the Escapist

Coasting - You're Never Going Back

2012-02-07T15:31:00.000+02:00

Indie Rock, LP
Release Date: 15/11/2011, M'lady's Records

Αυτό εδώ είναι από την περασμένη χρονιά, αλλά άρχισα να το λιώνω τις τελευταίες μέρες στην καθ'οδόν playlist μου. Οι Coasting απλά είναι μια κιθάρα (Madison Farmer) και ένα drumset (Fiona Campell). Moυ θυμίζουν σε σημεία και κυρίως φωνητικά τους Air Waves από το Brooklyn. Με αυτό το μινιμαλιστικό set up προσπαθούν να κάνουν όσο περισσότερη φασαρία μπορούν και τα καταφέρνουν περίφημα. Με surf αύρα, post punk στιγμές και ωραιότατα ριφάκια ξεσηκώνουν τον ακροατή μέσα σε 33 λεπτά. Φυσικά με μια διαφορετική προσέγγιση θα μπορούσαν αντί για ντεμπούτο να μας πασάρουν ένα ωραιότατο, περισσότερο προσεγμένο και πιο ουσιαστικό EP, αλλά όχι ότι με χάλασε το "You're Never Going Back", καθόλου.

February's Movies (Part One)

2012-02-04T22:37:00.001+02:00

BEAUTIFUL BOY (USA 2010, Shawn Ku)

Όπως και το συγκλονιστικό "We Need to Talk about Kevin", έτσι και το "Beautiful Boy" διαχειρίζεται ένα πολύ ευαίσθητο οικογενεικό ειδικότερα, αλλά και κοινωνικό γενικότερα πρόβλημα. H ανάλυση το πως ένας έφηβος μπορεί να φτάσει στο σημείο να προκαλέσει ένα μακελειό και μετά να αυτοκτονήσει βρίσκεται στο επίκεντρο της προσπάθειας των δημιουργών. Βέβαια εδώ ο νεαρός δράστης αφήνεται χαρακτηριστικά στο περιθώριο, και στο προσκήνιο στέκονται οι δύο γονείς του. Μέσω των δικών τους συναισθημάτων, παθών, εμπειριών και συγκρούσεων, μιας έντονης, γονικής οπτικής γωνίας, η ταινία καταφέρνει να μας βάλει στο μεδούλι του προβλήματος. Βέβαια το όλο θέμα, η εμβάθυνση και η οπτικοποίησή του δεν αγγίζει ανώτερες συναισθηματικές χορδές , αλλά με σοβαρές, αξιόλογες ερμηνείες από το πρωταγωνιστικό ζευγάρι, σεβασμό σε ένα αντικειμενικά "άβολο" στόρι, το δράμα δίνει το στίγμα του, έχοντας παράλληλα σε μερικές στιγμές μια κάπως παρατραβηγμένη τάση προς το μελό...

STAKE LAND (USA 2010, Jim Mickle)

Λατρεύω τις καλές ζομπο-βαμπιροταινίες. Και μέσα από ένα τσούρμο κακών ταινιών, από ένα κορεσμένο θεματικό πυρήνα υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Και αυτή εδώ, κυρίως για τους λάτρεις, αλλά και γιατί όχι για τους υπόλοιπους, αποτελεί μια εξαίρεση. Το "Stake Land", με ένα μικρό budget και ελάχιστη δημοσιότητα, κατάφερε να ξεχωρίσει σε αρκετά φεστιβάλ. Ένα μετα-αποκαλυπτικό road movie σε μια ολικά καταστραμμένη Αμερική προκαλεί απο μόνο του ως κεντρικό στοιχείο ενδιαφέρον. Αν ταυτόχρονα η ατμόσφαιρα που χτίζεται είναι χαρακτηριστικά καλή, σκοτεινή, ηλεκτρισμένη, υπόγεια, απελπιστικά απαισιόδοξη το αποτέλεσμα όχι μόνο βλέπεται, αλλά και απολαμβάνεται. Φυσικά και υπάρχουν οι σεναριακές διευκολύνσεις, φυσικά και το όλο θέμα παίρνει και μια μάλλον άστοχη θρησκευτική προέκταση, αλλά αυτό που βλέπει κανείς στην οθόνη να ξετυλίγεται αρέσει, έχει δυνατές, φρικιαστικές στιγμές, στοιχειωμένη αύρα και μπόλικο σασπένς.

