Οι Revolver είναι τρεις Γάλλοι που πέρυσι κυκλοφόρησαν την πρώτη τους ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά με την ονομασία ''Music for a while''.
Πρόκειται όμως για ένα αγγλόφωνο μουσικό σχήμα που παρουσιάζει αρκετές ομοιότητες με τους περισσότερο γνωστούς συμπατριώτες τους Phoenix (εδώ το post). Βέβαια, οι τελευταίοι παρουσιάζονται περισσότερο pop, ενώ οι Revolver έχουν έντονο το στοιχείο της folk στις συνθέσεις τους.
Έτσι αυτό που μας παρέχουν οι Ambroise, Jeremie και Christophe είναι όμορφη κιθαριστική folk με την παρουσία πιάνου, τσέλου και φυσαρμόνικας. Τόσο τα φωνητικά, όσο και η προσεγμένη ενορχήστρωση των κομματιών μας βάζει σε ένα υπέροχο, νοσταλγικό μουσικό κλίμα.
Ξεχωρίζω τα ''Back to you'', ''Get around town'', ''Do you have a gun?''..
Υπόθεση: O Joel (Jason Bateman) είναι ιδιοκτήτης ενός παράξενου εργοστασίου τροφίμων. Τα επαγγελματικά του πάνε περίφημα, αλλά τα προβλήματα στο σπίτι του θα προκαλέσουν αλυσιδωτές αντιδράσεις φέρνοντας τα πάνω κάτω τόσο στην προσωπική, όσο και στην επαγγελματική του καθημερινότητα...
Ο σκηνοθέτης/σεναριογράφος Mike Judge αποδεικνύει το ταλέντο που κατέχει στο να δημιουργεί κωμωδίες που πραγματεύονται τις σύγχρονες εργασιακές συνθήκες και τις πολύπλοκες επαγγελματικές σχέσεις. Το απέδειξε περίτρανα το 1999 με το εκπληκτικό ''Office Space'' και τα πάει και αρκετά καλά με το περσινό ''Extract''.
Δυνατό του χαρτί αναμφίβολα οι ακραία διασκεδαστικοί χαρακτήρες που δημιουργεί, που τυγχάνει να ενσαρκώνονται και από ταλαντούχους ηθοποιούς. Με την αστείρευτα σέξυ Mila Kunis, στον ρόλο της πεταχτούλας απατεώνισσας, τον απρόσμενα απολαυστικό Ben Affleck, ως τον προσωπικό του φίλο/drug dealer και την γοητευτική συζυγό του (Kristen Wiig) που τα φτιάχνει με έναν χαζό ζιγκολό χτίζει ένα αστείο περιβάλλον που πυροδοτεί πολλές στιγμές γέλιου. Αν προσθέσω και τους ταλαντούχους J.K. Simmons και David Koechner το γέλιο πολλαπλασιάζεται.
Έτσι μέσω των ευχάριστων κωμικοτραγικών στιγμών και έξυπνων διαλόγων ο δημιουργός σατιρίζει τον σύγχρονο, απαιτητικό τρόπο ζωής και την ανεπιτυχή προσπάθεια μερικών ανθρώπων να διατηρούν τις ισορροπίες μεταξύ επαγγέλματος και προσωπικής ζωής, εις βάρος του ίδιου τους του εαυτού.
Έβδομος κατά σειρά δίσκος o ''Transference'' από τους Αμερικανούς Spoon. H παρέα του frontman Britt Daniel σχηματίστηκε το 1993 διατηρώντας μέχρι και σήμερα το γνήσιο αμερικάνικο rock ύφος τους. Το άνοιγμα στο ευρύ κοινό επιτεύχθηκε βέβαια σχετικά αργά, συγκεκριμένα το 1997, με το προηγούμενό τους άλμπουμ ''Ga Ga Ga Ga Ga''.
