Ακούγοντας το ''Criminal Art Lovers'' (σχεδόν) νομίζω πως οι σπουδαίοι Smiths έβγαλαν νέο δίσκο. Μόνο που πλέον βρισκόμαστε εν έτη 2010 και το εν λόγω άλμπουμ ανήκει στους Δανούς ''Northern Portrait''.
Aυτοί οι τύποι μόνο ως Δανοί δεν ακούγονται. Μιλάμε για έναν απόλυτο, πρώιμο brit pop δίσκο. Γλυκόπικρη κιθαριστική pop, ανάλαφροι, ερωτικοί στίχοι και φωνητικά που σίγουρα έχουν κάτι από Morrissey.
Έτσι, παρόλο την έλλειψη πρωτοτυπίας, ο δίσκος απλά είναι πολύ ευχάριστος, εύκολα δημιουργεί μια ηλιόλουστη μουσική ατμόσφαιρα και νοσταλγικό mood. Αναμφισβήτητα άλλο ένα όμορφο άλμπουμ από μια νέα μπάντα που ξεπήδησε αρκετά νωρίς για τη νέα χρονιά...
Ξεχωρίζω το ''The Munchhausen in Me'', ''Crazy'' και το μελαγχολικό ''The Operation Worked But the Patient Died''.
Ιστορική/Δραματική, Η.Π.Α 2009 (Έκανε πρεμιέρα στις 28 Ιανουαρίου)
Υπόθεση: Ο Nelson Mandela (Morgan Freeman), μετά απο 27 χρόνια φυλάκισης, εκλέγεται πρόεδρος της Νότιας Αφρικής. Το έθνος παραμένει βαθιά διχασμένο, με τους λευκούς να φοβούνται τα αντίποινα και τους μαύρους να διψάνε για εκδίκηση. Ο νέος ηγέτης όμως έχει άλλα σχέδια στο μυαλό του. Συνεργαζόμενος με την εθνική ομάδα ράγκμπι, που αποτελούσε σύμβολο των λευκών, τους εκπλήσσει όλους...
Μετά το εκπλητικό ''Gran Torino''(2008) o 80χρονος πια Clint Eastwood επιστρέφει ξανά ως παραγωγός και σκηνοθέτης στις κινηματογραφικές αίθουσες. To θέμα και ο τόπος δράσης επίκαιρα όσο ποτέ, εν όψη του Μουντιάλ το καλοκαίρι. Σε αντίθεση με άλλες μεγάλες ταινίες του, το ''Invictus'' παρουσιάζεται πιο λαμπερό και σταθερά αισιόδοξο, κρύβοντας στο σκοτάδι το παρελθόν του Mandela. Ένα σκληρό παρελθόν που και ο ίδιος ο ηγέτης, με τόλμη και ταπεινοφροσύνη έσβησε από τη μνήμη του για το όραμα μιας ενωμένης χώρας.
Εκεί που ολόκληρο το έθνος, μετά την apartheid εποχή, ήτανε προβληματισμένο για το πώς ο Mandela θα διαχειριστεί την εξουσία, το πώς θα εξαλείψει την φτώχεια και την αθλιότητα, ο ίδιος είχε άλλες βλέψεις. Αντί να εξαντλεί τις δυνάμεις του σε οικονομικά και επενδυτικά meetings, αυτός ασχολήθηκε με τον αθλητισμό. Έδωσε βάση στον ανθρώπινο παράγοντα, εκμεταλλεύτηκε την αγάπη του λαού για τα σπορ και το ερχόμενο παγκόσμιο πρωτάθλημα ράγκμπι, και ένωσε τους αρχικά διχασμενούς πολίτες. Άλλωστε είναι γνωστή η ιδιότητα του αθλητισμού να ενώνει διαφορετικούς ανθρώπους.