Porcelain Raft - Strange Weekend

2012-02-02T17:57:00.000+02:00

Indie Pop, LP
Release Date: 24/01/2012, Secretly Canadian

Και ενώ η πλειοψηφία του μουσικοιντερνετικού κόσμου ασχολείται με το πόνημα της Lana del Rey, και πολλές φορές δυστυχώς με την ίδια overhyped περσόνα, εγώ προτιμώ αυτήν την στιγμή να ασχοληθώ με τον Porcelain Raft ή κατά κόσμον Ιταλό Μauro Remiddi. Aυτός κυκλοφορεί το ντεμπούτο του "Strange Weekend", βάζει όλο του το ταλέντο, αστείρευτο συναίσθημα και τις πολύπλευρες επιρροές του από Λονδίνο, Brooklyn, Ιταλία και συναρμολογεί έναν πανέμορφο, ταξιδιάρικο, γοητευτικά θολό dream pop δίσκο που αγγίζει όλες τις ευαίσθητες, μουσικές χορδές και μας ζεσταίνει στις πανευρωπαϊκά τσουχτέρες, παγωμένες μέρες. Καθόλου τυχαίο που συνοδεύει τους M83 στο επερχόμενό τους tour. Η μουσική της Lana ας περιμένει...

January's Movies (Part Two)

2012-01-31T17:37:00.001+02:00

THE ARTIST (France/Belgium 2011, Michel Hazanavicius)

To "The Artist" αποτελεί μεγάλο φαβορί για το σημαντικότερο αγαλματίδιο στην φετινή απονομή των βραβείων Oscar. Σίγουρα, ο Hazanavicius έχει κερδίσει από τώρα το βραβείο ιδιαιτέροτητας/εκκεντρικότητας για την κινημτογραφική βιομηχανία εν έτη 2012, αφού όχι μόνο γύρισε εξ'ολοκλήρου μια ασπρόμαυρη ταινία, αλλά επειδή το δικό του έργο αποτελεί φόρο τιμής στον βωβό κινηματογράφο. Και μπορεί (όπως και εγώ) να μην είστε γνώστης του είδους, αλλά δύσκολα δεν θα λατρέψετε αυτή την νοσταλγική, πανέμορφη και γλυκόπικρη ρομαντική κομεντί. Στο επίκεντρο ένα ρομάντζο βγαλμένο από το πρόωρο, ακόμη αθώο, Hollywood του 29'. Ένας σταρ του απερχόμενου βουβού κινηματογράφου δίνει τα σκήπτρα στο νέο θυληκό αστέρι του ομιλούντος σινεμά, με την ρομαντική ατμόσφαιρα και τις φιλμικές φιλοδοξίες να δημιουργούν το κατάλληλο πεδίο δράσης, που με την πηγαία εκφραστικότητα, την σπιρτάδα και την κινησιολογία τους οι δύο κεντρικοί ερμηνευτές απογειώνουν.

CARNAGE (France/Germany/Poland 2011, Roman Polanski)

