Αξέχαστες Μουντιαλικές Στιγμές..

1) Φυσικά οι βουβουζέλες. Επινοήθηκαν το 1998, αλλά το μέγαλο μπαμ το έκαναν φέτος στο Μουντιάλ. Μας έσπασαν τα νεύρα, αλλά ο ήχος τους θα μας λείψει.

2) H επίσημη μπάλα Jabulani της Adidas. Κάθε δεύτερη χρονιά τα ίδια παράπονα για τις νέες μπάλες που χρησιμοποιούνται στις μεγάλες διοργανώσεις. Όλη η ιστορία ξεκίνησε το 2002 στο τότε Μουντιάλ με την Fevernova. Ήτανε η πρώτη ''πρωτοποριακή'' μπάλα...Και φέτος πολλοί ήτανε αυτοί που κατηγορούσαν την νέα μπάλα, κυρίως παίκτες που δεν φοράνε Adidas...

3) God Save the Green! O λόγος φυσικά για τον τερματοφύλακα της Εθνικής Αγγλίας Robert Green που ''έπνιξε'' το γκολ της Αμερικής με έναν ιδιαίτερα χαζό τρόπο...

4) Η τραγική εμφάνιση και συνολική παρουσία της Εθνικής Γαλλίας. Γελούσε ολόκληρος ο κόσμος μαζί τους, έκλαιγε σύσσωμο το Γαλλικό έθνος. Προπονήσεις ακυρώθηκαν, παράγοντες παραιτήθηκαν, ο Anelka έβριζε με ακραίο τρόπο τον Domenech και συμπαίκτες δεν μιλούσαν μεταξύ τους...Το απότελεσμα: 1 Βαθμός και 1 γκολ και επιστροφή στο Παρίσι...

5) Το 4-0 της Γερμανίας επί της Αργεντινής. Ιστορικό παιχνίδι και ιστορικό σκορ για τα δεδομένα της προημιτελικής φάσης, ιδίως αν αναλογιστεί κανείς πως πρόκειται για δύο μεγαθήρια του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.

6) Η Εθνική Γερμανίας. Ξεκίνησε ως outsider και εξελίχθηκε σε μεγάλο πρωταγωνιστή. Φρέσκια και νεανική ομάδα, νέα πρόσωπα και όμορφο στυλ παιχνιδιού. Κατά αυτόν τον τρόπο κέρδισε νέους υποστηρικτές, έβγαλε πρώτο σκόρερ του Μουντιάλ τον Τhomas Mueller (photo κάτω) και πέταξε με 4-1 και 4-0 δύο φαβορί έξω από την διοργάνωση.

7) O τρελάρας από την Καταλονία Jimmy Jump (πρώτη photo επάνω). Για άλλη μια φορά σκάει μύτη σε σημαντική αθλητική διοργάνωση και προκαλεί γέλιο σε εμάς (αυτός είναι και ο σκοπός του όπως ο ίδιος λέει) και σοκ στους ιθύνοντες. Χθες πήγε να σκεπάσει με ένα καπέλο το παγκόσμιο κύπελλο...

8) Ο Άγγλος οπαδός που έψαχνε την τουαλέτα στο γήπεδο και απρόσμενα βρέθηκε στα αγγλικά αποδυτήρια. Αυτό που αντίκρισε ήτανε τον Ashley Cole γυμνό και τον Beckham ανήσυχο να τον ρωτάει ποιός είναι...Αυτός όμως κράτησε την ψυχραιμία του και τα έχωσε στον Beckham για τις χλιαρές εμφανίσεις των Τhree Lions.

9) To top fake photo του Μουντιάλ (βλέπε κάτω και παρατήρησε την αντανάκλαση, τη στιγμή που οι USA νίκησαν την Αγγλία).

10) Οι εξωτικοί παιχταράδες Jong Tae Se (μεγάλο φορ της Βόρειας Κορέας, πήρε την μεταγραφή του στην Μπόχουμ) και Slphiwe Tshabalala (έβαλε το πρώτο γκολ της διοργάνωσης για την Νότια Αφρική ενάντια στο Μεξικό, ήτανε και γκολάρα).

11) Οι σωστές προβλέψεις του χταποδιού Paul. Λίγοι παρατήρησαν ότι βάση στατιστικών ποντάρει συνήθως στην ομάδα που αγωνίζεται εκτός έδρας. Δηλαδή σχεδόν πάντα κάθεται στο δεξί κουτάκι...

12) Η πιο σέξυ παρουσία των γηπέδων και οπαδός της Παραγουάης Larissa Riquelme. Tα λόγια εδώ είναι περιττά...

13) To γκολ της Αγγλίας που ποτέ δεν δόθηκε και θύμισε έντονα 1966...Και γενικότερα οι κακές διαιτησίες που συνεχίστηκαν και ολοκληρώθηκαν στον μεγάλο, χθεσινό τελικό.