Η ταινία χωρίζεται σε δύο ενότητες, την πολιτική και την αθλητική. Αρχικά, μέσω της πολιτικής ενότητας, γνωρίζουμε την προσωπικότητα και τις προθέσεις του Mandela. Σε αυτό το σημείο ο Morgan Freeman, ως συνήθως, δίνει μια εξαιρετική ερμηνεία. Με την ηρεμία, την ωριμότητα και φυσικά την εμπειρία του ενσαρκώνει πλήρως τον πρόεδρο, απεικονίζοντας απόλυτα την πραότητα και την ανθρωπιά που τον χαρακτήριζε. Στο αθλητικό σκέλος που ακολουθεί, βλέπουμε τις προσπάθειες του αρχηγού της Εθνικής, Francois Pienaar (Matt Damon), να καθοδηγήσει και να εμπνεύσει με τη σειρά του τους συμπαίκτες του. Έτσι η ταινία κλείνει αθλητικά, με τις έντονες αθλητικές μάχες στο γήπεδο του ράγκμπι.
Παρόλο που ο ''Ανίκητος'' (ποίημα του William Ernest Henley) κυλάει ομαλά και σταθερά προς τη λαμπρή νίκη και εξιλέωση, δίχως σημαντικές ανατροπές και ιδιαίτερες συναισθηματικές κορυφώσεις, αποτελεί μια βαθιά ανθρώπινη, πραγματική ιστορία γύρω από το τρίπτυχο συμφιλίωση/ειρήνη/συγχώρεση που αξίζει με το παραπάνω να παρακολουθηθεί.
Experimental Rock/Post-Punk, LP (Θα κυκλοφορήσει στις 23 Φεβρουαρίου)
Το έβδομο κατά σειρά άλμπουμ από τους Καλιφορνέζους έχει τον επιβλητικό τίτλο ''Dear God, I Hate Myself'' και κυκλοφορεί τέλη Φεβρουαρίου. Το όνομά τους είναι εμπνευσμένο από κινέζικη ταινία του 1998, ''Xiu Xiu: The Sent Down Girl''. Εν έτη 2010, η παρέα του Jamie Steward αποχαιρετά την Caralee McElroy, η οποία πλέον ανήκει στους Cold Cave, και δέχεται ως νέο μέλος της την Angela Seo.
To άλμπουμ χαρακτηρίζεται από την συνύπαρξη διάφορων περίεργων ηλεκτρονικών μπλιμπλικιών με υποτονικά κιθαριστικά ακούσματα. Παράλληλα, η ''σκοτεινή'' φωνή του Jamie Steward και τα κάθε άλλο παρά αδιάφορα υπόγεια lyrics δίνουν επιπλέον πόντους ιδιαιτερότητας και διεστραμμένης γοητείας στο εν λόγω καλλιτεχνικό δημιούργημα.
Εν ολίγοις, οι Xiu Xiu μας φέρνουν σε επαφή με την gothic πλευρά της post-punk, pop, ηλεκτρονικής (άκου το ''House Sparrow'') αλλά και folk μουσικής (άκου το ''Cumberland Gap'').
Βέβαια, ακούω τον δίσκο εδώ και μία εβδομάδα και νομίζω ότι πραγματικά χρειάζεται υπομονή και αρκετές ακροάσεις για να σε κερδίσει. Εμένα άρχισε να με κερδίζει...
Ξεχωρίζω το ομώνυμο ''Dear God, I Hate Myself'' και το ξεχωριστό, και σχετικά χαρούμενο, ''Chocolate Makes You Happy''.
Κωμωδία, Η.Π.Α. 2009 (Έκανε πρεμιέρα στις 5 Νοεμβρίου 2009)
Υπόθεση: Ένας αποτυχημένος δημοσιογράφος (Εwan McGregor) προσπαθεί να πιάσει δημοσιογραφικό λαβράκι. Έτσι αρχίζει και ασχολείται με το θέμα μιας ειδικής, μυστικής στρατιωτικής ομάδος, των οποίων τα μέλη της ισχυρίζονται ότι είχανε υπερφυσικές πνευματικές και τηλεπαθητικές δυνάμεις..Τελικά καταλήγει να βρίσκεται στο Ιράκ και να γνωρίζει πρώην μέλη αυτής της μυστικής στρατιωτικής όμαδας, όπως τον πρώην αρχηγό και χίπη Βill (Jeff Bridges), τον μοχθηρό Larry (Kevin Spacey) και τον ταλαντούχο,αλλά εκκεντρικό Lyn (George Clooney)...