Ένα διαμέρισμα, δύο ζευγάρια, τέσσερις χαρακτήρες. Ο Roman Polanski στα γεράματά του καταφέρνει να σμίξει θέατρο και κινηματογράφο, με κεντρικό θεματικό άξονα μια γονική συνάντηση μετά από έναν σχολικό τσακωμό. Οι μεγάλοι είναι χειρότεροι από τα παιδία ή κάθε άνθρωπος κρύβει μια εγωκεντρική, οξύθυμη, αθυρόστομη και βίαιη εκδοχή του εαυτού του μέσα του. Κάτι τέτοιο αποδεικνύει περίτρανα το "Carnage". Με μινιμαλιστική γραφή, κοφτερές ατάκες, ενδιαφέρον συζητήσεις στα όρια του κοινωνικά επιτρεπτού, αστείρευτη σατιρική διάθεση και τέσσερις ηθοποιούς που στέκονται επάξια στα γνωστά ερμηνευτικά τους λημέρια, το "Carnage" αποτελεί σχεσιακή μικρογραφία της σημερινή κοινωνίας. Οι χαρακτήρες, η γραφή και κυρίως η σταδιακή απομυθοποίησή τους αποτελεί το δυνατό χαρτί αυτής της δραματοκωμωδίας. Στις δικές μας αίθουσες σε λίγες μέρες.

The Big Pink - Future This

2012-01-25T21:40:00.001+02:00

Indie Pop/Rock, LP
Release Date: 16/01/2011, 4AD

Kακά τα ψέματα "A Brief History of Love" δεν είναι. Ούτε τις κομματάρες του περιέχει. Αλλά δεν ξέρω, μέχρι στιγμής είναι ότι καλύτερο άκουσα το 2012. Ή πλέον δεν βγαίνουν δίσκοι του γούστου μου, ή έχω μείνει εγώ λίγο πίσω, η γενικά βιώνει και η μουσική βιομηχανία περισσότερο την κρίση. Πάει και το megaupload...
Πάλι πίσω στο θέμα μας. Το "Future Τhis" έχω την αίσθηση ότι ακούγεται περισσότερο ηλεκτρονικό, από το σαφέστατα πιο κιθαριστικό πρόγονό του. Σχεδόν electropop θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει το ηχητικό αποτέλεσμα. Όπως και να έχει, ακούγεται όμορφα, είναι βρετανικό, σε φτιάχνει την διάθεση και μου άνοιξε την όρεξη να βγω από την μουσική χειμερία μου νάρκη, αρκεί να βρω και ανταπόκριση από την μουσική εκεί έξω...
Για πιο σκοτεινές, shoegaze καταστάσεις τσεκάρετε τα περσινά "Cults" των Little Girls και "Joy LP" των Souvenir Driver. Εξαιρετικά και τα δύο.

January's Movies (Part One)

2012-01-17T23:14:00.001+02:00

MONEYBALL (USA 2011, Bennett Miller)

Το "Moneyball" ακολουθεί την καλοδουλεμένη συνταγή αθλητικών-βιογραφικών ταινιών που μας έχει συνηθίσει το hollywood τα τελευταία χρόνια, τόσο σκηνοθετικά, όσο και σεναριακά. Αυτό αρέσει σε ορισμένα σημεία, ξινίζει σε άλλα. Φυσικά, και λόγω του συγκεκριμένου αθλήματος, το δράμα απευθύνεται κυρίως στο αμερικανικό κοινό, που αναμφίβολα θα το απολαύσει και θα το "ζήσει" περισσότερο. Άντε να το χαρούν εξίσου και αυτοί που ενδιαφέρονται για κάθε είδος άθληματα. Για εμάς τους υπόλοιπους θα το θυμόμαστε μάλλον για τις πολύ καλές ερμηνείες των Brad Pitt και Jonah Hill, που κάνουν την ταινία να παρακολουθείται γενικά ευχάριστα. Τίποτα περισσότερο, και τίποτα λιγότερο.

WE NEED TO TALK ABOUT KEVIN (UK/USA 2011, Lynne Ramsay)

O τίτλος τα λέει όλα ή και τίποτα. Όπως το δει κανείς. Σοκαριστικό, ωμό, αληθινό. Αν θέλετε ένα τέρμα δυνατό δράμα/θρίλερ, που αγγίζει ένα πολύ ευαίσθητο θέμα (σχέση μάνας-παιδιού), το φτάνει στα όρια, χωρίς να υστερεί σε ρεαλισμό και συναίσθημα, αναλύει και εμβαθύνει ακραίες καταστάσεις και ψυχικές τάσεις, δείτε το "We Need Τo Talk Αbout Kevin". Σίγουρα δεν θα χάσετε.

