MY WEEKLY REVIEW

( ) Τζούλια Αλεξανδράτου. Η κοπέλα μονοπώλησε το ενδιαφέρον μιας ολόκληρης χώρας τις τελευταίες ημέρες και μετατόπισε τον ελληνικό λαό από την οικονομική κρίση. Μία χρυσοπουλημένη, καλογυρισμένη τσόντα άλλαξε για πάντα την ελληνική σόουμπιζ...Γεννήθηκε μια νέα πορνοστάρ? Ο καιρός θα δείξει. Πάντως, φήμες θέλουν την Sirina Productions να κυκλοφορεί και δεύτερη ''ταινία'' με τις επιδόσεις της Τζούλιας...

(-) Marina and the Diamonds ή αλλιώς Μαρίνα Διαμάντη. Τα είχαμε πεί και στο παρελθόν εδώ. Aπό τον περασμένο Οκτώβριο είχα ακούσει το αδιάφορο EP. Δεν νομίζω να τα πάει και καλύτερα στο πρώτο της άλμπουμ, απλά απογοητευτικό. Aδιάφορη ποπ μουσική, τραγούδια που μου μοιάζουν όλα ίδια. Προτιμώ φυσικά την Lily Allen.

(+) Οk Go το συγκρότημα, ''Τhis too shall pass'' το κομμάτι. Δεν γράφω για το τραγούδι, αλλά για το ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ βιντεοκλίπ (ακολουθεί στο τέλος) που όπως διάβασα χρειάστηκε 7 μήνες να γίνει...Άξιζε πάντως!

(-) To θρίλερ ''The Box'' (''To Kουτί''), με την Cameron Diaz, που παίζει αυτή τη στιγμή στις αίθουσες. Ενδιαφέρον, ρετρό σκηνοθεσία που δημιουργεί μια χιτσκοκική ατμόσφαιρα. Από εκεί και έπειτα όμως οι αδιάφορες ερμηνείες και κυρίως το κακό σενάριο χαλάνε το όλο δημιούργημα.

(-) Το γεγονός ότι το ''Alice in Wonderland'' του Tim Burton δεν έχει κάνει ακόμη πρεμιέρα στην Θεσσαλονίκη σε 3d μορφή, και δεν έχω ιδέα πότε θα το κάνει. Αν έχει κανείς περαιτέρω πληροφορίες για αυτό το θέμα ας με ενημερώσει..

(+) Aπόψε λέω να ξενυχτίσω για τα Oscars. Μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η μάχη μεταξύ του πρώην ζεύγους για το βραβείο της Καλύτερης Ταινίας. ''Avatar'' ή ''The Hurt Locker''? Θα το δούμε. Επίσης, θα γίνει το κακό και θα πάρει η Sandra Bullock το Οscar Α'Γυναικείου Ρόλου, ενώ αναμφίβολα το αξίζουν περισσότερο η Carey Mulligan, η Meryl Streep ή η Gabourey Sidibe? Μάλλον...

The Hurt Locker

Πολεμική, Η.Π.Α. 2008 (Κάνει πρεμιέρα στις 11 Μαρτίου)

Υπόθεση: Η ταινία απεικονίζει την σκληρή και ριψοκίνδυνη καθημερινότητα μιας επίλεκτης ομάδας Αμερικανών πυροτεχνουργών στην Βαγδάτη. Όταν καταφτάνει ο νέος τους αρχηγός SSG William James (Jeremy Renner), λόγω του απείθαρχου και παράτολμου χαρακτήρα του, ο αγώνας για επιβίωση γίνεται σκληρότερος...

Δεν θα σταθώ στον αμφισβητούμενο ιδεολογικό προσανατολισμό του ''The Hurt Locker'' ή αν τελικά καταφέρνει να περάσει με εύστοχο τρόπο τα αντιπολεμικά μηνύματα. Ούτε θα σχολιάσω το πόσο ''αμερικανιά'' είναι ή αν εκθειάζει σε υπέρμετρο βαθμό την γενναιότητα και τον ουμανισμό των Αμερικανών στρατιωτών.

Προσωπικά δεν τρελαίνομαι για πολεμικές περιπέτειες. Η σκηνοθέτης Kathryn Bigelow, πρώην σύζυγος του James Cameron, απρόσμενα όμως κατάφερε να με κρατήσει επί δύο ώρες καρφωμένο στην καρέκλα. Η κοφτερή και άμεση φωτογραφία, οι ωμά ρεαλιστικές σκηνές, το εκπληκτικό μοντάζ που κάποιες φορές θύμιζε ντοκιμαντέρ και η ανατριχιαστική λεπτομέρεια στην καθημερινή σκιαγράφηση των πολεμικών αποστολών πολλαπλασιάζουν και εντείνουν την αγωνία του θεατή. Η ένταση σε αρκετά σημεία κορυφώνεται και η παρακολούθηση του κάπως επαναλαμβανόμενου σεναρίου κυλάει άνετα.

