MY WEEKLY REVIEW

(+) ''Βored to Death''. Η νέα φοβερή σειρά που πριν από λίγες μέρες ανακάλυψα. Με πρωταγωνιστές τους Jason Schwartzman (''The Darjeeling Limited'', ''Funny People''), Zach Galifianakis (''Hangover''), τον απολαυστικό Τed Danson και την γλυκύτατη Οlivia Thirlby (''The Wackness'', ''What Goes Up''). Το σενάριο χαρακτηρίζεται από χιούμορ και ευφυϊα, κοφτερούς διαλόγους και καλογυρισμένα πλάνα. Στο μικροσκόπιο η ζωή ενός συγγραφέα που ζει στο Μανχάταν, που μετά από έναν πικρό χωρισμό και χωρίς καλλιτεχνική έμπνευση αποφασίζει να γίνει ερασιτέχνης, ιδιωτικός ντετέκτιβ...

(-) Kαι νόμιζα ότι κάτι τέτοιο θα έβλεπα μόνο στην ελληνική τηλέοραση. Ανακάλυψα ότι η ανθρώπινη βλακεία δεν γνωρίζει όρια...Στο γερμανικό MTV προβάλλεται το ριάλιτι ''Paris Hilton's My New BFF (best friend forever). Στην συγκεκριμένη σειρά η ψωνάρα Paris αναζητά και επιλέγει μέσω μιας διαδικασίας τύπου Big Brother, Next Top Model κ.τ.λ την (ή και τον) νέα κολλητή της. Οι θεόχαζες wanna be φίλες της Paris, αλλά και διάφοροι ''άντρες'' υποβάλλονται σε τεστ και ποικίλες δοκιμασίες (π.χ. ποιά έχει το καλύτερο γούστο, ποιά αντέχει τα συνεχόμενα ξενύχτια), κλαίνε και χαζογελάνε, προσπαθώντας να εντυπωσιάσουν την Paris και να κερδίσουν την εκτίμησή της...Περιμένω και κάτι αντίστοιχο για την Ελλάδα στο μέλλον με πρωταγωνίστρια την Τζούλια Αλεξανδράτου...

(+) Νέο side project από τον Thom Yorke, o οποίος μάλλον δεν ησυχάζει ποτέ. ''Αtoms for Peace'' ονομάζεται και συμμετέχουν οι Flea (RHCP) και Joey Waronker (Beck). Το εν λόγω μουσικό σχήμα θα δώσει 8 συναυλίες στις Η.Π.Α.

(+) Sex & Drugs & Rock & Roll. H ταινία για τη ζωή του Bρετανού punk-rock αστέρα Ian Dury. H βιογραφία ακολουθεί τον ηγέτη των Blockheads, σημαντική μπάντα του new wave και punk κινήματος στα τέλη των 70s, από την παιδική του ηλικία, τον ανώμαλο δρόμο προς την καταξίωση και τον θάνατό του. Μιλάνε για σπουδαία ερμηνεία του Andy Serkis, τον γνωστό gollum του άρχοντα των δαχτυλιδιών. Tην περιμένουμε...

(+) Το πάρα πολύ καλό τρίτο άλμπουμ των Καναδών You Say Party! We Say Die!. ''ΧΧΧΧ'' το όνομά του. Απολαυστικότατoς dance-punk, new-wave ήχος, ενισχυμένος από δυναμικά γυναικεία φωνητικά. Ακούστε το, θα σας φτιάξει...

Cold Souls

Δραματική κωμωδία, Η.Π.Α./Γαλλία 2009 (Ημερομηνία κυκλοφορίας άγνωστη)

Υπόθεση: O Paul (Paul Giamatti) είναι ένας ηθοποιός που περνάει δύσκολες στιγμές. Είναι κλεισμένος στον εαυτό του, συνέχεια κακόκεφος και αντιμετωπίζει δυσκολίες στο ανέβασμα της θεατρικής παράστασης ''Bάνια'' του Τσέχοφ. Διαβάζοντας ένα ενδιαφέρον άρθρο σε μια εφημερίδα αποφασίζει να προβεί σε αφαίρεση της ταλαιπωρημένης ψυχής του...