THE INFIDEL (UK 2010, Josh Appignanesi)

Ελληνική μετάφραση: "Άπιστος". Ένας γεννημένος μουσουλμάνος, απόλυτα απορροφημένος από τον δυτικό τρόπο ζωής και εναρμονισμένος με την λονδρέζικη αύρα, απρόσμενα μαθαίνει ότι στην πραγματικότητα έχει εβραϊκές ρίζες... Καταλαβαίνετε το τι ακολουθεί επί της οθόνης. Τραγελαφικές κατάστασεις, μια σειρά από εύστοχες κωμικές ατάκες και μια ατμόσφαιρα ευχάριστης, πετυχημένης και πανέξυπνης κοινωνικοθρησκευτικής σάτιρας θα σας κάνουν να την καταευχαριστηθείτε. Θυμηθείτε το δικό μας "Ακαδημία Πλάτωνος", και αν σας άρεσε θα σας άρεσει και το "The Infidel".

OUR IDIOT BROTHER (USA 2011, Jesse Peretz)

To σενάριο του "Our Idiot Brother" δεν απέχει και πολύ από την ελληνική πραγματικότητα. Μεσήλικας χωρίς κανέναν προσανατολισμό στην ζωή του, υιοθετώντας έναν εναλλακτικό τρόπο ζωής, περισσότερο γιατί βολέυει παρά για ιδεολογικού λόγους, αυτό που τελικά καταφέρνει είναι να αποτελεί την καθημερινή "ταλαιπωρία" για τις τρεις αδερφές του. Ευτυχώς που υπάρχουν πέρα από τα ευτράπελα και θετικές παρενέργειες στις περίεργες αλχημείες που διαδραματίζονται στις οικογενειακές σχέσεις αυτής της ιδιόρρυθμης οικογένειας. Με ένα αξιόλογο καστ (Paul Rudd, Elizabeth Banks, Zooey Deschanel, Steve Coogan), ακόμη καλύτερη χημεία μεταξύ τους και ένα ανάλαφρο, κωμικοδραματικό σενάριο αποτελεί θετικότατη έκπληξη. Στις ελληνικές αίθουσες αναμένεται κατά τον Μάρτιο...

Kαλή Χρονιά!

2012-01-01T00:28:00.001+02:00

Kongen av Bastoy (Βασιλιάς σε μια Κόλαση)

2011-12-28T20:44:00.000+02:00

Drama/Action, Norway/France/Sweden 2010
Release Date: 08/12/2011, Marius Holst

To "Κongen av Bastoy" αποτελεί ένα καθαρόαιμο δράμα ευρωπαϊκής γραφής. Βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, παρουσιάζει στον θεατή την ιστορία μιας ομάδας προβληματισμένων εφήβων, φυλακισμένων σε ένα αναμορφωτήριο στο νησάκι Bastoy, στην Νορβηγία στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Διακρίνεται φυσικά από στοιχεία "prison ταινίας", με τις αδικίες, τις βαναυσότητες και τις απόπειρες απόδρασης να κυριαρχούν στο σεναριακό μενού. Κύριο συστατικό βέβαια ο ψυχρός πόλεμος που αναπτύσσεται μεταξύ των φυλακισμένων παιδιών και των υπευθύνων του ιδρύματος, που πυροδοτείται με την άφιξη ενός νέου κρατούμενου... Με την ψυχρή κινηματογράφηση να πρωταγωνιστεί, τα αδικημένα εφηβικά αίματα να βράζουν, τα αμφιλεγόμενα θρησκευτικοκοινωνικά μηνύματα εκπαίδευσης να δίνουν ηχηρό παρόν, το δράμα του Μarius Holst κερδίζει το στοίχημα ως ταινία που έχει κάτι να πει και να δείξει έναν αιώνα αργότερα...