Επιπλέον, άλλο ένα θετικό στοιχείο της ταινίας είναι η αποτελεσματική αποκρυπτογράφηση της ψυχολογίας των στρατιωτών. Μερικοί υποκύπτουν στην πίεση και δεν αντέχουν το καθημερινό παιχνίδι μεταξύ ζωής και θανάτου. Σε άλλους αντιθέτως αυτό λειτουργεί θετικά ως πηγή δύναμης, πάθους και αδρεναλίνης. Εύστοχα οι δημιουργοί μας λένε ότι ''ο πόλεμος είναι ένα ναρκωτικό''.

Ήδη η ταινία τα πήγε πάρα πολύ καλά και σάρωσε στα βρετανικά βραβεία Bafta. Μένει να δούμε πώς θα τα πάει αύριο στα Oscars. Μεγαλύτερος ανταγωνιστής του το ''Avatar'' του James Cameron...

8.0/10

The Soft Pack - The Soft Pack

Indie Rock, LP (Κυκλοφορεί από τις 2 Φεβρουαρίου)

Το εξώφυλλο της πρώτης ολοκληρωμένης δισκογραφικής δουλειάς των Καλιφορνέζων The Soft Pack ''βρωμάει'' καλοκαίρι. Άλλο τόσο φρέσκο και καλοκαιρινό είναι και το μουσικό περιεχόμενο του ομώνυμου δίσκου.

Αν σας αρέσει ο καθαρόαιμος, απολαυστικός και πιασιάρικος indie rock ήχος δεν θα προσπεράσετε, αλλά μάλλον θα κολλήσετε. Σε όλα τους τα κομμάτια οι πρώην The Muslims, που τροποποίησαν το όνομά τους για ευνόητους λόγους, ακούγονται ευδιάθετοι και θορυβώδεις, με κορυφαία στιγμή απογείωσης το κομμάτι ''Parasites''.

Ξεχωρίζω από ένα συμπαθέστατο μουσικό σύνολο τα τραγούδια ''Answer to Yourself'', ''More or Less'' και ''Mexico''..

City Island (Oικογένεια σε Παράνοια)

Δραματική κωμωδία, Η.Π.Α. 2009 (Έκανε πρεμιέρα στις 10 Δεκεμβρίου)

Υπόθεση: Η οικογένεια Rizzo είναι μια δυσλειτουργική οικογένεια που κατοικεί στην περιοχή City Island της Νέας Υόρκης. Τα μέλη της κρύβουνε μυστικά μεταξύ τους, άλλα περισσότερο, και άλλα λιγότερο αθώα. Από την στιγμή όμως που μπαίνει ένας μυστήριος νεαρός, πρώην κατάδικος, στην καθημερινότητά τους, οι εξελίξεις στο σπιτικό τους επιταχύνονται ραγδαία...

Eυχάριστη έκπληξη το ''City Island'' του ανεξάρτητου σκηνοθέτη Raymond De Felitta. Με ένα καλογραμμένο και όμορφα δομημένο σενάριο, καλογυρισμένο και με αξιόλογους χαρακτήρες θα έπρεπε κανονικά να απολαμβάνει μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα και απήχηση στο ευρύ κοινό. Αγκαλιάζει τον θεατή με το χιούμορ και την feel good αισθητική του, αλλά και με τους ευχάριστους, και αρκετά απρόβλεπτους χαρακτήρες.

Με κύριο μοχλό τον πρωταγωνιστή Andy Garcia, που ενσαρκώνει πετυχημένα τον ταλαιπωρημένο οικογενειάρχη, ο δημιουργός βάζει στο μικροσκόπιο την καθημερινή ζωή μιας ακραίας οικογένειας. Επιπλέον, διαχειρίζεται και αναλύει μια σημαντική πτυχή της σύγχρονης, κοινωνικής ζωής: Tα μυστικά και οι συνέπειές τους. Τα δύο παιδιά, κρυβούν κρυφές δραστηριότητες και διεστραμμένα φετίχ από τους γονείς τους, ενώ το ζευγάρι αντιμετωπίζει κρίση και ταλαιπωρείται από την απώλεια της εμπιστοσύνης, κατανόησης και συνεννόησης μεταξύ τους. Το μεγαλύτερο μυστικό όμως το κρύβει ο πατέρας, και όταν αυτό εμφανίζεται στην πόρτα του, παίζει έναν καταλυτικό ρόλο στην εξέλιξη της κωμικοδραματικής υπόθεσης. Η εμφάνιση και διαμονή του νεαρού στο σπίτι της ''οικογένειας σε παράνοια'' θα επιφέρει αλυσιδωτές αντιδράσεις, αλλά και μια λυτρωτική, ιδιόμορφη κατάληξη...