''Μεταμόσχευση ανθρώπινων ψυχών''. Αυτή είναι η νέα μόδα σύμφωνα με τo ''Cold Souls'' της Sophie Barthes. Άνθρωποι που έχουν βαρεθεί ή κουραστεί από την πολύπλοκη ψυχή τους, μετά από μια διαδικασία αφαίρεσής της, έχουνε την δυνατότητα είτε να μείνουν άψυχοι για ένα διάστημα ή να δανειστούν μια ξένη, κατά προτίμηση διάσημη ψυχή ενός άλλου πελάτη. Η δουλειές ανθούν, και η παράνομη διακίνηση ψυχών είναι κάτι συνηθισμένο μεταξύ Ρωσίας και Η.Π.Α. Aκούγοντας τα παραπάνω, ο Paul βρήκε τη λύση να απαλλαγεί από την ''δύσκολη'' ψυχή του, αλλά τα πράγματα παίρνουν μια περίεργη τροπή...

Η μεταφυσική αυτή dramedy, δανείζεται αρκετά στοιχεία από τα ιδιαίτερα ''Being John Malkovich'', ''Eternal Sunshine of the Spotless Mind'' και ''Synecdoche, New York'' και μας παρουσιάζει μια αρκετά ενδιάφερον, ημι-πρωτότυπη και αστεία υπόθεση με κεντρικό πρόσωπο τον πολύ καλό Paul Giamatti, που υποδύεται τον ίδιο του τον εαυτό. Mε βλέμμα μονίμως προβληματισμένο και φευγαλέο, και νευρωτική συμπεριφορά ο Giammati αποτελεί το σίγουρο χαρτί της ταινίας και κατάλληλο άτομο για την ενσάρκωση ενός τέτοιου απαιτητικού ρόλου. Κάποια κλισέ βέβαια, όπως π.χ. οι κακοί, μαφιόζοι Ρώσοι και μερικές περίεργες σουρεαλιστικές καταστάσεις στην εξωτική Πετρούπολη δεν απουσιάζουν.

Γενικά, διατηρώντας ένα ανάλαφρο ύφος, με κάποιες σοβαρές, και μερικές άλλες χιουμοριστικές στιγμές, η ταινία δείχνει να θέλει κάτι να μας πει. Έτσι, οι ρύθμοι της σύγχρονης, απαιτητικής ζωής που καθημερινά μας ταλαιπωρούν και υπαρξιακά θέματα μπαίνουν εύστοχα στο μικροσκόπιο της δημιουργού και προβάλλονται με έναν διασκεδαστικό τρόπο.

6.7/10

The Fieros - The Fieros EP

Indie Rock, EP (Κυκλοφορεί από τις 26 Ιανουαρίου)

Οι Fieros είναι τέσσερις τύποι που τα σπάνε (μουσικά τουλάχιστον). Αποτελούνται από τα αδέρφια Aaron και Joey McClellan, το φιλαράκι τους Chris Holston και τον πρώην drummer των Midlake, McKenzie Smith. Προέρχονται από το Dallas, μετακόμισαν και εγκαταστάθηκαν στο Brooklyn και μας χάρισαν το άκρως απολαυστικό Τhe Fieros EP, που περιέχει 6 δυνατά, γκαζιάρικα rock'n'roll κομμάτια. Πετυχαίνουν απόλυτα τον σκοπό τους, έχοντας το πιασιάρικο rock'n'roll ύφος, καταφέρνουν μέσα σε 16 λεπτάκια της ώρας να ξεσηκώσουν τον ακροατή.

Έτσι δεν είναι μόνο το σέξυ, ρετρό και καλαίσθητο εξώφυλλο που σε φτιάχνει και προδιαθέτει ευχάριστα, αλλά και η μουσική που κολλάει στο μυαλό σου και εύχεσαι να τους ακούσεις τουλάχιστον κάπου εκεί έξω σε κανένα μπαρ κάποια στιγμή...