French Films - Imaginary Future

2011-12-26T16:05:00.000+02:00

Indie Pop, LP
Release Date: 11/11/2011, GAEA Records

"Dreaming, cold & dark winter, being alive"..σύμφωνα με τους French Films αυτές είναι επιρροές που καθορίζουν την μουσική τους. Δεν είναι Γάλλοι, αλλά Φινλανδοί, και στα αυτιά μου ακούγονται σαν μια ευχάριστη μίξη από τους Motorama και Drums. Πήραν το post-punk από τους πρώτους, και την αναβίωση του surf rock από τους δεύτερους, τα ανακάτεψαν όμορφα και μας πρόσφεραν το πολύ καλό ντεμπούτο τους "Ιmaginary Future".

The Art of Getting By

2011-12-25T20:36:00.000+02:00

Drama/Comedy, USA 2011

Release Date: - , Gavin Wiesen

"We all die alone, so why am I supposed to spend my life working, sweating, struggling...I have better things to do with my time."

Στην παραπάνω πρόταση βρίσκεται η ουσία της indie δραματοκωμωδίας "The Art of Getting By". Περισσότερα στοιχεία για την πλοκή δεν χρειάζεται να δοθούν, ειδικά αν έχετε παρακολουθήσει πρόσφατες ταινίες όπως το βρετανικό "Submarine" ή το "It's kind of a funny story". Στο τελευταίο, όπως και σε τούτο, πρωταγωνιστεί η 20χρονη Emma Roberts, που σταθερά συμμετέχει σε ευχάριστα, ανεξάρτητα ταινιάκια του είδους. Έτσι η φιλμική της καριέρα εξελίσσεται σταθερά, με αργά βήματα, και κυρίως ποιοτικά, σε αντίθεση με άλλες σινεπερσόνες της ηλικίας της... Η συγκεκριμένη teen κωμωδία περιστρέφεται για άλλη μια φορά γύρω από περιπτώσεις παιδιών-outsider, που παρουσίαζουν έναν αλλόκοτο, ασυνήθιστο τρόπο ζωής και σκέψης. Μπορεί ο συγκεκριμένος θεματικός πυρήνας να έχει λίγο κουράσει τους θεατές, την στιγμή όμως που το ύφος διατηρείται ρεαλιστικά προσγειωμένο, οι ερμηνείες, αν λάβουμε και τον ηλικιακό παράγοντα υπόψη, είναι εξαιρετικές, η σκηνοθεσία ευχάριστη και η οπτική γλυκόπικρη, τότε τέτοιες ταινίες είναι πάντα καλοδεχούμενες και ιδιαίτερα ψυχαγωγικές.

Florence + the Machine - Ceremonials

2011-12-25T00:32:00.001+02:00

Indie Pop, LP
Release Date: 31/10/2011, Island

To ντεμπούτο της έχει μια σταθερή θέση στα playlist μου. Δυστυχώς δεν μπόρεσα μέχρι αυτήν την στιγμή να εντρυφήσω στο νέο πόνημα της Florence και της παρέας της. Ήτανε περίεργος ο Νοέμβριος. Καθώς όμως συνεχίζω να ακούω το "Ceremonials", διακρίνω πόσο πετυχημένη είναι η δισκογραφική συνέχεια της Βρετανίδας. Απλά έτσι πρέπει να γράφεται η σύγχρονη ποπ. Μελωδική, μεγαλειώδης, συναισθηματική. Nα μπορεί να ακουστεί παντού και πάντα και να μην χαλάει κανέναν. Σίγουρα, σε αντίθεση με το "Lungs" είναι ένας μεγάλος δίσκος σε μήκος, που ποτέ όμως δεν σου δίνει περιθώρια να βαρεθείς τα απανωτά κομψοτεχνήματα και τις όμορφες ενορχηστρώσεις που σου προσφέρει. Και πάνω απ'όλα η φωνή, κάθε κομμάτι μέσα στον δίσκο την αναδεικνύει, παρόλο που δεν το έχει και ιδιαίτερη ανάγκη. Έτσι η μουσική της Florence με όλα τα συστατική της απογειώνεται, μαζί με την χαρακτηριστική φωνή της που βρίσκεται ήδη πολύ ψηλά.

