The Private Lives of Pippa Lee (Οι Κρυφές Ζωές της Κυρίας Λι)

Δράμα, Η.Π.Α. 2009 (Έκανε πρεμιέρα στις 30 Ιουλίου)

Υπόθεση: Η μεσήλικας Pippa Lee (Robin Wright Penn) φαινομενικά έχει τα πάντα. Είναι παντρεμένη με έναν επιτυχημένο ηλικιωμένο εκδότη, είναι μητέρα και αξιαγάπητη στον κοινωνικό της περίγυρο. Ξαφνικά όμως υποφέρει από μια υπαρξιακή κρίση. Αναπολώντας παλιές εποχές, όπου απολάμβανε μια περιπετειώδης ζωή γεμάτη με εφήμερους έρωτες , σεξ και ναρκωτικά, αρχίζει και αμφιβάλει για την ήρεμη και ομαλή πορεία που ακολούθησε μετέπειτα στη ζωή της. Έτσι νιώθει έτοιμη να ξεκινήσει την προσωπική της επανάσταση...

Η σκηνοθέτης Rebecca Miller μεταφέρει εδώ προσωπικό της μυθιστόρημα στην μεγάλη οθόνη. Το πολυπληθές (κυρίως από γυναίκες), ταλαντούχο και έμπειρο καστ των ηθοποιών αποτελεί και το δυνατό χαρτί της ταινίας. Σπουδαίες δραματικές ερμηνείες, τόσο από την μεσήλικη Pippa, την οποία αποδίδει πολύ αποτελεσματικά η έμπειρη Robin Wright Penn, όσο και από την νεαρή Pippa, την οποία γνωρίζουμε στο πρόσωπο της ανερχόμεης Blake Lively (''Gossip Girl''). Ιδίως η τελευταία κλέβει για τα καλά τις εντυπώσεις. Τέλος, επίσης συμμετέχουν, λίγο χλιαρά μεν, οι Keanu Reeves, Julianne Moore, Alan Arkin, Monica Bellucci και Winona Ryder.
Αυτά όσον αφορά τις ερμηνείες. Το σενάριο θα μπορούσε να δομηθεί καλύτερα. Βασικά το ''The Private Lives of Pippa Lee'' είναι ένας συνδυασμός δύο ταινιών με κεντρικό άξονα την ζωή της Κυρίας Lee, την παρελθοντική και την τωρινή. Έτσι το κύριο χαρακτηριστικό της ταινίας είναι οι συνεχόμενες εναλλαγές μεταξύ των δύο παραπάνω χρονικών αξόνων. Είχα την εντύπωση πώς τις περισσότερες φορές αυτές οι εναλλαγές δεν λειτουργούσαν αποτελεσματικά και αρκετές χρονικές μετατοπίσεις ήτανε άστοχες και λειτουργούσαν εις βάρος της ομαλής ροής και παρακολούθησης. Κατά την γνώμη μου η φουρτουνιασμένη εφηβική ζωή της Pippa είχε περισσότερο ενδιαφέρον από την τωρινή της. Επιπλέον, η δημιουργός παραλείπει ένα σημαντικό μέρος της ζωής της πρωταγωνίστριας. Συγκεκριμένα δεν γνωρίζουμε ποτέ την Pippa ως μητέρα και κατά αυτόν τον τρόπο, σε μια ταινία που εστιάζει στις ανθρώπινες σχέσεις, δεν βλέπουμε την πορεία της σχέσης μητέρας/κόρης/γιού.
Έτσι, με κυρίαρχο ατού τις καλές ερμηνείες και το ενδιαφέρον και πικάντικο παρελθόν της πρωταγωνίστριας αξίζει να παρακολουθηθεί..

6,8/10

My Weekly Review Vol.3

(+) Η νέα ταινία Zombieland με τον Jesse Eisenberg και την Emma Stone. Απλά εξαιρετική, ο ορισμός της ψυχαγωγίας. Περισσότερες λεπτομέρειες τις επόμενες μέρες...