Προτείνω ανεπιφύλακτα το φοβερό ''In my Veins'' στο repeat..

Whip It

Κωμωδία, Η.Π.Α. 2009 (Ημερομηνία κυκλοφορίας άγνωστη)

Υπόθεση: H 15χρονη Bliss (Ellen Page) στην προσπάθειά της να αποδράσει από την μιζέρια της μικρής κωμόπολης Bodeen (Texas) στην οποία κατοικεί, ανακαλύπτει ένα πρωτάθλημα γυναικείου πατινάζ στο γειτονικό Austin...

Αρκετά καλό το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Drew Barrymore, που με το Whip It μας παρουσιάζει μια ευχάριστη, φρέσκια και feel good αισθητικής κωμικοδραματική ταινία. Λειτουργώντας περισσότερο με το συναίσθημα, το μεράκι και τον ενθουσιασμό, αλλά έχοντας και την πλήρη υποστήριξη του γυναικείου cast το αποτέλεσμα επί της οθόνης μοιάζει επιτυχημένο.

Αυτό που σίγουρα καταφέρνει εδώ η νέα σκηνοθέτης είναι να κάνει τις πρωταγωνίστριές της να αποδώσουν πλήρως ικανοποιητικά τους διαφορετικούς ρόλους. Τόσο η απαιτητική μάνα Βrooke (Marcia Gay Harden), όσο και η γυναικεία ομάδα του πατινάζ (Kristen Wiig, Juliette Lewis, Drew Barrymore) δημιουργούν ένα υπέροχο περιβάλλον ανάπτυξης και υποστήριξης για την ταλαντούχα και προσωπικά αγαπημένη Ellen Page, η οποία είναι για μια ακόμη φορά απόλυτα εκφραστική σε ένα επαναστατικό εφηβικό ρόλο.

Η τελευταία τα βάζει με τους γονείς της, τα φτιάχνει και τα χαλάει με έναν νεαρό ροκά, έχει προβλήματα με την αστυνομία και την κολλητή της, εργάζεται σε ένα μίζερο-κλασικό αμερικάνικο εστιατόριο της περιφέρειας και αντιμετωπίζει την ζήλια και τον ανταγωνισμό στο πρωτάθλημα πατινάζ. Σίγουρα κάποια κλισέ μέσα στις παραπάνω περιπτύξεις και γενικότερα αθώες κόντρες θα βρεθούν, αλλά εν τέλη η ανεμελιά και το υπέροχο soundtrack της ταινίας θα κερδίσουν τις εντυπώσεις και θα χαρίσουν στον θεατή μια εύπεπτη, διασκεδαστική, εφηβική dramedy. Αυτή τη χρονική στιγμή, η καταλληλότερη ταινία για να γεμίσει τις βαρετές απογευματινές ώρες...

7.2/10

Beach House - Teen Dream

Dream Pop, LP (Κυκλοφορεί από τις 26 Ιανουαρίου)

Αν εξαιρέσω το κάπως ανέμπνευστο εξώφυλλο, οι Beach House είχανε τουλάχιστον την μουσική έμπνευση να μας προσφέρουν 10 ονειροπόλα pop κομμάτια τα οποία βρίσκονται στον νέο, τρίτο τους δίσκο ''Teen Dream''.

Και η λέξη ''Dream'', συνυφασμένη με την λέξη ''ατμόσφαιρα'' είναι οι λέξεις-κλειδιά για το εν λόγω δημιούργημα του διδύμου από την Βαλτιμόρη. Και δεν αποκλίνουν ούτε λεπτό από τον στόχο τους. Με παραγωγό τον Chris Coady (Yeah Yeah Yeahs, TV on the Radio), την απαλή φωνή της Victoria Legrand, αλλά και την αρμονική συνύπαρξη των πληκτρών, drum machine, πιάνου και των κομψών κιθάρων το ''Teen Dream'' γοητεύει από το πρώτο έως το τελευταίο λεπτό τοποθετώντας τον ακροατή του σε μια dreamy ατμόσφαιρα, όπως το συνηθίζουν να κάνουν συγκροτήματα σαν τους Mazzy Star και Slowdive...Μπράβο!

