Jaill - That's How We Burn

Indie Rock, LP (Κυκλοφόρησε τέλη Ιουλίου από την Sub Pop Records)

Μετά από μια σειρά καλοκαιρινών pop ακουσμάτων παρουσιάζω εδώ κάτι πιο ''σκληρό''. O λόγος για το ''That's How We Burn'' από την τετράδα Jaill που δηλώνουν ως έδρα το Μilwaukee των Η.Π.Α.
Η μπάντα υπάρχει εδώ και 8 χρόνια, ο εν λόγω δίσκος είναι όμως το ντεμπούτο τους στην ανεξάρτητη Sub Pop. Mοιάζοντας αρκετά με συγκροτήματα ανάλογου ύφους όπως τους Harlem ή Soft Pack, δεν παρουσιάζουν στον ακροατή κάτι καινούργιο, αλλά αυτό που θέλει και έχει συνηθίσει: Ταχύτατα, έντονα κιθαριστικά και μικρά σε μήκος rock κομμάτια που μας φτιάχνουν και ανεβάζουν την διάθεση. Bέβαια, και στο κομμάτι ''Summer Mess'', που δείχνουν την χαλαρή, ακουστική πλευρά τους, ακούγονται το ίδιο απολαυστικοί. Η διαφορά τους με άλλα indie συγκροτήματα βρίσκεται στο γεγονός ότι συνολικά ο δίσκος τους δίνει την αίσθηση της συνοχής και του συμπαγές συνόλου, πράγμα που ξεφεύγει κάπως από το άναρχο στυλ ανάλογων μουσικών σχημάτων...

Aκούστε τα: ''Εveryone's Hip'', ''The Stroller'' και ''Thank Us Later''..

The Firm

Δραματική, Βρετανία 2009 (Ημερομηνία κυκλοφορίας άγνωστη)

Υπόθεση: Λονδίνο την δεκαετία του 80. Καθώς ο οργανωμένος χουλιγκανισμός και η εξωγηπεδική βία ανθούν, ο νεαρός Dom (Calum McNab) ψάχνει έντονες εμπειρίες και την εφήμερη ένταση ώστε να δώσει νόημα στην βαρετή καθημερινότητά του. Έτσι γνωρίζει τον αρχηγό μιας ομάδας χούλιγκαν και γρήγορα γίνεται ο ίδιος μέλος αυτής. Κάποια στιγμή όμως τα πράγματα ξεφεύγουν και ο έφηβος επιθυμεί να αποχωρήσει από την συμμορία. Μόνο που αυτό δεν είναι και τόσο εύκολο...

Πολλές ταινίες, άλλες αρκετά πετυχημένα (''Green Street Hooligans'', The Football Factory''), και άλλες λιγότερο (''Cass'') καταπιάστηκαν με το πάντοτε επίκαιρο θέμα του χουλιγκανισμού. Το ίδιο επιχειρεί και το ''The Firm''. Tόπος της δραστηριότητας κλασικά η Αγγλία, εκεί που γεννήθηκε το ποδόσφαιρο και το φαινόμενο του χουλιγκανισμού. Βέβαια και ορθά κατ'εμέ, σύμφωνα και με τις περισσότερες ταινίες του είδους, το ποδόσφαιρο δεν φαίνεται να έχει άμεση σχέση με τον χουλιγκανισμό και την βία.
Την σκηνοθετική δουλειά του Nick Love την βρήκα εξαιρετική. Μέσω των πολύχρωμων και κιτς αθλητικών ενδυμάτων, της γενικότερης 80s αισθητικής του Λονδίνου, αλλά και του ανάλογου soundtrack καταφέρνει να πετάξει τον θεατή στην καρδιά της δεκαετίας. Aυτό το καταφέρνει σε κάθε σκηνή, και με βοήθεια την προσκόλληση στην λεπτομέρεια που τον διακρίνει.
Σε αντίθεση με τα παραπάνω, το σενάριο, ως τυπικό σενάριο ταινίας του είδους, είναι αρκετά προβλέψιμο από την αρχή μέχρι και το τέλος του. Σε ρηχά επίπεδα, με εξαίρεση την ερμηνεία του αρχηγού Βex (Paul Anderson), κυμαίνονται και οι ερμηνείες, πράγμα που αφαιρεί σε αρκετά σημεία την προσδοκώμενη ένταση και το τυφλό πάθος που θεωρητικά διακρίνει τους hooligans...

