O Φεβρουάριος μπήκε πολύ δυναμικά, με πολύ καλό καιρό και αξιόλογους δίσκους. Οι λεγόμενες αλκυονίδες μέρες δημιουργούν μια προδιάθεση για την ερχόμενη άνοιξη και κατ'επέκταση και καλοκαίρι. Αν παίζει και στο player το ομώνυμο άλμπουμ των Cloud Nothings, η προδιάθεση γίνεται ανάγκη, γίνεται ανυπομονησία. Ταχύτατα κομμάτια με γκαζωμένες κιθάρες και lo-fi περιτύλιγμα συνθέτουν το μουσικό τοπίο των 11 κομματιών του project του 19χρονου Dylan Baldi από το Cleveland. Ο Dylan ξεκίνησε τις μουσικές του αναζητήσεις με ένα pc και ένα μικρόφωνο στο υπόγειο των γονιών του. Έβγαλε κασέτες και δωρεάν singles μέχρι που κατέληξε σε ένα στούντιο στην Βαλτιμόρη. Και ιδού το αποτέλεσμα που τα σπάει...
Άκου τα: "Should Have", "Understand At All" και "Νοthings Wrong"..
Δραματική, Η.Π.Α. 2010 (Release Date: - , Philip Seymour Hoffman)
Yπόθεση: Οι αδέσμευτοι Jack (Philip Seymour Hoffman) και Connie (Amy Ryan) γνωρίζονται μέσω κοινών φίλων. Και οι δύο αμέσως τα βρίσκουν, μόνο που πρέπει να αντιμετωπίσουν τα ψυχολογικά τους προβλήματα για να μπορέσουν να ξεκινήσουν μια φυσιολογική σχέση...
Ίσως είναι ο αγαπημένος μου ηθοποιός, ο οποίος έχει την ερμηνευτική ικανότητα και το απαιτούμενο εύρος ώστε να μεταπηδά πολύ εύκολα από είδος σε είδος, δίνοντας πάντα εκπληκτικές ερμηνείες. Ήρθε η στιγμή και για το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, και ο Philip Seymour Hoffman δείχνει και σε αυτόν τον τομέα τα πρώτα του θετικά δείγματα. Το "Jack Goes Boating" βασίζεται σε θεατρικό του Robert Glaudini στο οποίο πρωταγωνιστούσε ο γνωστός ηθοποιός. Έτσι ο ίδιος μάζεψε ξανά το cast και αποφάσισε να μεταφέρει το έργο στην μεγάλη οθόνη.
Το πεδίο δράσης είναι η Νέα Υόρκη και το θέμα οι δυσλειτουργικές σχέσεις. Στο μικροσκόπιο τέσσερις άνθρωποι, δύο ελεύθεροι και ένα παντρεμένο ζευγάρι. Αυτό που κερδίζει τις εντυπώσεις είναι οι ερμηνείες του πρωταγωνιστικού ζευγαριού και η μεταξύ τους χημεία που αναπτύσσεται. Πρόκειται για δύο άτομα τα οποία είναι χαμένα στην ανωνυμία της πόλης και κλεισμένα στον εσωστρεφή και προβληματικό τους χαρακτήρα. Η αρχικά πλατωνική και αργή σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ του άγαρμπου Jack και της άπειρης Konnie εμπεριέχει τόσο ανθρωπιά, ζεστασιά, αγάπη και αυθεντία που δύσκολα συναντάς τελευταία στον κινηματογράφο. Τα φοβισμένα βλέμματα, οι εσωστρεφείς εκφράσεις και οι νωχελικές κινήσεις αρχικά δημιουργούν άβολες καταστάσεις, αλλά σταδιακά υποχωρούν και "γεννιέται" η σχέση. Αντιθέτως, το παντρεμένο ζευγάρι που τους γνώρισε βρίσκεται σε κρίση και ακολουθεί την αντίστροφη πορεία της αποδόμησης της σχέσης τους.
Σκηνοθετικά πολλές σκηνές θυμίζουν θέατρο, πράγμα που δυσκολεύει λίγο την δουλειά του Hoffman. Παρόλο αυτά το μοντάζ και η φωτογραφία είναι προσεγμένα και με την βοήθεια της όμορφης μουσικής επένδυσης (Fleet Foxes) και της σκηνοθετικής έμπνευσης δημιουργούνται δυνατές και καλαίσθητες στιγμές.