Διασκεδαστικότατη μαύρη κωμωδία/σάτιρα στο ύφος των ταινιών των αδερφών Cohen. Σε αρκετά του σημεία μου θύμισε το ακραία διασκεδαστικό ''Burn After Reading'' (2008).
Το ''The Men Who Stare at Goats'' και μόνο από τον τίτλο του υπόσχεται συγκινήσεις. Βασίζεται σε σοβαρό βιβλίο ενός δημοσιογράφου που περιγράφει ζητήματα σχετικά με τις μεταφυσικές τεχνικές πολέμου. Και εδώ βρίσκεται και η γλύκα του. Από τη μία καυτηριάζει και απεικονίζει πολύ εύστοχα τα ιμπεριαλιστικά σχέδια των Αμερικανών, την μυστική πλευρά των πολεμικών δυνάμεων και τα τραγελαφικά πειράματα στις στρατιωτικές βάσεις. Η παραψυχολογία και οι τηλεπαθητικές δυνάμεις στα απολαυστικότερά τους. Από την άλλη πλευρά περιέχει κοφτερούς και τρομερά αστείους διαλόγους, καλογραμμένους χαρακτήρες που προκαλούν αστείρευτο γέλιο και υπέροχες ερμηνείες, ιδίως του Clooney, που κλέβει την παράσταση. Έτσι ο διακριτικός προβληματισμός και η σταθερή διασκέδαση βαδίζουν σταθερά κατά όλο το μήκος της ταινίας.
Το μόνο αρνητικό στοιχείο της είναι ότι εν τέλη, σεναριακά τουλάχιστον, δεν καταλήγει κάπου συγκεκριμένα. Αλλά κάποιες φορές, όπως στην εν λόγω σατιρική κωμωδία μετράει περισσότερο το περιπετειώδες και αστείο ταξίδι, και όχι τόσο ο προορισμός...
Indie folk/Folk rock, LP (Κυκλοφορεί από τις 5 Οκτωβρίου)
Οι Mumford and Sons είναι μια folk rock μπάντα από το Λονδίνο. Σχηματίστηκαν προς τα τέλη του 2007 και αναδείχθηκαν μαζί με άλλες χαρακτηριστικές μπάντες της λονδρέζικης folk σκηνής, όπως τους πολύ καλούς Noah and the Whale (εδώ το post).
To BBC Radio χαρακτήρισε τον δίσκο-ντεμπούτο τους ''Sigh No More'' ως το ''the hottest record in the world'' και οι γενικότερες κριτικές που έχει λάβει είναι θετικότατες. Παράλληλα, χτίζουν και μια ιδιαίτερα καλή φήμη για τις δυναμικές live εμφανίσεις τους.
Ακούγοντας τον δίσκο τους φυσικά και βρήκα εμφανείς ομοιότητες στον ήχο και στο ύφος τους με τους προαναφερόμενους Noah and the Whale. H φωνή του Marcus Mumford πατάει καλά πάνω στα κομμάτια και τα διάφορα μουσικά όργανα δημιουργούν μια ιδιαίτερη folky ατμόσφαιρα. Η διαφόρα του ''Sigh No More'' παρατηρείται στα συχνά φωνητικά και μουσικά ξεσπάσματα που χαρακτηρίζουν κάθε μεμονωμένο κομμάτι του άλμπουμ και δημιουργούν όμορφες ηχητικές διακυμάνσεις.
Ξεχωρίζω το single ''Little Lion Man'' και το ''Τhe Cave''.