(-) Tο νέο videoclip των Rammstein. Αυστηρώς ακατάλληλο. Μάλλον τα παλικάρια πειραματίζονταν, χωρίς να ξέρουν που ακριβώς να καταλήξουν. Να παράγουν ένα μουσικό videoclip ή μια ποιοτική τσόντα? Τελικά, κανονικότατη τσόντα τους βγήκε...έλεος..

( ) Οι πολύωρες ουρές για ένα εισιτήριο των U2 το πρωί της προηγούμενης Δευτέρας, ακόμη και στο tickethouse της Θεσσαλονίκης. Ευτυχώς τα εισιτήρια δεν εξαντλήθηκαν τόσο γρήγορα όσο αναμένονταν και εγώ πήρα χαλαρά το δικό μου το απόγευμα της Δευτέρας, χωρίς να περιμένω σε ουρά.

(+)  Τα live mixing στον UPnLOUD. Η σχέση μας με τα μικρόφωνα αναπτύσσεται θετικά και ομαλά και σύντομα θα βρισκόμαστε on air.

( ) H πρόσφατη εμπειρία της Pink. Είχε συναυλία στο Birmingham της Αγγλίας και όταν πήγε να μπει στα καμαρίνια το security προσωπικό δεν την άφησε να μπει και της ζητούσε επίμονα ταυτότητα...τέλειο!

( ) Άλλο ένα κουτσομπολιό..Η τραγουδίστρια Katy Perry τα έχει εδώ και κάποιους μήνες με τον τρελό showman Russell Brand. Την ώρα που η Katy βρισκόταν στο Βερολίνο, ο δικός της έκανε αυτό..

(-) To νέο videoclip των Muse για το όμορφο κομμάτι ''Undisclosed Desires''. Πολύ καλώδιο βρε παιδιά...

(+) Ο νέος φουτουριστικός κύβος ''Rubik's 360''. Μετά τα μέσα των 80's και τον αρχικό, κλασικό πλέον κύβο, επιτέλους ριζικά ανανεωμένος και απόλυτα προσαρμοσμένος στις σύγχρονες απαιτήσεις. Καλό κουράγιο για όσους ασχολούνται..

(+) Η ενδιαφέρουσα αναφορά του troktikou για τα τεράστια προβλήματα που συνδέονται με την ύπαρξη του ''ποδηλατόδρομου'' στην Θεσσαλονίκη.

 

Epic45 - In all the empty houses

Shoegaze/Post-Rock/Electronica, ΕP (Κυκλοφορεί από τις αρχές του έτους)

Οι Βρετανοί Epic45 κάνουν ότι δηλώνει και το όνομά τους. Παράγουν επικές μελωδίες, ατμοσφαιρικούς ήχους που ταξιδεύουν και συγκινούν τον ακροατή και τα αυτιά του. Ο ήχος τους είναι ένας υπέροχος συνδυασμός ηλεκτρονικής, shoegaze και ambient μουσικής.

Τα περισσότερα τραγούδια τους έχουνε την ικανότητα να γεννούν εικόνες στο μυαλό των ακροατών. Πράγμα το οποίο συνέβη και σε μένα, και σε τέτοιο βαθμό που μέχρι τώρα μόνο οι M83 είχανε την δυνατότητα να επιτύχουν. Άλλωστε τραγούδια όπως ''The trees and lanes'', ''The Stars in Spring'' και ''Remote Canals'' αποδεικνύουν εξ'ορισμού τα λεγόμενά μου.

Έχουνε κυκλοφορήσει δύο ολοκληρωμένες δισκογραφικές δουλειές, τα ''May your heart be the map'' (2007) και ''Reckless Engineers'' (2009), που πραγματικά μου άφησαν τις καλύτερες εντυπώσεις. Ακόμη πιο ώριμο και περισσότερο πολυσύνθετο, και κυρίως με την παρουσία περισσότερων φωνητικών, θεωρώ το πρόσφατο EP τους ''In all the empty houses'', που περιέχει 6 πανέμορφα τραγούδια.

Ξεχωρίζω τα ''We were never here'' και ''The Future is blinding''.