Ξεχωρίζω από ένα συμπαγές μουσικό σύνολο το εισαγωγικό ''Zebra'' και το μελωδικό ''Walk in the Park''..

Big Fan

Δράμα/Κωμωδία, Η.Π.Α. 2009 (Ημερομηνία κυκλοφορίας άγνωστη)

Υπόθεση: O Paul (Patton Oswalt) είναι ένας σκληροπυρηνικός, ορκισμένος οπάδος των New York Giants. Πώς θα αντιδράσει όμως όταν εξαιτίας μιας παρεξήγησης σε νυχτερινό κέντρο θα φάει το ξύλο της ζωής του από τον αγαπημένο του παίχτη?

Και ακριβώς σε αυτό το σημείο φαίνεται ο τρελός οπαδός. Όχι αυτός που μόνο παρακολουθεί την ομάδα του, χαίρεται για τις νίκες και στενοχωριέται για τις ήττες της. Όχι αυτός ο οπαδός που πηγαίνει στο γήπεδο να την δει να παίζει και μαλώνει/συζητά με φίλους και γνωστούς για την πορεία της. Ο Robert D. Siegel, σεναριογράφος του ''The Wrestler''(2008), αναλύει την ψυχοσύνθεση ενός διαφορετικού τύπου οπαδού. Ο Paul στην ουσία δεν έχει προσωπική ζωή, αλλά η καθημερινότητά του, οι ελπίδες, οι φόβοι και τα όνειρα στη ζωή του είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τους λατρεμένους του Giants. Ξενυχτάει, κλαίει και ευχαριστιέται με την ομάδα και τον αγαπημένο του παίχτη, τον προσωπικό του ''θεό'', δεν υπάρχει τίποτα άλλο για αυτόν που να έχει νόημα στην ζωή του.
Και τότε, λόγω ενός ατυχές περιστατικού, ο Paul βρίσκεται σε τρομερό δίλημμα. Να ακούσει την οικογένειά του και την αστυνομία και να αποζημιωθεί για τα σωματικά και ψυχικά τραύματα που του προκάλεσε το ίνδαλμά του, ή να αγνοήσει το προσωπικό του όφελος για χάρη του παιχταρά και της ομάδος? Εδώ που τα λέμε, δύσκολο να πει κανείς αν υπάρχει προσωπικό όφελος ή αν αυτό μεταφράζεται σε κάτι διαφορετικό για τρελαμενούς οπαδούς σαν τον Paul.

Mπορεί η υπόθεση του ''Big Fan'' να διαδραμίζεται στις Η.Π.Α., αλλά αναμφίβολα ο αθλητισμός και παράλληλα ο φανατισμός είναι παγκόσμια φαινόμενα, με ομοιότητες σε κάθε γωνιά της γης. Κολλημένοι οπαδοί υπάρχουνε παντού, και εδώ στην Ελλαδίτσα μας, έτσι μόνο για την υπόθεση και τα μηνύματα που εύστοχα διαπερνά η ταινία αξίζει να παρακολουθηθεί. Με μικρό budget και λίγα μέσα στη διάθεσή του, ο Siegel, με αμεσότητα, χιούμορ και απλό σενάριο, μας χαρίζει μια πολύ καλή ταινία. Ιδιαίτερα πειστική και ρεαλιστική η ερμηνεία του πρωταγωνιστή, που επί της οθόνης αποκρυπτογραφεί αποτελεσματικά τις σκέψεις, τις ανθρώπινες σχέσεις και τα συναισθήματα ενός ακραία παθιασμένου φαν..

7.0/10