!!! - Strange Weather, Isn't It ?

Dance-Punk, Electronica, LP (Θα κυκλοφορήσει στις 24 Αυγούστου από την Warp Records)

To μουσικό σχήμα !!! από το Brooklyn είναι ο ορισμός του party group. Παρόλο που το συγκρότημα άλλαξε μορφή από τον τελευταίο τους δίσκο ''Myth Takes'' (2007), λόγω διάφορων αποχωρήσεων, αλλά και του τραγικού θανάτου του drummer τους Jerry Fuchs, συνεχίζουν απτόητοι. Χορευτικά vibes ξεχειλίζουν από κάθε κομμάτι του νέου τους άλμπουμ ''Strange Weather, Isn't It ?'', άλλα χαρούμενα και pop, ενώ κάποια άλλα περισσότερο σκοτεινά στα πλαίσια της post-punk σχολής. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει και ο frontman της μπάντας Nic Offer, δημιουργούν ''dark and catchy disco tracks''. Και έχει δίκιο. Αν προσθέσουμε και τις λέξεις ''groovy'', ''beat'' και μερικά παραμορφωμένα ηλεκτρονικά εφέ καταλήγουμε σε ένα ικανοποιητικότατο ηχητικό αποτέλεσμα...

Ξεχωρίζω τα: ''AM/FM'' και ''Steady As The Sidewalk Cracks''..

The Runaways

Βιογραφία/Δραματική, Η.Π.Α. 2010 (Hμερομηνία κυκλοφορίας άγνωστη)

Υπόθεση: H ιστορία του rock teen girl συγκροτήματος ''The Runaways'', που στα μέσα των 70s ως το πρώτο αμιγώς γυναικείο rock συγκρότημα άλλαξε τα δεδομένα στην παγκόσμια μουσική βιομηχανία εξαιτίας της τεράστιας εμπορικής επιτυχίας που είχε.

Ταινίες σαν το ''The Runaways'', που συνδυάζουν τον μουσικό με τον κινηματογραφικό κόσμο θα παρουσιάζουν πάντα τεράστιο ενδιαφέρον για εμένα. Στο δρόμο που χάραξαν σύγχρονες βιογραφίες μουσικών αστέρων όπως το ''Walk the Line'' και το ''Control'', κινείται και η συγκεκριμένη ταινία, σε λίγο πιο ρηχά νερά όμως κατά την ταπεινή μου γνώμη.
Δεν γνωρίζω με βεβαιότητα, αλλά δεν νομίζω οι Runaways να είχανε τόσο μεγάλο μουσικό ταλέντο ή αξία ώστε να επιβάλλεται να δημιουργηθεί μια ταινία για αυτούς και τον ''θρύλο'' τους. Και μόνο όμως το γεγονός ότι πέντε κορίτσια πήρανε στα χέρια τους ηλεκτρικές κιθάρες, τύμπανα και μπάσα με σκοπό να ''ροκάρουν'', πράγμα που μέχρι τότε ήτανε αποκλειστικά προνόμιο για τους σκληροτράχηλους άντρες, αποτελεί αξιοσημείωτο σταθμό της σύγχρονης rock ιστορίας. Σε αυτό όμως το συγκεκριμένο σημείο είναι που υστερεί η ταινία. Δεν παρουσιάζει, πόσο μάλλον να αναλύσει, τα προβλήματα, το σοκ στην αμερικανική rock κουλτούρα, την επίδραση και την γνώμη της τότε κοινωνίας στην διαμόρφωση και στην επιτυχία ενός γυναικείου rock συγκροτήματος. Έτσι λοιπόν, η ταινία επικεντρώνεται στις σχέσεις μεταξύ των κοριτσιών, την ιδιόμορφη σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ της Joan Jett (Kristen Stewart) και Cherrie Currie (Dakota Fanning), τον ρόλο του μάνατζερ, την κατακόρυφη άνοδο και την απότομη πτώση του όλου εγχειρήματος.
Ερμηνευτικά, τόσο η Kristen Stewart, που επιτέλους αποβάλει επιτυχώς τον ''λεκέ'' ''Twilight'', όσο και η Dakota Fanning, κυμαίνονται σε πολύ καλά επίπεδα, και στην απεικόνιση των δύο rock περσόνων, αλλά και στην μεταξύ τους χημεία. Αποτελεσματική κρίνεται και η σκηνοθεσία της Floria Sigismondi, με την νοσταλγική, glam αισθητική που προσδίδει στην ταινία...