The Black Keys - El Camino

2011-12-23T20:33:00.001+02:00

Indie Rock, LP
Release Date: 06/12/2011, Nonesuch

Μετά τις λίστες καιρός να ασχοληθούμε με δίσκους που απουσιάζουν από αυτές. Ένας τέτοιος δίσκος είναι και ο "El Camino", που εξαιτίας των κανονισμών δεν κατάφερε να ταρακουνήσει την 20άδα με την παρουσία του. Ναι, στον 8ο δίσκο οι Black Keys ανεβάζουν στροφές, βάζουν πλέον την 6η ταχύτητα και προσφέρουν απλόχερη μουσική ευφορία με τα παθιασμένα, παλιομοδίτικα rock blues κομψοτεχνήματά τους. Δύσκολα θα περίμενα μετά το "Brother" ξανά έναν ανάλογο δίσκο, αλλά το δίδυμο από το Ohio τα κατάφερε και επιπλέον μας χάρισε έτσι απλά και το βιντεοκλίπ της χρονιάς...μινιμαλισμός, ρυθμός, ταλέντο και διάθεση στην πλέον τελειοποιημένη τους μορφή και αρμονική συνύπαρξη.

No.01: Cold Cave - Cherish the Light Years

2011-12-20T14:04:00.001+02:00

"They said the meek shall inherit the earth
oh god that seems like so much work
I want to sing and dream and drink and cry
and let this night pass me by

oh take me to the future, I'm ready
my affection is so unsteady
I can think up tomorrow
I can sleep through today
as the sun melts the ice caps away

I'll carry your cross now baby
it's a blasphemous world today
we are the tender missionaries
from the underworld, USA

It is so easy to confess
when you are guilty of nothing less
than a crooked, wretched,
stupid, tepid indifference

yeah, take me to your bedroom, I'm ready
my complexion is so unsteady
I remember tomorrow
I forget yesterday
I want to move into your body and stay" (+)

Previously:
No.02: Bon Iver - Bon Iver
No.03: The Kills - Blood Pressures
No.04: PJ Harvey - Let England Shake
No.05: Washed Out - Within and Without
No.06: M83 - Hurry Up, We're Dreaming
No.07: The Horrors - Skying
No.08: Black Lips - Arabia Mountain
No.09: Wild Beasts - Smoother
No.10: Apparat - The Devil's Walk
No.11: Yuck - Yuck
No.12: Dum Dum Girls - Only in Dreams
Νο.13: Cults - Cults
No.14: The Pains of being Pure at Heart - Belong
No.15: The Raveonettes - Raven in the Grave
No.16: Dirty Beaches - Badlands
No.17: Kasabian - Velociraptor!
No.18: The Shoes - Crack My Bones
No.19: Timber Timbre - Creep On Creepin' On
No.20: Nicolas Jaar - Space Is Only Noise

No.02: Bon Iver - Bon Iver

2011-12-19T16:25:00.003+02:00

“Someway, baby, it’s part of me, apart from me.”
you’re laying waste to Halloween
you fucked it friend, it’s on it’s head, it struck the street
you’re in Milwaukee, off your feet

Christmas night, it clutched the light, the hallow bright
above my brother, I and tangled spines
we smoked the screen to make it what it was to be
now to know it in my memory:

…and at once I knew I was not magnificent
strayed above the highway aisle
(jagged vacance, thick with ice)
I could see for miles, miles, miles" (+)

