθηση τείνει να είναι θετική.

Young Wrists - Fucked Up in the Head

Indie Pop, EP
Release Date: - , Self-Released

Ελάχιστα στοιχεία μπορεί να αντλήσει κανείς για τους Ιταλούς Young Wrists. Kατ'αρχάς δεν θυμάμαι να έχω ακούσει πρόσφατα άλλο ιταλικό συγκρότημα, οπότε κερδίζουν έναν βαθμό ιδιαιτερότητας σε αυτό το σημείο για μένα. Τρία μονάχα κομμάτια περιέχει ο μίνι-δίσκος με την catchy ονομασία "Fucked Up in the Head", και τα συνολικής μουσικής διάρκειας 10 λεπτά αρκούν να σε φτιάξουν την διάθεση και την όρεξη να τους αναζητήσεις περισσότερο στο bandcamp (εδώ) και στο myspace (εδώ) τους.
Όμορφα, hazy γυναικεία φωνητικά, κιθάρες που φλερτάρουν εύστοχα ανάμεσα στην noise pop και την post-punk σχολή, και μια γλυκιά μελωδία που αγγίζει twee επίπεδα, χαϊδεύει όλα τα παραπάνω και χαρακτηρίζει την μουσική τους.
Άκου: "I want to die young cause you're always wrong"..

Young Wrists // I want to die young cos you're always wrong from Enrico Boccioletti on Vimeo.

De Vrais Mensonges (Γλυκό Ψέμα)

 

Comedy/Romance, France 2010

Release Date: 23/06/2011, Pierre Salvadori

Υπόθεση: H ερωτικά αδιάφορη Emilie (Audrey Tautou), που διατηρεί ένα κομμωτήριο, προωθεί το ανώνυμο ερωτικό γράμμα που έλαβε στην ερωτικά απογοητευμένη μητέρα της (Νathalie Baye). Οι αρχικά καλές προθέσεις της κόρης εξανεμίζονται και η κατάσταση περιπλέκεται, όταν και οι δύο μαθαίνουν ότι η παθιασμένη ερωτική εξομολόγηση ανήκει στον Jean (Sami Bouajila), έναν μυστήριο υπάλληλο του κομμωτηρίου...

Με μεσογειακό άρωμα, φωτεινούς χρωματισμούς και γαλλική φινέτσα στήνεται ένα ερωτικό κομφούζιο, που φέρνει τα πάνω κάτω σε οικογενειακές και επαγγελματικές σχέσεις.
Στο ευκολόπεπτο ρομάντζο που χαρακτηρίζεται από αισθηματικά μπερδέματα, ονόματι "De Vrais Mensonges", απεικονίζονται, δοκιμάζονται και εναλλάσονται ανθρώπινες σχέσεις, συναισθήματα και κρυμμένα πάθη.
Οι πρωταγωνιστές τρεις, με την Audrey Tautou να έχει χάσει λίγο από την γλυκότρελη, αθώα και παιχνιδιάρικη λάμψη που την χαρακτήριζε στο προ δεκαετίας "Amelie", και να έχει αφομοιώσει ένα κάπως πιο "ψυχρό" προφίλ. Απεναντίας, η κινηματογραφική της μάνα Nathalie Baye κυριολεκτικά κλέβει τις εντυπώσεις τόσο εκφραστικά, όσο και ψυχαγωγικά, υιοθετώντας μια φρέσκια, κυκλοθυμική, ανέμελη και (υπερ)δραστήρια στάση κατά την διάρκεια της γαλλικής dramedy, με σαφέστατη κλίση προς την κωμική πλευρά της υπόθεσης. Ο τρίτος της ιστορίας, ο συντηρητής του κωμωτηρίου στο οποίο και συμβαίνουν τα περισσότερα ευτράπελα του πικάντικου σεναρίου, τον ενσαρκώνει κάπως αδιάφορα και μουντά ο Γάλλος Sami Bouajila.
Σκηνοθετικά κυριεύει τον θεατή μια feel-good αίσθηση που οφείλεται κατά κύριο λόγο στην "φωτεινή σκηνοθεσία" του Salvadori. Τα εξωτερικά γυρίσματα είναι περιορισμένα, η ιστορία απλοϊκή και έτσι πιστεύω πως άνετα το "De Vrais Mensonges" θα μπορούσε να μεταφερθεί κάποτε και στο θέατρο.
Xωρίς να έχει ανατρεπτικό ή ριζοσπαστικό προφίλ, αλλά κρατώντας έναν εμπορικό χαρακτήρα, η ταινία παρακολουθείται άνετα και ανάλαφρα. Δεν θα στενοχωρήσει κάποιον θεατή, κανείς δεν θα σκάσει από τα γέλια μαζί της, αλλά η ψυχαγωγική της αξία διατηρείται σε καλά επίπεδα. Χρόνος και διάθεση να υπάρχει και την δουλειά της την κάνει μια χαρά...