Lower Dens - Twin-Hand Movement

Indie Rock/Psychedelic, LP (Κυκλοφόρησε στις 20 Ιουλίου από την Gnomonsong)

Oι Lower Dens προέρχονται από την Βαλτιμόρη και αποτελούνται από την frontman Jana Hunter και άλλους τρεις τυπάδες στα όργανα. Το ντεμπούτο τους ''Twin-Hand Movement'' μπορούσε κάλλιστα να ήτανε το soundtrack ενός θρίλερ μυστηρίου...
Σκοτεινά και ψυχεδελικά κιθαριστικά riffs συνδυάζονται με τις υπνωτικές μπασογραμμές και συντελούν στην δημιουργία μιας θεοσκότεινης μουσικής ατμόσφαιρας. Το συγκρότημα κινείται στα όρια του shoegaze, post-punk και της ηλεκτρονικής μουσικής. Κάποιες φορές ο ήχος τους μας παρουσιάζεται άγριος και ωμός, ενώ σε κάποιες άλλες στιγμές είναι λείος και ρευστός. Τα φωνητικά της Hunter εδώ μπαίνουν σε δεύτερη θέση και αφήνουν στην πρώτη γραμμή τις επιβλητικές μελωδίες αυτού του αρτιότατου δίσκου..

Aκούστε τα: ''Τea Lights'', ''Plastic Powder'' και ''Hospice Gates''..

The Ghost Writer (Αόρατος Συγγραφέας)

Δραματική/Θρίλερ, Γαλλία/Γερμανία/Βρετανία 2010 (Έκανε πρεμιέρα στις 18 Μαρτίου 2010)

Υπόθεση: O πρώην Βρετανός πρωθυπουργός Adam Lang (Pierce Brosnan), μετά από την έντονη, διεθνή κριτική που δέχεται, βρίσκει καταφύγιο σε ένα ερημικό νησί στις Η.Π.Α. Εκεί σκοπεύει να γράψει την αυτοβιογραφία του έχοντας ως βοηθό έναν σύμβουλο. Ο τελευταίος βρίσκεται νεκρός υπό μυστήριες συνθήκες, και έτσι ένας ''αόρατος'' συγγραφέας (Ewan McGregor) αναλαμβάνει να βοηθήσει στην συγγραφή της αυτοβιογραφίας...

Ο εκκεντρικός δημιουργός Roman Polanski, παρά τα νομικά προβλήματα που τον βασανίζουν, υπογράφει ένα πραγματικό αριστούργημα, ένα εγκεφαλικό πολιτικό/αστυνομικό θρίλερ παλιάς κοπής. Το ''The Ghost Writer'', βασίζεται σε best-seller μυθιστόρημα που μπλέκει πολιτικές συνωμοσίες με την ερωτική ίντριγκα.
Το σενάριο ξετυλίγεται δεξιοτεχνικά μπροστά στα μάτια του θεατή και έχει την ικανότητα, και με βοήθεια του απρόβλεπτου χαρακτήρα του, να χτίζει και να κορυφώνει την ένταση και το σασπένς.
H σκηνοθεσία και το κοφτερό μοντάζ δημιουργεί μια χιτσκοκική ατμόσφαιρα, και το σκοτεινό νησί φαντάζει ως ο τέλειος τόπος του εγκλήματος.
Ο Polanski, χωρίς να ξεφεύγει σε σεναριακά κλισέ ή σκηνοθετικές και ερμηνευτικές ευκολίες, τα χώνει ευθέως στο διεθνές πολιτικό σύστημα, τις αμφιλεγόμενες μεθόδους της CIA και την πελατειακή σχέση μεταξύ Η.Π.Α.- Βρετανίας.
Έχοντας ως κεντρικό άξονα τoν συγγραφέα ''φάντασμα'', είναι αυτός που τελικά ξεδιπλώνει το πολιτικό σκάνδαλο και την μυστικό παρελθόν του πρωθυπουργού και της συζύγου του. Όλα αυτά απεικονίζονται προσεγμένα στην οθόνη, χάρη στο δημιουργικό ταλέντο του Polanski, αλλά και τις απρόβλεπτα φοβερές ερμηνείες των McGregor και Brosnan.