Electropop/Indie, LP (Κυκλοφόρησε στις 27 Σεπτεμβρίου από την B Unique Records)
Σίγουρα δεν είναι ο δίσκος που πρόκειται να λιώσω στις ακροάσεις. Παρόλα αυτά το ομώνυμο άλμπουμ των Βρετανών Fenech Soler μου άρεσε με την πρώτη κιόλας γνωριμία μας.
Το τετραμελές group από το Northampton γεννήθηκε το 2006 και μόλις κυκλοφόρησε την πρώτη του ολοκληρωμένη δουλειά.
Για εμένα τα 10 του κομμάτια είναι ότι θα επιθυμούσα να ακούσω και να απολαύσω ένα Σαββατόβραδο σε ένα club της προκοπής. Μόνο που για να γίνει κάτι τέτοιο μάλλον θα πρέπει να μετακομίσω στο Λονδίνο...
Γεμάτο ενέργεια, με μια χορευτική αύρα να περιβάλλει ολόκληρο το συμπαγές μουσικό σύνολο, σε σημεία να θυμίζει Daft Punk και με το pop άρωμα των Groove Armada να είναι παρών θα σας ικανοποιήσει αρκετά.
Ακούστε τα: "Lies", "Stop And Stare" και "Contender"..
Υπόθεση: O μεσήλικας Ned (Liev Schreiber) περνάει αυτό που λέμε mid-life crisis. H δουλειά του είναι ανιαρή, ο γάμος του περνάει κρίση και επιπλέον πρέπει να εμπεδώσει το γεγονός ότι ο γιος του είναι gay. Όταν αρχίζει να τον φλερτάρει μια ελκυστική συνάδελφος και παράλληλα ο "στριμμένος" πεθερός του μετακομίζει στο σπίτι του, το ποτήρι αρχίζει να ξεχειλίζει...
Το "Every Day" είναι από τις dramedy που εύκολα κερδίζουν τον θεατή. Όπως πολύ εύστοχα υποδηλώνει και ο τίτλος της, η ταινία είναι προσγειωμένη, ευαίσθητη, καθημερινή και κυμαίνεται σε φυσιολογικά/ρεαλιστικά πλαίσια. Το πορτραίτο της σύγχρονης, δυσλειτουργικής οικογένειας μονοπωλεί το ενδιαφέρον της κινηματογραφικής βιομηχανίας, και η συγκεκριμένη πρόταση, μαζί με άλλες ταινίες σαν το "City Island"(post εδώ) αποτελούν πολύ καλές επιλογές στο είδος.
Τα διάφορα επίκεντρα προβλημάτων που πρέπει να αντιμετωπίζει σε καθημερινή βάση ένας οικογενειάρχης, τόσο στο σπίτι, όσο και στην εργασία, απεικονίζονται εδώ πολύ όμορφα. Για αυτό βέβαια, εκτός από το πειστικό και σωστά δομημένο σενάριο, ευθύνονται και οι πολύ καλές ερμηνείες των πρωταγωνιστών (Liev Schreiber, Helen Hunt, Ezra Miller), που αφήνουν να εξελιχθούν αποτελεσματικά οι κωμικοτραγικές καταστάσεις της οικογένειας.
Ηighlight αποτελεί η ερμηνεία του νεαρού Ezra Miller, ως τον ομοφυλόφιλο έφηβο. Από το προαναφερόμενο "City Island", όπου υποδύονταν τον έφηβο με φετίχ τις παχύσαρκες γυναίκες, είχε δείξει ότι το έχει και εδώ το επιβεβαιώνει...
Indie Pop/Dream Pop, LP (Κυκλοφόρησε στις 13 Σεπτεμβρίου από την 4AD)
H synthpop στα καλύτερά της. Είχα αρκετό καιρό να ακούσω δίσκο που να έχει ψυχή, να με "γεμίζει" εσωτερικά, να με φτιάχνει στηριζόμενος κατά κύριο λόγο στον ήχο των πλήκτρων. Αυτό ακριβώς το κομψοτέχνημα δημιούργησαν οι Νεοϋορκέζοι Blonde Redhead, με το όγδοο δισκογραφικό τους πόνημα, "Penny Sparkle". Άλλωστε η σκανδιναβική επιρροή είναι εμφανής στον δίσκο, με παραγωγούς τους Van Rivers και Subliminal Kid. Παρόλο την απουσία της κιθάρας, το άλμπουμ δεν υστερεί καθόλου σε ηχητικό πλούτο και δημιουργική ομορφιά, και απλά ταξιδεύει τον ακροατή με τον ρομαντισμό και την μελωδικότητά του. Ένα τέρμα αισθησιακό άλμπουμ, με την φωνάρα της Kazu Makino να αποτελεί το κερασάκι στην τούρτα...