Το ''Transference'' μας χαρίζει έντονες κιθαριστικές στιγμές, που χαρακτηρίζονται από έναν πιασιάρικο ρυθμό, απλό ήχο και πεντακάθαρα φωνητικά του Daniel. Υπάρχουν και οι εκπλήξεις, όπως η τίμια μπαλάντα με την συνοδεία πιάνου, ''Goodnight Laura''. Έτσι το συγκρότημα από το Τέξας, χωρίς να πειραματίζεται ιδιαίτερα στον ήχο του, αλλά μένοντας πιστό στα στοιχεία που το καθιέρωσαν μας προσφέρει έναν αρκετά καλό δίσκο.
Ξεχωρίζω ιδιαίτερα το πιασιάρικο ''Trouble Comes Running'' και το ''βαρύ'' ''Nobody Gets Me but You''..
Δραματική κωμωδία, Η.Π.Α. 2009 (Έκανε πρεμιέρα στις 4 Φεβρουαρίου)
Υπόθεση: Ο Ryan Bingham (George Clooney) θεωρητικά νιώθει ευτυχισμένος. Επαγγελματικά, είναι ανώτερο στέλεχος μιας εταιρείας που διεκπεραιώνει απολύσεις σε διάφορες επιχειρήσεις ανά των Η.Π.Α. Την δουλειά του την κάνει ψυχρά και με μαεστρία, έχοντας την ικανότητα να απολύει κόσμο χωρίς αυτό να τον φθίρει εσωτερικά. Παράλληλα, είναι εργένης, αποκομμένος από οικογενειακές υποχρεώσεις και θερμός υποστηρικτής των εφήμερων σχέσεων. Όλα τα παραπάνω υποστηρίζονται από την εναέρια καθημερινότητά του, εφόσον η εργασία του τον αναγκάζει, αλλά και ο ίδιος αγαπάει, να ταξιδεύει συνεχώς με το αεροπλάνο. Σταδιακά όμως, διάφορες προσωπικές καταστάσεις τον υποχρεώνουν να κάνει μια ανώμαλη αναγκαστική προσγείωση...
Ο Jason Reitman (''Juno'', ''Thank you for smoking'') μας έχει δώσει και στο παρελθόν σπουδαίες, και κυρίως πανέξυπνες ταινίες. Και η μόλις τρίτη του ταινία ''Up in the Air'' (υποψήφια για 6 Oscars), συνεχίζει σταθερά στα ίδια, αν όχι ανώτερα δημιουργικά επίπεδα. Πολυεπίπεδο, στοχαστικό και φοβερά ρεαλιστικό συμπυκνώνει σε 109 λεπτά όλες τις σημαντικές πτυχές της σύγχρονης, δύσκολης και πολύπλοκης ζωής. Στον μεγεθυντικό φακό του Reitman μπαίνουν η σκληρή φύση των ερωτικών σχέσεων, ο σύγχρονος ρόλος της οικογένειας και το βαρύ οικονομικό κλίμα σε συνδυασμό με το ανασφαλές επαγγελματικό μέλλον στην σκιά της οικονομικής κρίσης.
Ένας μετρ των απολύσεων, τον οποίων ενσαρκώνει σχεδόν αριστοτεχνικά ο George Clooney, είναι αυτός που συνδέει, διαταράσει και αναθεωρεί το σύμπλεγμα του παραπάνω τριπτύχου. Κυριολεκτικά ο πρωταγωνιστής ζει στον αερά. Είναι άριστος, σχεδόν ρομποτικός εν ώρα εργασίας. Λατρεύει τα ταξίδια και γίνεται περήφανος συλλέκτης μιλίων και χρυσών καρτών. Αδιαφορεί για τον θεσμό της οικογένειας και την προοπτική μιας σταθερής, ερωτικής σχέσης. Νιώθει περισσότερο οικείος στα αεροπλάνα και στις αίθουσες αναμονής των αεροδρομίων. Η φιλοσοφία του είναι να μην σέρνει πίσω του βαριές συναισθηματικές αποσκευές, αλλά άδειες. Έτσι αποφεύγει να αναπτύσσει ανθρώπινες σχέσεις, τόσο σε προσωπικό, όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο. Η κίνηση για αυτόν είναι ζωή, η μονιμότητα/σταθερότητα της γης θάνατος. Χωρίς όμως να λαμβάνει υπόψη την κίνηση των γεγονότων γύρω από την ζωή του, όπως την γνωριμία με μια γοητευτική, εξίσου ταξιδιάρα γυναίκα (Vera Farmiga), τον γάμο της αδερφής του και την απρόσμενη μεταβολή του εργασιακόυ του περιβάλλοντος, ξαφνικά συνηδειτοποιεί ότι πρέπει να αρχίζει να γεμίζει τις αποσκευές του...