Los Abrazos Rotos (Ραγισμένες Αγκαλιές)

Δράμα, Ισπανία 2009 (Έκανε πρεμιέρα στις 8 Οκτωβρίου)

Υπόθεση: Ένας τυφλός σκηνοθέτης, που με αφορμή τον θάνατο ενός μεγαλοεπιχειρηματία, μας παρουσιάζει την προσωπική του ιστορία που σημαδεύτηκε από ένα παθιασμένο ερωτικό τρίγωνο, μια νεαρή, φιλόδοξη και άκρως γοητευτική ηθοποιός και ένα τροχαίο ατύχημα που άλλαξε τα πάντα...

Η αλήθεια είναι πως το ''Los Abrazos Rotos'' είναι μόλις η τρίτη ταινία, μετά τα ''Volver'' και ''Hable con ella'' που βλέπω από τον Pedro Almodovar. Έτσι φυσικά δεν έχω την απαιτούμενη εμπειρία να σχολιάσω την διαχρονική εξέλιξη των δημιουργημάτων του.

Μια χαρακτηριστική διαφορά που παρατήρησα για παράδειγμα σε σχέση με το ''Volver'' είναι πως αυτή τη φορά η Penelope Cruz παρουσίαζεται πιο ήρεμη και πιο ώριμη, και όχι τόσο παθιασμένη. Γενικά, νομίζω πώς για άλλη μια φορά η μούσα του, Penelope, είναι το δυνατό χαρτί του Ισπανού δημιουργού. Άλλωστε, πάντοτε έβρισκα την Cruz μαγευτικά γοητευτική και ερμηνευτικά άψογη σε ισπανικές παραγωγές.

Το μελόδραμα και η εναλλαγή και μίξη των ανθρώπινων συναισθημάτων είναι και πάλι τα κύρια χαρακτηριστικά με τα οποία παίζει ο δημιουργός. Το δράμα, η απώλεια, η χαρά, η ελπίδα, οι προσδοκίες, οι υποσχέσεις και η ερωτική απογοήτευση εναλλάσονται συνέχεια στην ταινία, και με φόντο τα ζωηρά χρώματα των σκηνών, δημιουργούν ένα εκρηκτικό μίγμα. Οι κενρικοί χαρακτήρες παρουσιάζονται ισχυροί και ικανοί στην διαχείρηση αυτών των ποικίλων συναισθημάτων. Στο κάτω κάτω, η ταινία δεν στηρίζεται σε εκκεντρικούς χαρακτήρες, αλλά σε ανθρώπους που αποκαλύπτουν τις αδυναμίες και τις εμμονές τους, με πυξίδα πάντοτε το ερωτικό πάθος.

Μπορεί η ταινία να παρουσιάζεται σεναριακά πολύπλοκη, με τα συνεχόμενα flashbacks, αλλά ουσιαστικά η όμορφη δομή και η αποτελεσματική συνοχή της κρατάνε τον θεατή σε εγρήγορση.

Η ιδιαιτερότητα τoυ ''Los Abrazos Rotos'' είναι ότι στην ουσία παρακολουθούμε τρεις ταινίες συγχωνευμένες σε μια κεντρική. Έτσι έχουμε την βασική και πραγματική ιστορία του Χάρι Κέιν ή Ματέο Μπλάνκο και ένα ντοκιμαντέρ που γυρίζει ένας wannabe σκηνοθέτης κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων μιας άλλης ταινίας (η τρίτη) του σκηνοθέτη της υπόθεσης. Και οι τρεις αυτές ταινίες παίζουν τον ξεχωριστό τους ρόλο στην τραγική εξέλιξη των πραγμάτων.

Με πολλές αναφορές στον κινηματογράφο, με ένα ερωτικό τρίγωνο αποτελούμενο από μια ηθοποιό, τον σκηνοθέτη και τον παραγωγό, αλλά και την εστίαση στην εμπορευματοποίηση των ταινιών ο Almodovar μου έδωσε την εντύπωση ότι τα χώνει στην βιομηχανία του κινηματογράφου. Και αυτό το πετυχαίνει με έναν έμμεσο, έξυπνο και σαρκαστικό τρόπο.