14) H δολοφονική καρατιά του Nigel De Jong της Ολλανδίας στον Ισπανό Xavi Alonso...

15) To διπλό χέρι (όχι του θεού) αλλά του Βραζιλιάνου Luis Fabiano κόντρα στην Ακτή Ελεφαντοστού. Το ακραίο της υπόθεσης είναι η μετέπειτα συζήτηση του σκόρερ με τον χαμογελαστό διαιτητή για το γκολ...(φώτο κάτω)

Ραντεβού ξανά σε τέσσερα χρόνια στην Βραζιλία...

I Love You Phillip Morris

Ρομαντική κωμωδία/Δραματική, Γαλλία/Η.Π.Α. 2009 (Έκανε πρεμιέρα στις 8 Ιουλίου)

Υπόθεση: O Steven Russell (Jim Carrey) είναι ένας συνηθισμένος οικογενειάρχης που ζει μια συμβατική ζωή. Μετά από ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα αποφασίζει να ζήσει την ζωή του στο έπακρο. Έτσι κάνει στροφή 180 μοιρών και αποδέχεται την ομοφυλοφιλία του! Αυτός ο ιδιαίτερος τρόπος ζωής που επιλέγει είναι όμως πολυέξοδος και τον αναγκάζει να οργανώνει διάφορες οικονομικές απάτες για να τα βγάλει πέρα. Και όταν γνωρίζει το αληθινό έρωτα στο πρόσωπο του ξανθούλη Phillip Morris (Ewan McGregor), τα πράγματα γίνονται χειρότερα...

Το ''I Love You Phillip Morris'' είναι μια κάπως open-minded dramedy, που εν τέλη παρουσιάζεται περισσότερο κωμική, παρά δραματική στο ύφος της. Οι δημιουργοί, χρησιμοποιώντας ως θέμα τον παθιασμένο έρωτα ενός gay ζευγαριού, δεν εμμένουν ούτε υπερτονίζουν την φύση των ερωτικών τους περιπτύξεων, αλλά τον συνδέουν με τα ψέματα και τις απάτες του ελεύθερου οικονομικού συστήματος, αλλά και του συγκεκριμένου lifestyle γενικότερα. Το αποτέλεσμα είναι μια ταχύτατη κωμικοδραματική περιπέτεια, που με έναν καυστικό και ριζοσπαστικό τρόπο δείχνει το τι είναι ικανός να κάνει ένας άντρας που αγαπάει...
Επιπλέον, τόσο το πρωτότυπο σενάριο που βασίζεται σε αληθινά γεγονότα, όσο και οι εκπληκτικές ερμηνείες των πρωταγωνιστών (ιδίως του εκφραστικότατου Jim Carrey) είναι ικανές να δώσουν σημαντικούς πόντους στην τελική αξία της ταινίας.

Γενικότερα είναι άξιο αναφοράς το πώς η ταινία με δεξιοτεχνικό (αλλά και έναν ιδιόμορφο) τρόπο μπλέκει το εκκεντρικό ρομάντζο, τις οικονομικές απάτες, το νομικό σύστημα με τελική κατάληξη και γνώμονα την κατάρρευση του αμερικανικού ονείρου...

Toy Story 3 (Η Ιστορία των Παιχνιδιών 3)

Αnimation, Η.Π.Α. 2010 (Έκανε πρεμιέρα στις 24 Ιουνίου)

Υπόθεση: O Andy πλέον μεγάλωσε και ετοιμάζεται να αφήσει το σπίτι, την οικογένεια και τα παιχνίδια του για να σπουδάσει σε κολλέγιο. Έτσι η παρέα του Woody, του Βuzz Lightyear και των άλλων ανησυχούν για το αβέβαιο μέλλον τους. Τελικά θα βρεθούν σε έναν παιδικό σταθμό, όπου ξανά μετά από πολλά χρόνια θα φανούν χρήσιμοι ως παιχνιδομηχανές για τα μικρά παιδιά. Ενώ φαινομενικά ο παιδικός σταθμός μοιάζει σαν επίγειος παράδεισος για την παιχνιδοπαρέα, κρύβει μια ''δαιμονική'' όψη και πολλούς κινδύνους...

