Wire to Wire από Razorlight

Σκέφτηκα σήμερα να αναφερθώ σε ένα σχετικά νέο, άκρως ερωτικό τραγούδι, που έχει αρκετές πινελιές βρετανικού, εναλλακτικού ροκ ήχου.Το κομμάτι είναι το 'Wire to Wire' από τους βρετανούς Razorlight (από τον νέο τους δίσκο Slipway Fires).Το θεωρώ μία από τις ωραιότερες ροκ μπαλάντες που άκουσα τον τελευταίο χρόνο, μαζί με το 'My mistakes were made for you' των εξίσου πολύ καλών Last Shadow Puppets.
Η γνώμη μου, τέτοια τραγούδια, που έχουν την δύναμη να σου μεταδώσουν την συναισθηματική φόρτιση, με τους στίχους και τη μουσική τους, με ένα τόσο σαγηνευτικό τρόπο, δύσκολα βγαίνουν τελευταία στην αγορά.Οι Razorlight χαρακτηρίζουν το κομμάτι ως slow burning.

Τώρα, αυτό που με ενόχλησε και το αποδίδω είτε στους Razorlight, είτε στην δισκογραφική τους (Mercury/Vertigo) είναι ότι απέσυραν το πολύ καλό επίσημο videoclip του 'Wire to Wire' από παντού (εκτός ΗΠΑ), όπως και από το youtube.Μέτα από αρκετή ώρα αναζήτησης μπόρεσα και το είδα κάπου παράνομα νομίζω..ως αντικαταστάτη του παρουσιάζω μια εξαιρετική live εκτέλεση του τραγουδιού..

Ellen Page

Διαβάζοντας χθές για τη νέα ταινία που ετοιμάζει σκηνοθετικά πλέον η Drew Barrymore, το Whip It!, δεν ενθουσιάστηκα με το concept της ταινίας, αλλά χάρηκα όταν άκουσα το όνομα της πρωταγωνίστριας, η οποία θα είναι η Ellen Page.
Η μικροκαμωμένη (είναι μόλις 152cm) 22χρονη ηθοποιός από τον Καναδά, γνώρισε μεγάλη δημοσιότητα όταν συμμετείχε το 2005 στο πολυσυζητημένο ψυχολογικό θρίλερ Hard Candy, υποδυόμενη μια ραδιούργα και επικίνδυνη έφηβη που εκδικείται έναν παιδεραστή.Την
συγκεκριμένη ταινία έτυχε να την δω πριν από λίγο καιρό, μένοντας έκπληκτος το πώς μια τότε 17χρονη κοπέλα με την γλυκιά φατσούλα, μπορούσε με τόση πειστικότητα και φυσικότητα να μπει στο πετσί ενός τέτοιου δύσκολου και ΄άρρωστου' ρόλου.


Εξαιρετική βέβαια και η ερμηνεία της στο περσινό Juno.Παίζοντας έτσι μια ασυνήθιστη και 'μαγκάκι' έφηβη που μένει ξαφνικά έγκυος, κέρδισε μια υποψηφιότητα για Οscar Α'Γυναικείου Ρόλου.
Γενικά, η δηλωμένη φεμινίστρια Ellen, παρόλου που είναι μικρή σε ηλικία και φαίνεται σαν ένα ήσυχο κοριτσάκι με αγγελικό πρόσωπο, είναι γεννημένη για δύσκολους και απαιτητικούς ρόλους.Για μένα η πιο χαρισματική νεαρή ηθοποιός του Hollywood, που έχει ακόμη πολλά να δώσει στον κινηματογράφο..

Γυναίκες=Προβλήματα - Μαθηματική Απόδειξη

Δεν γνώριζα ότι τα κατά τ'άλλα βαρετά και αχώνευτα Μαθηματικά,ναι τα χρωστάω, μπορούν να γίνουν τόσο ενδιαφέρον και ψυχαγωγικά!

Δηλαδή Γυναίκες=Προβλήματα?
Όπως φαίνεται και από την παραπάνω αποδεδειγμένη σχέση μάλλον(εν μέρη βέβαια)!Κακά τα ψέματα όμως, για να είμαστε και λίγο ειλικρινής, αυτή η σχέση είναι εντελώς απλοποιημένη και μονοδιάστατη και έτσι απόμακρη από την όλη πραγματικότητα..αλλά διασκεδαστική σίγουρα είναι!