Widowspeak - Widowspeak

Indie Pop, LP
Release Date: 09/08/2011, Captured Tracks

Ήταν στις αρχές καλοκαιριού όταν τυχαία συνάντησα ένα cover του γνωστού, all-time-classic καψουροτράγουδου "Wicked Game" του Chris Isaak. Το site έγκυρο και προσεγμένο, και έτσι καθαρά από περιέργεια είπα να ακούσω το track το οποίο είχε την υπογραφή των Widowspeak που φυσικά και αγνοούσα την ύπαρξή τους.
Πλέον το θεωρώ από τα καλύτερα cover που άκουσα φέτος. Ιδίως η φωνή, αυτή η φωνή που κυριολεκτικά έχει το χάρισμα να σαγηνεύει το αυτί και την ψυχή ενός ακροατή. Οι συγκρίσεις με την αιθέρια φωνή της Hope Sandoval από τους Mazzy Star είναι αναπόφευκτες. Και τελικά αυτά τα φωνητικά της Molly Hamilton σε απόλυτη σύμπνοια με τις απαλές, dreamy κιθάρες δημιουργούν έναν πανέμορφα γοητευτικό, μελωδικό και συνάμα μελαγχολικό pop δίσκο. Περισσότερα συστατικά δεν είναι απαραίτητα. Η ρετρό διάθεση είναι το δεύτερο στοιχείο που χαρακτηρίζει τον πρώτο, ομώνυμό τους δίσκο. Ένας δίσκος χωρίς ηχητικές ανατροπές ή καινοτόμο προφίλ, αλλά φτιαγμένος με συναίσθημα και αγάπη για την απλή μουσική και για ατελείωτες ώρες ονειροπόλησης...
Άκου: "Harsh Realm", "In the Pines", "Nightcrawlers"..

Jane Eyre

Drama/Romance, UK/USA 2011
Release Date: - , Cary Fukunaga

Υπόθεση: H ορφανή Jane Eyre (Mia Wasikowska), μετά από μια ζοφερή παιδική ηλικία στο σπίτι της θείας της και αργότερα σε ένα οικοτροφείο, πιάνει την πρώτη της δουλειά ως γκουβερνάντα στο αρχοντικό του Thornfield. Εκεί αναπτύσει μια περίεργη σχέση με το αφεντικό της, τον κύριο Rochester (Michael Fassbender) που αργότερα εξελίσσεται σε σχέση ερωτική. Μόνο που το αφεντικό της κρύβει σκοτεινά μυστικά που αλλάζουν απρόσμενα τα δεδομένα στην ζωή τους...