To 1995 η Pixar άλλαξε τον κινηματογραφικό κόσμο των animation και παρουσίασε το ''Toy Story''. 15 χρόνια αργότερα η τριλογία ολοκληρώνεται με το ''Toy Story 3'', η συγκίνηση και το γέλιο που βγάζει η τρελή παιχνιδοπαρέα σε μικρούς και μεγάλους θα μείνει όμως ανεξίτηλη. Εγώ προσωπικά ανήκω στην ''Toy Story'' γενεά και στην εποχή που τα παιδιά ακόμη έπαιζαν με αυτοκινητάκια και ανθρωπάκια και συνδέονταν μαζί τους, και όχι αποκλειστικά με τα κάθε λογής ''άψυχα'' playstation όπως συμβαίνει στις ημέρες μας. Και για αυτόν ακριβώς τον λόγο η ταινία θα συνεπάρει και θα συγκινήσει παιδιά και θεατές μεγαλύτερης ηλικίας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι πιτσιρικάδες δεν θα την βρούν ευχάριστη.

Όσον αφορά το ίδιο το animation, και όπως άλλωστε η Pixar μας έχει καλομάθει, το τεχνικό κομμάτι είναι αψεγάδιαστο. Γενικότερα, ο Woody και οι άλλοι μέσω της παρουσίας, των φωνητικών, αλλά και των κινήσεών τους βγάζουν πλούσιες δόσεις συναισθήματος και δράσης. Οι νέοι χαρακτήρες που γνωρίζουμε όπως η αθώα Barbie, o metrosexual Κen και ο κακός αρκούδος Lotso είναι εξίσου καλοσχεδιασμένοι και συμπληρώνουν το παζλ των καλών και των κακών της υπόθεσης. Κατά αυτόν τον τρόπο η ταινία λειτουργεί σαν μικρογραφία της σύγχρονης δυτικής κοινωνίας, μιας κοινωνίας που χαρακτηρίζεται από τον υπερκαταναλωτισμό, την εξουσία και την απληστία. Έτσι οι δημιουργοί μέσω ενός γλυκού και πανέμορφου animation περνάνε πολλά μηνύματα τόσο σε μικρούς, όσο και σε μεγάλους θεατές.
Επιπλέον το προσεγμένο σενάριο, γρήγορο στην εξέλιξή του και με ουσιαστικές ανατροπές, συμβάλει σταθερά στην κορύφωση της αγωνίας, την λύτρωση και τις πολλαπλές συγκρούσεις των χαρακτήρων. Το κωμικό στοιχείο εμπλέκεται με το συναισθηματικό δημιουργόντας ένα πλήθος συναισθημάτων.
Γενικά το ''Toy Story 3'', ως το πιο ώριμο μέρος της τριλογίας, μιλάει για την εξέλιξη και τον ρόλο του παιχνιδιού στο πέρας του χρόνου, και το πώς η χρησιμότητά του επηρέαζει τον ψυχισμό και τον χαρακτήρα των παιδιών.

Monika - Exit

Pop, LP (Κυκλοφόρησε στις 10 Μαϊου από την Archangel)

Πέρασαν κιόλας 2 χρόνια απ'όταν μια νεαρή, ταλαντούχα τραγουδοποιός από την χώρα μας έκανε το μεγάλο δισκογραφικό μπαμ. Το ντεμπούτο της Monika ''Avatar'' δικαίως θεωρείται από τα καλύτερα αγγλόφωνα άλμπουμ που παρήγαγε η Ελλαδίτσα τα τελευταία χρόνια.
Είμαστε πλέον στο 2010, και μετά το μεγάλο hype γύρω από το όνομά της, ήρθε η στιγμή να επιβεβαιώσει το ταλέντο της και το γεγονός ότι ήρθε για να μείνει. Και με το ''Exit'' τα καταφέρνει σε μεγάλο βαθμό.
Πατώντας πάνω σε γερές, δοκιμασμένες βάσεις, κρατώντας τις επιρροές της και πηγαίνοντας με μια άρτια παραγωγή τον ήχο της λίγο παραπέρα καταφέρνει να μαγέψει τον ακροατή και να του χαρίσει έναν πανέμορφο, κινηματογραφικό δίσκο. Μπορεί η πρωτοτυπία πλέον να απουσιάζει, και το ''Exit'' κάλλιστα να θεωρείται sequel του ''Avatar'', αλλά αυτό δεν αφαιρεί πόντους από το συνολικά όμορφο, με ''γεμάτες'' ενορχηστρώσεις, λυρικό δημιούργημα της Monika. Χιτάκια και ιδιαίτερα radio-friendly κομμάτια λείπουν. Παρουσιάζεται πιο εσωστρεφές και δραματοποιημένο από το ντεμπούτο, και έτσι ''οπαδοί'' που άκουγαν μόνο τα ''Babe'' και ''Over the Hill'' μπορεί απλώς να το προσπεράσουν. Τέλος, αναμφίβολα ο δίσκος βγήκε την πιο ακατάλληλη εποχή και θα ακουστεί καλύτερα με τα πρωτοβρόχια του Σεπτέμβρη...