Images of Sigrid από Poni Hoax

Τελευταία όπως φαίνεται, αρχίζω να γίνομαι fan της γαλλοηλεκτρονικής μουσικής σκηνής.Μετά τους M83, Kid Loco, τώρα κατευχαριστιέμαι και τους Poni Hoax.
Το τραγούδι τους 'Antibodies' μ'αρέσει και το ξέρω εδώ και καιρό.Μέσω του myspace τους, τους γνώρισα καλύτερα, και εν τέλη ακούγοντας το δεύτερο και νέο τους album 'Images of Sigrid', ενθουσιάστηκα.
Με disco/dance επιρροές από τα 80s, συνδιασμένα με σύγχρονα ροκ/ηλεκτρονικά ακούσματα συνθέτουν ένα δυναμικό και ξεσηκωτικό μουσικό σύνολο.
Χαρακτηριστική η δυναμική φωνή του frontman Nicolas Ker, στηριζόμενη πάνω σε ηλεκτρονικούς ήχους.
Γενικά, το 'Images of Sigrid' προσπαθεί να τα χωρέσει όλα μέσα, από pop/rock, ambient και disco ήχους, μέχρι και jazz ακούσματα και μπαλάντες.Αρκετούς δεν πολυάρεσε το παραπάνω ύφος του δίσκου, εγώ προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό.
Το βρήκα πολύ ευχάριστο και ρυθμικό, το ακούω καθημερινά, και μου θυμίζει αρκετά Depeche Mode.
Κομματάρες το μελαγχολικό 'Paper Bride' και το δυναμικό 'Antibodies' (χάρηκα που το άκουσα και στον ''Αέρα'').Επίσης, ξεχωρίζω τα 'Images of Sigrid' και το 'The Soundtrack of your fears' της δικιάς μας Όλγας Κουκλάκη (σέξι φωνητικά).
Δεν μου άρεσε το 14λεπτο και κουραστικό 'Faces in the Water'.
Τέλος, πληροφοριακά, η Sigrid είναι μια νεαρή Γαλλίδα που οι Poni Hoax την συναντούν σε κάθε τους live και την θαυμάζουν για το γεγόνος ότι είναι μονίμως χαρούμενη,ευδιάθετη και ποτέ θλιμμένη, όπως λένε οι ίδιοι.

Ακολουθεί το αισθησιακό videoclip του 'Antibodies' ..

The Visitor

Παρόλου που έχουν περάσει αρκετές εβδομάδες από τότε που είδα την ταινία 'The Visitor', με αφορμή την πρεμιέρα της αυτήν την εβδομάδα στις αίθουσες θα αναφερθώ σε αυτήν.

Υπόθεση: Ο βαρετός και μίζερος καθηγητής Οικονομικών Γουόλτερ (Richard Jenkins) ζει και εργάζεται στο πανεπιστήμιο του Κονέκτικατ.Εδώ και καιρό έχει χάσει το πάθος του για οτιδήποτε και ζει μονότονα και μηχανικά.Όταν το πανεπιστήμιο τον στέλνει για ένα συνέδριο στη Νέα Υόρκη εκπλήσσεται όταν στο διαμέρισμα που νοικιάζει βρίσκει ένα ζευγάρι μεταναστών, θύματα κτηματομεσιτικής απάτης.Ο Γουόλτερ αντί να διώξει τον Συριανό Τάρεκ και την κοπέλα του από την Σενεγάλη μένει μαζί τους στο σπίτι και έτσι η ζωή του αλλάζει..

Η ταινία του Tom McCarthy διαπραγματεύεται με τα ζητήματα της μετανάστευσης και της ξενοφοβίας.Αναφέρεται τόσο στους μετανάστατες που αναζητούν μια καλύτερη τύχη, όσο και στους πολίτες του δυτικού κόσμου, που ζουν μέσα στη μοναξιά και στη ρουτίνα.
Βλέπουμε τον πρωταγωνιστή Richard Jenkins στον ουσιαστικά πρώτο πρωταγωνιστικό του ρόλο στην μεγάλη, σε διάρκεια, καριέρα του.Και τα πάει πολύ καλά, ως υποψήφιος Α'Ανδρικού Ρόλου στα φετινά Oscars.
Ο Γουόλτερ μας δείχνει με έναν ουσιαστικό τρόπο το πώς από τη μια στιγμή στην άλλη, η ζωή καθενός μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο.Στη συγκεκριμένη περίπτωση, μέσω μιας ανθρώπινης γνωριμίας.Ο πρωταγωνιστής έτσι βρίσκει ξάνα νόημα και ρυθμό στη ζωή του, έρχοντας σε επάφη απρόσμενα με άτομα που δεν περίμενε ποτέ να γνωρίσει.Ο δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ του καθηγητή και του Τάρεκ είναι η μουσική, συγκεκριμένα το αφρικανικό τύμπανο.Ο Τάρεκ βγάζει τα προς το ζην παίζοντας τύμπανο και πείθει και τον Γουόλτερ να το κάνει.Με αυτόν τον τρόπο, ο Γουόλτερ αποκαλύπτει τις καλά κρυμμένες επιθυμίες του και αναπτύσσει το νέο ενδιαφέρον του στη μουσική.Αυτό αντικατοπτρίζεται πλέον και σε όλα τα επίπεδα της ζωής του..γίνεται πιο κοινωνικός,φιλικός,ευδιάθετος,ανακαλύπτει τον έρωτα και την βαθιά φιλία και μαθαίνει σύντομα να βοηθάει τον συνάνθρωπό του σε δύσκολες καταστάσεις (εδώ απέλαση).

O Tom McCarthy παρά τις όποιες σκηνοθετικές αδυναμίες του, δίνει μια ανθρώπινη και πολύ ευαίσθητη ταινία.Μια ταινία που μας βάζει σε σκέψεις και αξίζει την προσοχή μας.

Α ρε Ελλάδα!

Βλέποντας το παρακάτω video συνηδειτοποίησα για άλλη μια φορά πόσο μοναδική χώρα είμαστε.Τώρα αν το 'μοναδικό' σημαίνει και καλό, αυτό το ξέρει καθένας προσωπικά για τον εαυτό του..το σίγουρο είναι ότι το video που ακολουθεί δείχνει με τον καλύτερο τρόπο το πόσο αστείος και γεμάτος έμπνευση λαός είμαστε..