Indie Rock, LP (Release Date: 11/01/2011, Label: Ibid Records)
Οι Tapes 'n Tapes από το εξωτικό Minneapolis είναι χαρακτηριστική περίπτωση indie μπάντας, που γουστάρεις να ακούς, κολλάς με τα πιασιάρικα χιτάκια τους και παράλληλα σου θυμίζουν μια αρμάδα άλλων indie μπαντών, του παρόντος και φυσικά του παρελθόντος. Ακούω το τρίτο τους πόνημα ονόματι "Outside" και μου έρχονται στο νου: Spoon, Pixies, Vampire Weekend, The Black Keys, Violent Femmes κ.τ.λ. Kάθε μουσικό κομμάτι ξχωριστά δείχνει έντονα τις επιρροές του, έτσι λείπει σαφώς η πρωτοτυπία και η φρεσκάδα, πράγμα που και πάλι δεν με αποτρέπει από το να βάζω το δίσκο στο repeat...
Άκου τα: "Freak Out", "Badaboom" και "Desert Plane"..
Yπόθεση: Η ιστορία αγάπης του Dean (Ryan Gosling) και της Cindy (Michelle Williams), από την γέννησή της μέχρι και τους γκρίζους τίτλους τέλους της...
Όπως ακριβώς το "500 Days of Summer" πριν μερικούς μήνες κάλυψε με έναν πανέμορφο,άμεσο και ρεαλιστικό τρόπο την ερωτική σχέση ενός ζευγαριού, διατηρώντας όμως ένα κωμικό και ανάλαφρο ύφος, έτσι ακριβώς το "Blue Valentine" επιχειρεί το ίδιο πράγμα, και θριαμβεύει. Μόνο που αυτή τη φορά η ιστορία γράφεται με μελανά, μίζερα χρώματα και με μια ευαίσθητη, ωμή και άκρως μελαγχολική διάθεση. Mέσα όμως από το παραπάνω σκοτεινά δραματικό φόντο διαφαίνεται η αληθινή αγάπη και η έννοια της θυσίας.
Ο νοσταλγικός φακός, η απίστευτη χημεία του πρωταγωνιστικού ζευγαριού, η ενδιαφέρουσα μέθοδος αφήγησης με τα flashbacks και η όμορφη μουσική έχουνε ως σκοπό να συνδυάσουν και να συγκρίνουν την αρχή μιας σχέσης με την τραγική της κατάληξη, τις όμορφες στιγμές ενός ζευγαριού με τις αφόρητα δυσάρεστες. Και όλο αυτό το παιχνίδι των αναμνήσεων και το γλυκόπικρο ταξίδι στον χωρόχρονο στην τελική τσακίζει τον θεατή, και τον κάνει να αναρωτιέται αν κάπου στην μέση χάθηκε η αγάπη, ή αν είχε χαθεί απ'την αρχή, πριν καν να ξεκινήσει να λειτουργεί για το ζευγάρι. Και τελικά συνηδειτοποιείς πως μερικές φορές αυτή δεν φτάνει, και οι ασύνδετοι στόχοι ζωής, το διαφορετικό υπόβαθρο των ατόμων, τα τρίτα πρόσωπα, η ρουτίνα και τα απρόσμενα συμβάντα έχουν πολλές φορές την ικανότητα να πνίξουν, να "πεθάνουν" αυτό που υπό διαφορετικές συνθήκες θα μπορούσε να αναπτυχθεί και να ανθίσει μεταξύ δύο ατόμων. Και καθώς ο Dean τραγουδά στο πρώτο ραντεβού τους το "You Always Hurt The One You Love" των Mills Brothers εσύ κάθεσαι και αναρωτιέσαι αν και αυτός ήξερε εξ'αρχής την προδιαγεγραμμένη πορεία της σχέσης τους, του γάμου τους...
Indie Rock, LP (Release Date: 15/02/2011, Label: Fat Possum)
YUCK: Formerly used as an onomatopoetic expression to describe the sound of laughter in '60s theatrical jargon. A decade later (and also nowadays) was used as an expression of distaste, disgust, or revulsion by people who attended comedy clubs, probably due to the disgusting nature of the jokes told in a more vulgarity-tolerant society.
Μπορεί στην ουσία το όνομα της μπάντας να είναι "μπλιάχ!", και δεν ξέρω αν ονόμασαν κατ'αυτόν τον ανορθόδοξο τρόπο την μπάντα για αυτοσαρκαστικούς λόγουςή απλώς επειδή ακούγεται cool. Σημασία έχει πως οι Λονδρέζοι Yuck αρέσουν, χωρίς να έχουν την ικανότητα να στιγματίσουν κάποιον μουσικά, ούτε να αντέξουν στον χρόνο. Lo-fi αισθητική και shoegaze ατμόσφαιρα δίνουν βροντερό παρόν, με τα περισσότερα κομμάτια να θυμίζουν έντονα indie σχήματα από την απέναντι όχθη του Ατλαντικού, ενώ κάποια άλλα να συνεχίζουν την βρετανική κιθαριστική rock/pop παράδοση. Κιθάρα, μελωδία και το πρώτο, oμώνυμό τους άλμπουμ έβγαλε εις πέρας την αποστολή του...
Aκούστε τα: "Οperation", "Suicide Policeman" και "The Wall"..