Ξεχωρίζω το ''Yes I Do'', με το μπουζούκι και το μπαγλαμαδάκι να σκάνε μύτι, το ηλεκτρονικό ''Not Enough'' και το λυρικό ''Away from my Land''. Αντιθέτως, θεωρώ ότι το single ''Show Me, Come On'' είναι κάπως υπερβολικά φορτωμένο...

Hot Tube Time Machine (Ένα Τρελό Τρελό Τζακούζι)

Κωμωδία, Η.Π.Α. 2010 (Έκανε πρεμιέρα στις 27 Μαϊου)

Υπόθεση: Τρεις μεσήλικες φίλοι, που εξαιτίας των προσωπικών τους προβλήματων και το πέρασμα του χρόνου χάθηκαν, και ένας 20χρονος geek ανηψιός, αναχωρούν για το χειμερινό θέρετρο Kodiak Valley. Tη στιγμή που το θέρετρο πλέον είναι εγκαταλειμμένο, και όχι της μόδας όπως ήτανε πίσω στα 80s, όταν η τρελοπαρέα βρισκότανε στο άνθος της ηλικίας τους, ένα τζακούζι και μπόλικο ποτό απρόσμενα τους μεταφέρει στο λατρεμένο 1986...

Το ''Hot Tube Time Machine'' είναι αναμφίβολα το ''Hangover'' του φετινού καλοκαιριού. Μπορεί σεναριακά να μην είναι τόσο άρτιο και πρωτότυπο όσο η περσινή επιτυχία, αλλά η αισθητική, το ανάλαφρο ύφος, ο γρήγορος ρυθμός και οι πρωταγωνιστές της είναι ακαταμάχητα διασκεδαστικοί συντελεστές που επιτυγχάνουν την μέγιστη καλοκαιρινή ψυχαγωγία μας.

Ως κλασικότατη buddy ταινία, στηρίζεται και αναπτύσσεται με βάση το ταλέντο των πρωταγωνιστών της. Και αυτό είναι μεγάλο, τόσο οι John Cusack (''Ηigh Fidelity''), Rob Corddry (''Old School'') και Craig Robinson (''Pineapple Express''), όσο και ο μικρότερος Clark Duke (''Kick-Ass'') δένουν μεταξύ τους και πετάνε αστάματητα αστείες ατάκες. Το ταξίδι στο παρελθόν αποβαίνει αστείρευτα διασκεδαστικό και σε κατάλληλες δόσεις σατιρικό, με την περριρέουσα κιτς αισθητική και το φοβερό 80s soundtrack να γεμίζουν το φόντο και μια γλυκιά, νοσταλγική ατμόσφαιρα να κάνει την εμφάνισή της...

The Roots - How I Got Over

Hip Hop, LP (Κυκλοφόρησε στις 22 Ιουνίου από την Def Jam Recordings)

Όπως το 2009 μου χάρισε απρόσμενα το ''A World Without'' του 2econd Class Citizen (post εδώ), έτσι ακριβώς φέτος γνώρισα τους The Roots και το ''How I Got Over''. Πρόκειται για δύο εξαιρετικές, ποιοτικές hip hop κυκλοφορίες, που είναι τόσο awesome που ακόμα και εγώ, γενικά άσχετος στο είδος, τις απολαμβάνω και γουστάρω με το παραπάνω.

Γυρνώντας στους The Roots διάβασα ότι το ''How I Got Over'' είναι η 9η δουλειά τους και ότι δημιουργήθηκαν το 1987! Εγώ, όπως και ο υπόλοιπος πολύς κόσμος, γνωρίζα μόνο το κομμάτι τους ''Seed 2.0''...
Πολλά είναι τα στοιχεία που εντυπωσιάζουν τον μέσο ακροατή του εν λόγω άλμπουμ, και το καταχωρούν στις σημαντικότερες κυκλοφορίες του έτους. Είναι τα χτυπητά drums, το διακριτικό, αλλά πανέμορφο πιάνο, οι πολλές συμμετοχές (John Legend, Monsters of Folk κ.α.) τα κολλητικά beats, τα άκρως ταξιδιάρικα, ατμοσφαιρικά tracks (όπως τα ''Walk Alone'' και ''Dear God 2.0'') ή οι δυνατές, γρήγορες hip hop στιγμές που εμπεριέχουν εκπληκτικές πινελιές από funk, soul, jazz και rock στοιχεία (όπως τα ''Τhe Fire'', ''Ηοw I Got Over'' και ''Radio Daze''). Ο δίσκος διακρίνεται για την απίστευτη συνοχή του. Είναι έτσι δημιουργημένος ώστε να ακούγεται από την αρχή μέχρι και το τέλος, και όχι μεμονωμένα ανά τραγούδι. Κατά αυτόν τον τρόπο δεν πάει καμιά στιγμή χαμένη από αυτό το συναρπαστικό μουσικό trip...

Ξεχωρίζω..ολόκληρο το άλμπουμ...