Αισθηματική ταινία εποχής. Δύσκολο για μένα είδος και σίγουρα όχι το αγαπημένο μου. Στο "Jane Eyre", που στηρίζεται στο ομώνυμο βιβλίο της Charlotte Bronte που εκδόθηκε το 1847, αίσθηση προκαλεί το γεγονός ότι μεταφέρθηκε μέχρι στιγμής 23(!) φορές στην μεγάλη οθόνη και μαλίστα υπάρχει και μια ελληνική έκδοση του 1968. Oπότε το πρώτο συμπέρασμα που βγάζω είναι ότι το βιβλίο θα πρέπει να έχει κάποια αξία αν αναλογιστεί κανείς την εμμονή των σκηνοθετών και παραγωγών για την οπτικοποίησή του, και ότι δεύτερον, προφανώς δεν υπάρχει κάποια κινηματογραφική έκδοση που να υπερτερεί έναντι των άλλων.
Το πρωταγωνιστικό δίδυμο απαρτίζεται από τους Μia Wasikowska και Michael Fassbender. Η πρώτη μέχρι στιγμής δεν με ενθουσίασε πουθενά, όπου και να έπαιξε ("Αlice in Wonderland", "The Kids Are All Right"), όντας μουδιασμένη και άχρωμη. Toν Michael Fassbender τον έχω σε μια εκτίμηση από την συμμετοχή του στους "Inglourious Basterds". Tη στιγμή που η ταινία και το γλυκόπικρο ρομάντζο της βασίζεται σε αυτούς τους χαρακτήρες, αυτόματα προϋποθέτει μια αποτελεσματική συνύπαρξη των δύο επί της οθόνης. Η χημεία πιστεύω πως είναι έκδηλη, και ίσως το συνολικό προφίλ των δύο πρωταγωνιστών να βοηθάει σε αυτό. H Wasikowska τα πάει εδώ καλά, αν και άχρωμη και λυπημένη, όντας χτυπημένη από την μοιρά από παιδική ηλικία, της ταιριάζει γάντι ο ρόλος της Jane Eyre. Ο Fassbender αναλαμβάνει τον πιο δυναμικό ρόλο, που χαρακτηρίζεται από μια στιβαρή παρουσία και πολλές δόσεις κυκλοθυμικότητας.
Πέρα από την παρουσία του διδύμου την στιγμή που πρόκειται για ταινία εποχής βασικό συστατικό επιτυχίας της σίγουρα είναι η μεταφορά της εποχής. Σε αυτό το σημείο ο νέος σκηνοθέτης Cary Fukunaga ("Sin Nombre") έκανε τρομερή δουλειά. Η ατμόσφαιρα καθ'όλη την διάρκεια της είναι υποβλητική και σκοτεινή, με τις λεπτομέρειες της εποχής στις ενδυμασίες και στην εσωτερική και εξωτερική αρχιτεκτονική των σπιτιών να είναι εκπληκτική. Το απομονωμένο, ζοφερό περιβάλλον της ταινίας δένει με την προσωπικότητα και τα βιώματα των χαρακτήρων του δράματος. Η αφήγηση με την χρήση των flashbacks αποδεικνύεται ο κατάλληλος τρόπος εξιστόρησης του ρομάντζου, και ο θεατής, είτε λάτρης του είδους, είτε αδιάφορος θεατής, θα χαθεί τελικά και θα βιώσει στο έπακρο το γοτθικό περιβάλλον του Thornfield και παράλληλα θα γνωρίσει μια ιδιαίτερη ερωτική ιστορία.

Dum Dum Girls - Only in Dreams

Indie Rock/Pop, LP
Release Date: 27/09/2011, Sub Pop

Διαβάζω παντού ότι αυτά εδώ τα κορίτσια, μέσω της νέας τους δουλειάς, έγιναν πλέον γυναίκες. Το σίγουρο είναι πως παλιότερα ακολουθούσαν μια πιο ανάλαφρη, παιχνιδιάρικη μουσική προσέγγιση, με τον βρώμικο garage ήχο, τα γρήγορα, θεόμικρα σε μήκος κομμάτια, και τα ασαφή, θολά φωνητικά να αποτελούν σήμα κατατεθέν της κοριτσοπαρέας από την California. Εγώ τις λάτρεψα, τόσο παλιότερα single τους, όσο και την πρώτη τους ολοκληρωμένη προσπάθεια ονόματι "I Will Be", όπως και το πρόσφατο EP τους με τίτλο "He Gets Me High".
H διαφορά του "Only in Dreams" έναντι των παραπάνω είναι όμως εμφανής, ουσιαστική και σε θετική κατεύθυνση. Οι συνθέσεις όχι μόνο είναι μεγαλύτερες σε μήκος, αλλά διακρίνονται και από ένα μεγαλύτερο μουσικό βάθος, αλλά και φάσμα επιρροών. Τα φωνητικά της Dee Dee πλέον είναι πιο καθαρά, απόλυτα εναρμονισμένα με τις garage κιθάρες. Η μελωδία κερδίζει έδαφος και η φασαριά υποχωρεί για χάρη της, χωρίς αυτό να σημαίνει πως έτσι οι Dum Dum Girls χάνουν την μουσική τους ταυτότητα. Ίσα ίσα φαίνεται πως πια την έχουνε βρει για τα καλά. Ακούγονται φασαριόζες, έχουν το girl-rock-attitude που όλοι γουστάρουμε, αλλά παράλληλα δείχνουν να επένδυσαν αυτή τη φορά στην μελωδία και στην ενορχήστρωση. Το αποτέλεσμα το ακούμε και αρέσει, και το σίγουρο είναι πως βγαίνουν κερδισμένες αυτές από το νέο τους εγχείρημα, όντας πια ώριμες, και εμείς που αυτός ο δίσκος προστέθηκε στους πλέον αξιόλογους της χρονιάς. Απολαύστε το από το πρώτο ως το τελευταίο κομμάτι.
Άκου: "Bedroom Eyes", "Always Looking", "Coming Down", "Wasted Away"..