Ξεχωρίζω τα: "Here Sometimes", "My Plants Are Dead", "Love Or Prison" και "Oslo"..
Περιπέτεια/Δράσης, Η.Π.Α. 2010 (Έχει προγραμματιστεί για τις 25 Νοεμβρίου)
Υπόθεση: O Machete Cortez (Danny Trejo) είναι ένας πρώην ομοσπονδιακός Μεξικανός πράκτορας. Ζει πλέον ως λαθρομετανάστης στο Τέξας όπου προσλαμβάνεται από αγνώστους για να "καθαρίσει" τον ακροδεξιό γερουσιαστή John McLaughlin (Robert De Niro). H αποστολή αποτυγχάνει και ο Machete προδίδεται εκ των έσω. Μόνο που όπως πάντα η εκδίκηση δεν αργεί να έρθει...
Δεν υπήρχε ουσιαστικά λόγος να γράψω την παραπάνω παράγραφο. Άλλωστε την στιγμή που ο θεατής ακούει για ταινία του Robert Rodriguez, φιλαράκι του Quentin Tarantino, καταλαβαίνει το τι θα ακολουθήσει επί της οθόνης. "Machete" ονομάζεται το νέο του δημιούργημα, στο ύφος και την αισθητική του "Grindhouse"("Planet Terror" και "Death Proof"). Oι μισοί θα το αγαπήσουν και θα το υπεραπολαύσουν (σαν και εμένα), οι υπόλοιποι θα το μισήσουν και δικαιολογημένα θα το βρούν χοντροκομμένο και ανούσιο. Πάντως το κοινωνικό του μηνυματάκι το εμπεριέχει.
Ένα είναι το σίγουρο: Σοβαρές ερμηνείες και ένα προσεγμένο, σφιχτοδεμένο σενάριο ΕΔΩ δεν θα βρείτε. Όλα και όλοι υπηρετούν την μυθοπλαστική παρωδία που με δεξιοτεχνικό τρόπο στήνει ο Rodriguez, ο οποίος εδώ δημιούργησε τον "προστάτη" των Μεξικανών λαθρομεταναστών. Αυτή περιλαμβάνει ένα μυθικό opening scene και γενικότερα ακαταμάχητα σέξι παρουσίες και ακραίες σκηνές που χαρακτηρίζουνται από κοφτερά μαχαίρια, πιστολίδια, μπουνίδια, εκρήξεις και κομμένια κεφάλια. Το παραπάνω εκρηκτικό κοκτέιλ συνοδεύεται από εκκεντρικούς και άκρως απολαυστικούς χαρακτήρες που τους υποδύονται οι Danny Trejo, Robert De Niro, Steven Seagal και Jeff Fahey και απίστευτα προκλητικές παρουσίες για όλα τα γούστα (Jessica Alba, Lindsay Lohan και ιδίως η Μichelle Rodriguez). Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι θανατηφόρα αστείο, με όλα τα κλισέ των western b-movies και τις κοφτερές ατάκες να κάνουνε παρέλαση...
Άξια αναφόρας και η υπόσχεση στο τέλος της ταινίας για comeback του kick-ass Μachete στα "Machete Kills" και "Machete Kills Again"...
My Wet Calvin. Δηλαδή ο Λεωνίδας και ο Άρης, δύο κιθάρες και ένα drum machine. Με μια προσεγμένη παραγωγή και μέσω της Archangel Music κυκλοφορούν το "All Great Events". Από τους indie pop δίσκους που αρέσουν και ακούγονται άνετα κάθε στιγμή. Με μπόλικα shoegaze και ηλεκτρονικά στοιχεία βγάζουν μια πηγαία μελαγχολία. Μάλλον δεν θα είχανε την ίδια απήχηση αν δεν ήτανε εγχώρια παραγωγή, αλλά για άλμπουμ "made in Greece" είναι too good to be greek, όπως πολύ σωστά αναφέρει και ο YourMusicRide.
Πολύ ευχάριστα τα νέα για τον αριστουργηματικό "Kυνόδοντα"(post εδώ). Η ταινία του Γιώργου Λάνθιμου θα είναι ο ελληνικός εκπρόσωπος για το βραβείο "Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας" στα ερχόμενα Oscar. H τελική πεντάδα των ξενόγλωσσων ταινίων που θα είναι εν τέλη υποψήφιες για το παραπάνω βραβείο θα ανακοινωθούν μέχρι τις αρχές Φεβρουαρίου. Έτσι λοιπόν για τον "Κυνόδοντα", με αρκετές φεστιβαλικές διακρίσεις τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό, φαίνεται να ανοίγει ο δρόμος για τα Oscar.