Με κοφτερούς διαλόγους, ικανοποιητική ροή, εκπληκτικές ερμηνείες κομμένες και ραμμένες στα μέτρα των πρωταγωνιστών και με μια άρτια σκηνοθετική δουλειά (αποκορύφωμα οι άκρως ρεαλιστικές συνεντεύξεις απολύσεων) αυτό που τελικά πετυχαίνει η ταινία είναι να μας καθηλώσει στα γήινα γεγονότα της ζωής και σε μεγάλα, αλλά και μικρά πράγματα που έχουνε ιδιαίτερη σημασία..
Alternative, OST (Κυκλοφορεί από τις 29 Σεπτεμβρίου)
Για την ταξιδιάρικη ταινία του Spike Jonze τα είπαμε εδώ.
Σχετικά με την μουσική επένδυση αυτή τη φορά μην περιμένετε μια πολύχρωμη και ποικολόμορφη indie μουσική συλλογή με την συμμετοχή διαφόρων καλλιτεχνών και συγκροτηματών. Έτσι απουσιάζει και το ''Wake Up'' των Arcade Fire που ακούγονταν κατά τη διάρκεια του επίσημου trailer.
Ο δημιουργός Spike Jonze παραχωρεί ολόκληρο το μουσικό μέρος της ταινίας, που αναμφίβολα παίζει έναν ουσιαστικό ρόλο στην διήγηση και εξέλιξη της περιπέτειας του μικρού Μαξ, στην KarenO των Yeah Yeah Yeahs.
Η τελευταία, συνεργαζόμενη με διάφορους συνεργάτες και φίλους μουσικούς, αλλά και με μια παιδική χορωδία δημιουργεί έναν μελωδικό, ακουστικό δίσκο που εναρμονίζεται πλήρως με την ταινία.
Γλυκόπικρες μουσικές συνθέσεις, συνοδευόμενες από νανουρίσματα και αυθόρμητες παιδικές φωνές αποτελούν ένα αποτελεσματικό μέσο για να ταξιδέψεις και να νοσταλγήσεις τα αθώα παιδικά χρόνια και την αστείρευτη φαντασία της τότε ηλικίας. Σε συνδυασμό με την ονειρική ατμόσφαιρα της ταινίας το συναισθηματικό αποτέλεσμα κορυφώνεται...
Έτσι λοιπόν, η σπουδαία indie rock/pop περσόνα Karen O μας παρουσιάζει την τρυφερή, αλλά και μελαγχολική της πλευρά, συνεργάζεται με παιδιά δημιουργώντας ένα γοητευτικό, δοσμένο με αρκετό συναίσθημα, μουσικό άλμπουμ που ακολουθεί πιστά την φιλοσοφία της ταινίας...
Ξεχωρίζω την πανέμορφη διασκευή ''Worried Shoes'' (Daniel Johnston) και το αθώο και συγκινητικό ''All is Love''..
Υπόθεση: H ταινία μας αφηγείται την ασυνήθιστη φιλία δια αλληλογραφίας που αναπτύσσεται μεταξύ δύο εντελώς αγνώστων ανθρώπων, του Max και της Mary. Η Mary είναι ένα μοναχικό 8χρονο κορίτσι από την Αυστραλία και ο Max είναι ένας 45άρης υπέρβαρος από την μακρινή Νέα Υόρκη...