Έτσι σε γενικές γραμμές βρήκα αρκετά καλή και ενδιαφέρουσα την ταινία. Αν δεν υπήρχανε και δύο-τρεις υπερβολικές κατ'εμέ μελοδραματικές εξάρσεις και η κάπως ψεύτικη αίσθηση που μου άφησε η σκηνή που ο παραγωγός ''σπρώχνει'' την Lena (Penelope Cruz) από τις σκάλες, θα μου άρεζε ακόμη περισσότερο. Σίγουρα όμως είναι μια μεγάλη ταινία, με σπουδαία κινηματογραφική αξία, από έναν μεγάλο δημιουργό.

 7,2/10

Τhe Asteroids Galaxy Tour - Fruit

Alternative Pop, LP (Κυκλοφορεί από τις 21 Σεπτεμβρίου)

Οι Asteroids Galaxy Tour αποτελούνται από την Mette Lindberg στα φωνητικά και τον παραγωγό Lars Iversen. Σχηματίστηκαν το 2008 στην Κοπενχάγη της Δανίας και είναι ότι πιο cool και groovy έχω ακούσει τις τελευταίες εβδομάδες.

Ανήκουν στον ευρύτερο χώρο του psychedelic pop, με έντονα, χαρακτηριστικά γυναικεία φωνητικά, που θυμίζουν φωνητικά από σύγχρονες soul ντίβες, και την ύπαρξη πνευστών. Εξάλλου, στις live εμφανίσεις τους η μπάντα γίνεται εξαμελής έχοντας στην διάθεσή της σαξόφωνα, κρουστά και τρομπέτα.

Εμένα προσωπικά μου θύμισαν τους Santigold, αλλά και Belleruche, που θα απολαύσουμε το ερχόμενο Σαββατοκύριακο στη Θεσσαλονίκη.

Έχουν κάνει support εμφανίσεις στις Amy Winehouse και Katty Perry, ενώ κομμάτι τους (''Around the bend'') έχει χρησιμοποιηθεί σε διαφημιστικό σποτ της Apple και σε ντοκιμαντέρ (''The September Issue'').

Ακούστε τα καταπληκτικά ''The Sun ain't shining no more'', ''Crazy'' και ''Satellite'', αλλά και τα υπόλοιπα κομμάτια δεν πάνε πίσω.

Absurdistan (Παραλογιστάν)

Κωμωδία, Γερμανία/Αζερμπαϊτζάν 2008 (Ημερομηνία κυκλοφορίας άγνωστη)

Υπόθεση: Μια ρομαντική ιστορία που λαμβάνει χώρα σε ένα φανταστικό χωριό κάπου στην Ασία, όπου ένα νεαρό ζευγάρι, ο Temelko και η Aya σκοπεύουν, σύμφωνα με τις αστρολογικές προβλέψεις, να παντρευτούν μια συγκεκριμένη ημέρα. Σύμφωνα με τις παραδόσεις, πριν την πρώτη τους νύχτα, θα πρέπει να λουστούνε μαζί. Μόνο που το χωριό ξαφνικά ξεμένει από νερό και οι άντρες αδιαφορούν για το πρόβλημα. Με την σειρά τους, οι γυναίκες κηρύσσουν απεργία, χωρίς νερό δεν έχει σεξ..και ο πολυπόθητος γάμος κινδυνεύει να ακυρωθεί...

Φεστιβαλική ταινία το ''Absurdistan'', που γυρίστηκε στο Αζερμπαϊτζάν από τον Γερμανό σκηνοθέτη Veit Helmer. Μου θύμισε έντονα το αγαπημένο all time classic ''The Gods must be crazy'' του 1980. Πληροφορήθηκα για την ύπαρξή της από το εξής blog.
Την βρήκα πολύ ευχάριστη και ανάλαφρη, όπου τα διάφορα σουρεαλιστικά δεδομένα (ουτοπικό χωριό, ξεχασμένο από τον χρόνο, παραμύθι και μαγεία) συνδυάζονται όμορφα με τον ρομαντισμό, επικαλυμμένα πάντα με το κωμικό στοιχείο. Ο Helmer μας απεικονίζει με έναν ποιητικό τρόπο, και κρατώντας μια θετική και αισιόδοξη στάση, την μάχη των φύλων και τον υπόγειο έρωτα που αναπτύσσεται μεταξύ των δύο νεαρών πρωταγωνιστών.

6,7/10