Φαντασίας, Η.Π.Α. 2009 (Έκανε πρεμιέρα στις 21 Ιανουαρίου)
Υπόθεση: Ο 9χρονος Μαξ είναι ένα ατίθασο αγόρι. Νιώθει απομονωμένος και παραμελημένος από την μητέρα και την αδερφή του, που δεν δείχνουν να καταλαβαίνουν τις ανάγκες και επιθυμίες του. Έχοντας έμφυτη την τάση για απόδραση και με τη βοήθεια της αστείρευτης φαντασίας του καταφέρνει να αποδράσει σε έναν κόσμο μαγικό, όπου όλα είναι διαφορετικά...
''Δεν ήθελα να κάνω μια ταινία για τα παιδιά, αλλά μια ταινία για την παιδική ηλικία...έχει να κάνει με το πώς αισθάνεται κανείς όταν είναι 8 ή 9 ετών και προσπαθεί να καταλάβει τον κόσμο, τους ανθρώπους και τα πολύπλοκα συναισθήματα που τον διακατέχουν..''
Πολύ εύστοχα ο σκηνοθέτης Spike Jonze εξηγεί τις προθέσεις και τους στόχους του όταν αποφάσισε να μεταφέρει το ολιγοσέλιδο επιτυχημένο παιδικό βιβλίο ''Where The Wild Things Are'' στην μεγάλη οθόνη. Και νομίζω πώς πέτυχε τον στόχο του, να σε ταξιδέψει. Ένα δυνατό concept, ανέμελοι διάλογοι, ονειρικές φωτογραφίες, εξαίσια μουσική επένδυση από την Karen O (Yeah Yeah Yeahs) και μια νοσταλγική ατμόσφαιρα συνθέτουν το εν λόγω κινηματογραφικό διαμαντάκι.
Ο μικρός Μαξ αποτελεί μια κλασική παιδική περίπτωση. Γκρινιάρης, άτακτος και υπερδραστήριος αισθάνεται συνεχώς μόνος και αδικημένος. Έτσι πλάθει έναν φανταστικό κόσμο, έτσι όπως τον επιθυμεί, όπου τα άκακα τέρατα που συναντά εκεί τον ανακηρύσσουν άμεσα βασιλιά. Επιτέλους κατέχει την πολυπόθητη εξουσία να αναλαμβάνει δράση και να κάνει ότι θέλει. Ουσιαστικά χτίζει έναν νοητό, παράλληλο κόσμο, που έχει αρκετές ομοιότητες με τον πραγματικό του. Τα 7 τέρατα που γνωρίζει, αποτελούν πτυχές της πολυσύνθετης προσωπικότητάς του, που ως ανώριμη που είναι, λειτουργεί αυθόρμητα και απρόσμενα. Ομοίως αψυχολόγητα δρουν και τα τέρατα. Επιπλέον, στο πρόσωπο των ιδιόμορφων πλασμάτων αναγνωρίζει αγαπημένα πρόσωπά του, τις ανάγκες του, τις επιθυμίες του και τους βαθύτερους φόβους του. Όλα τα παραπάνω τον βοηθούν να κατανοήσει καλύτερα την ζωή και τις ανθρώπινες σχέσεις.
Όπως έχω πει και πρωτύτερα, πιστεύω ότι το παραπάνω concept απεικονίζεται αρκετά αποτελεσματικά επί της οθόνης. Ο Spike Jonze χτίζει έναν ζεστό, πλασματικό κόσμο που ξυπνά παιδικές αναμνήσεις που χαρακτηρίζονταν από την φαντασία και την ανεμελιά. Έτσι, η εν λόγω ταινία φαντασίας αποτελεί μια φευγαλέα εμπειρία απόδρασης τόσο για τους μικρούς (όχι όμως πολύ μικρούς), όσο και για τους μεγάλους που θέλουν κάποιες φορές να νιώθουν σαν παιδιά...
7,6/10
Δείτε το trailer με μουσική επένδυση από τους Arcade Fire (''Wake Up'')..