Το ''Mary and Max'' του Αdam Elliot για μένα αποτελεί το αντίπαλο δέος του γνωστού animation της Pixar ''Up''. Και οι δύο ταινίες είναι τεχνικά συγκλονιστικές, αλλά επιπλέον γεμάτες ανθρωπιά και συναίσθημα, με βαθύτερα νοήματα. Παράλληλα όμως είναι και τόσο διαφορετικές. Αν το ''Up'' μπορώ να το περιγράψω ως αισιόδοξο, γλυκά νοσταλγικό και ηλιόλουστο, το ''Mary and Max'' είναι συννεφιασμένο, μελαγχολικό και πικρό. Όμως, ως γνωστόν η ζωή έχει και τις δύο όψεις...Έτσι τα δύο προαναφερόμενα animation έχουνε για μένα ανάλογη συναισθηματική και αισθητική αξία.
Μένοντας τώρα στο δημιούργημα του Adam Elliot να επισημάνω κατ'αρχήν τον ταχύτατο ρυθμό ανάπτυξης της ιστορίας και τον αφηγηματικό τρόπο έκφρασής της. Έτσι οι διάλογοι είναι λιγοστοί, πράγμα όμως που δεν λειτουργεί καθόλου σε βάρος της εξέλιξης και παρακολούθησης της υπόθεσης, αλλά αντίθετα δίνει την αίσθηση ενός σκοτεινού, αλλά παράλληλα τρυφερού παραμυθιού. Φυσικά και δεν απουσιάζει το γλυκόπικρο χιούμορ και η ευχάριστη αίσθηση παρακολούθησης. Επιπλέον και στον τεχνικό τομέα τα αποτελέσματα είναι εκπληκτικά. Οι ποικίλες αποχρώσεις του γκρι και καφέ, όπως και οι σκηνοθετικές λεπτομέρειες είναι καλοσχεδιασμένες και ευχάριστες στο μάτι. Οι αποχρώσεις του περιβάλλοντος, βρίσκονται σε πλήρη αρμονία με τον προβληματισμένο και θλιμμένο εσωτερικό κόσμο των δύο πρωταγωνιστών. Το περιβάλλον του Max, με φόντο την γοτθική αισθητικής Νέα Υόρκη, γκρίζο όπως και η μίζερη ζωή του, ενώ της μικρής Mary από την Αυστραλία καφέ, όπως η μονότονη και ''άσχημη'' καθημερινότητά της. Έτσι το περιβάλλον και οι εκφράσεις των προσώπων απεικονίζουν τις πτυχές και τα δυσάρεστα αποτελέσματα της μοναξιάς.
Η ταινία μας παρουσιάζει τις μονότονες και θλιβερές ζωές δύο ατόμων, με πολλές διαφορές, αλλά και μια βασική ομοιότητα. Ζούνε στην απομόνωση και στο περιθώριο, νιώθουν ότι ο κόσμος δεν τους καταλαβαίνει και επιζητούν λίγο αγάπη και κατανόηση. Έτσι αυτήν την αγάπη και κατανόηση τελικά την ανακαλύπτουν από την μεταξύ τους φιλική σχέση που αναπτύσσεται, με τις καλές και τις κακές τις στιγμές, δίνοντας έτσι νόημα στην ζωή τους.
Μέσα από τις παραπάνω αρνητικές καταστάσεις, που πολλές φορές τις συναντούμε και στον πραγματικό κόσμο, το ''Mary and Max'' εξυψώνει την έννοια της φιλίας και της ατομικής ιδιαιτερότητας, ως αντίδοτο στην μιζέρια και κατάθλιψη. Οι πρωταγωνιστές του μαθαίνουν πρώτα να αποδέχονται τον εαυτό τους και μετέπειτα συνηδειτοποιούν ότι κάπου εκεί έξω υπάρχει και κάποιος για αυτούς...