7.5/10

Yeasayer - Odd Blood

Psychedelic Pop/Experimental Rock, LP (Κυκλοφορεί από τις 8 Φεβρουαρίου)

Όπως και οι Animal Collective, έτσι και oι Υeasayer ανήκουν στην νέα γενιά μουσικών συγκροτημάτων που χαρακτηρίζονται από τον πειραματισμό, την ψυχεδέλεια και τον μουσικό μοντερνισμό και έχουνε ως κοινή βάση την πόλη της Νέας Υόρκης. Και το δεύτερό τους άλμπουμ ''Odd Blood'' συνδυάζει τα παραπάνω χαρακτηριστικά που οδηγούν σε ένα ηχητικό κομφούζιο.

Βέβαια, νομίζω πώς ο ήχος τους είναι πιο προσιτός και φιλικός από τον τέρμα αλλόκοτο ήχο των Animal Collective, χωρίς αυτό να σημαίνει πως τα τραγούδια τους δεν παρουσιάζουν μια ιδιαίτερη μουσική ιδιομορφία. Ζωηροί ρυθμοί, που κάποιες φορές μεταφράζονται σε ξέφρενο χορό (άκου το ''ONE''), ενώ άλλες φορές σε ταξιδεύουν (άκου το ''Ι Remember'') και αλλοπρόσαλλα dance beats oriental ή afro πρόελευσης (άκου το ''Rome''), θα συναρπάσουν το περίεργο αυτί ενός ακροατή.

Fantastic Mr. Fox (Ο Απίθανος Κύριος Φοξ)

Animation, Η.Π.Α. 2009 (Hμερομηνία κυκλοφορίας άγνωστη)

Υπόθεση: Ο κύριος και η κυρία Fox (George Clooney & Μeryl Streep) ζούνε μια ήσυχη, οικογενειακή ζωή στο εσωτερικό ενός δέντρου. Σύντομα όμως τα άγρια ένστικτα του κυρίου Fox ξυπνούν μέσα του και αυτός αποφασίζει να γυρίσει πίσω στις παλιές, κακές συνήθειες. Έχοντας ως γείτονες τρεις μοχθηρούς αγρότες καταστρώνει σχέδιο να τους κλέψει τα υπάρχοντά τους...Έτσι όμως όχι μόνο βάζει σε κίνδυνο την οικογένειά του, αλλά και την υπόλοιπη κοινότητα των ζώων...

Βασισμένο στο ομώνυμο παιδικό βιβλίο και με σκηνοθέτη τον Wes Anderson (''The Royal Tennenbaums'', ''Darjeeling Limited'') έχουμε μπροστά μας άλλο ένα αξιόλογο και αξιολάτρευτο animation για το 2009.

Το ισχυρό ατού του ''Fantastic Mr. Fox'' είναι το τεράστιο σε αξία voice cast που περιλαμβάνει τις φωνές των George Clooney, Meryl Streep, Jason Schwartzman, Bill Murray, Willem Dafoe, Owen Wilson και Jarvis Cocker (!). Νομίζω πώς όλες οι φωνές λειτουργούν άψογα χαρίζοντάς μας μια ιδιαίτερη, σοβαρή, αλλά και ταυτόχρονα διασκεδαστική ηχητική αίσθηση της ταινίας.

Αξιοσημείωτη είναι και η χειροποίητη τεχνική stop motion που χρησιμοποιείται στην ταινία. Αντί όμως να βλέπουμε πλαστελίνες (βλέπε ''Mary and Max'') ή εικόνες full επεξεργασμένες σε Η/Υ (βλέπε ''Up''), εδώ συναντάμε μαριονέτες. Επιπλέον, η κίνηση επί της οθόνης δεν είναι συνεχόμενη, αλλά σπαστή, δίνοντας την αίσθηση του ρετρό, στις γήινες αποχρώσεις.

Οι χαρακτήρες των ζώων, αλλά και τον κακόβουλων αγροτών είναι διασκεδαστικοί, οι διάλογοι έξυπνοι και αστείοι και η υπόθεση αναπτύσσεται με όμορφο τρόπο παρέχοντας μας και τα ανάλογα ηθικά διδάγματα.

Έτσι παρόλο που πρόκειται για μια αμιγώς παιδική ιστορία, ο τρόπος με τον οποίο ο δημιουργός μας την παρουσιάζει θα αρέσει όχι μόνο σε παιδιά, αλλά και σε μεγάλους που συνεχίζουν να έχουνε το παιδί μέσα τους...

8.2/10