Mην δείτε το αμερικάνικο remake "The Experiment" (2010) του Paul Scheuring με τoυς Αdrien Brody και Forest Whitaker. Toυλάχιστον μην το δείτε πριν παρακολουθήσετε το γερμανικό πρωτότυπο του 2001, που αποτελεί ταινία-σταθμός για τον Γερμανικό Κινηματογράφο. Οι διαφορές τόσο σε σενάριο, όσο και σε σκηνοθεσία, μοντάζ, ερμηνείες και ρεαλισμό είναι πολύ μεγάλες. Θα καταλάβετε τι εννοώ αν δείτε και τις δυο. Ο κύριος Scheuring μπορεί να έχει την ανάλογη εμπειρία από την σειρά "Prison Break", αλλά αυτό δεν δείχνει να τον βοηθάει εδώ ιδιαίτερα.
Amanda Peet. Είχα αρκετό καιρό να την απολαύσω στην οθόνη. Όχι τόσο ερμηνευτικά, αλλά περισσότερο εμφανισιακά. Το πανέμορφο πρόσωπό της και το γενικότερο παρουσιαστικό της συνεχίζουν να με μαγεύουν. Και έτσι μια μέτρια νεοϋορκέζικη dramedy, σαν το "Please Give", που ασχολείται με την τρίτη ηλικία, τις διαπροσωπικές σχέσεις και τα έξυπνα business ξαφνικά αποκτά περισσότερο ενδιαφέρον...
Διαφορετικό θα είναι το επόμενο άλμπουμ για τους MGMT σε σχέση με το "Congratulations". Και αυτό επειδή η δισκογραφική τους δεν θα τους παραχωρήσει αυτή τη φορά τόσες δημιουργικές ελευθερίες. Και εγώ λέω ευτυχώς...Και εδώ που τα λέμε θυμάται κανείς το "Congratulations" ή συνεχίζει να ακούει το "Flash Delirium"? Mπλιάχ...
"You Don't Know Jack". Eξαιρετικά ενδιαφέρουσα τηλεταινία, που προβλήθηκε στις Η.Π.Α. και εδώ στερείται αναγνώρισης. Πρόκειται για την βιογραφία του Doctor Death, κατά κόσμον Jack Kevorkian, o οποίος πυροδότησε την διαμάχη περί ευθανασίας στις ΗΠΑ, ενάντια στο θρησκευτικό, συντηρητικό και υπάρχον νομικό καθεστώς. Στον ρόλο του αμφιλεγόμενου γιατρού ο εξαιρετικός Al Pacino, που ενσαρκώνει πλήρως και μαεστρικά μια τέτοια πολύπλοκη προσωπικότητα σαν του Jack Kevorkian. Μια βιογραφία που παρόλο το μεγάλο της μήκος, παρακολουθείται με αμείωτο το ενδιαφέρον και έχει μια έντονη κοινωνικοηθική διάσταση. Αν δεν σας κουράζουν οι δικαστικές διαμάχες και η αναλυτική παρουσίαση των ηθικών διλημμάτων να την παρακολουθήσετε οπωσδήποτε.
Indie Pop/Shoegaze, LP (Κυκλοφόρησε στις 24 Σεπτεμβρίου από την 4AD)
"Ambient Punk". Έτσι συνηθίζει να χαρακτηρίζει ο εκκεντρικός Bradford Cox, frontman των Deerhunter, την μουσική που αυτός και η παρέα του δημιουργεί τα τελευταία χρόνια. Kαι έχει δίκιο. Η διττή φύση του νέου τους δίσκου "Halcyon Digest" το επιβεβαιώνει. Από την μια έχουμε ονειρικές, ομιχλώδες συνθέσεις που κυμαίνονται μεταξύ των ειδών shoegaze/ambient/dream pop όπως τα κομμάτια "Εarthquake", "Helicopter", "Sailing" και από την άλλη γρήγορα και έντονα κιθαριστικά indie radio-friendly τραγούδια όπως τα "Fountain Stairs", ''Desire Lines" και "Revival", που παρουσιάζουν ένα noise pop/post-punk ύφος.
Συνολικά ένας πολύ καλός δίσκος, με την κατάλληλη χημεία και αρμονική συνύπαρξη των παραπάνω στοιχείων, αναμφίβολα ένα από τα πολλά highlights της φετινής χρονιάς.
Ξεχωρίζω τα: "Revival", "Desire Lanes", "Don't Cry" και "Fountain Stairs".