Previously:
No.03: The Kills - Blood Pressures
No.04: PJ Harvey - Let England Shake
No.05: Washed Out - Within and Without
No.06: M83 - Hurry Up, We're Dreaming
No.07: The Horrors - Skying
No.08: Black Lips - Arabia Mountain
No.09: Wild Beasts - Smoother
No.10: Apparat - The Devil's Walk
No.11: Yuck - Yuck
No.12: Dum Dum Girls - Only in Dreams
Νο.13: Cults - Cults
No.14: The Pains of being Pure at Heart - Belong
No.15: The Raveonettes - Raven in the Grave
No.16: Dirty Beaches - Badlands
No.17: Kasabian - Velociraptor!
No.18: The Shoes - Crack My Bones
No.19: Timber Timbre - Creep On Creepin' On
No.20: Nicolas Jaar - Space Is Only Noise

No.03: The Kills - Blood Pressures

2011-12-18T21:13:00.001+02:00

"You can holler, you can wail
You can swing, you can flail
You can fuck like a broken sail
But I'll never give you up
If I ever give you up my heart will surely fail

And after all God can keep my soul
England have my bones
But don't ever give me up
I could never get back up when the future starts so slow

No longing for the moonlight
No longing for the sun
No longer will I curse the bad I've done
If there's a time when your feelings gone, I wanna feel it" (+)

Previously:
No.04: PJ Harvey - Let England Shake
No.05: Washed Out - Within and Without
No.06: M83 - Hurry Up, We're Dreaming
No.07: The Horrors - Skying
No.08: Black Lips - Arabia Mountain
No.09: Wild Beasts - Smoother
No.10: Apparat - The Devil's Walk
No.11: Yuck - Yuck
No.12: Dum Dum Girls - Only in Dreams
Νο.13: Cults - Cults
No.14: The Pains of being Pure at Heart - Belong
No.15: The Raveonettes - Raven in the Grave
No.16: Dirty Beaches - Badlands
No.17: Kasabian - Velociraptor!
No.18: The Shoes - Crack My Bones
No.19: Timber Timbre - Creep On Creepin' On
No.20: Nicolas Jaar - Space Is Only Noise

No.04: PJ Harvey - Let England Shake

2011-12-18T21:02:00.000+02:00

"Death was everywhere,

in the air

and in the sounds

coming off the mounds

of Bolton's Ridge.

Death's anchorage.

When you rolled a smoke

or told a joke,

it was in the laughter

and drinking water

it approached the beach

as strings of cutters,

dropped into the sea and lay around us.

Death was in the ancient fortress,

shelled by a million bullets

from gunners, waiting in the copses

with hearts that threatened to pop their boxes,

as we advanced into the sun

death was all and everyone." (+)

Previously:
No.05: Washed Out - Within and Without
No.06: M83 - Hurry Up, We're Dreaming
No.07: The Horrors - Skying
No.08: Black Lips - Arabia Mountain
No.09: Wild Beasts - Smoother
No.10: Apparat - The Devil's Walk
No.11: Yuck - Yuck
No.12: Dum Dum Girls - Only in Dreams
Νο.13: Cults - Cults
No.14: The Pains of being Pure at Heart - Belong
No.15: The Raveonettes - Raven in the Grave
No.16: Dirty Beaches - Badlands
No.17: Kasabian - Velociraptor!
No.18: The Shoes - Crack My Bones
No.19: Timber Timbre - Creep On Creepin' On
No.20: Nicolas Jaar - Space Is Only Noise

No.05: Washed Out - Within and Without

2011-12-16T14:59:00.000+02:00

"You said hello
You passed me by
You said your heart was lost

You left your world exposed, long gone
You left your voice inside

And you're far away
She's got it
And you're far away
She's far
And now all the thoughts
Forgotten
And now all the hope
Is gone

You said no words as you walked past
You said it was alright
You left your world exposed, long gone
You left your voice inside" (+)

Previously:
No.06: M83 - Hurry Up, We're Dreaming
No.07: The Horrors - Skying
No.08: Black Lips - Arabia Mountain
No.09: Wild Beasts - Smoother
No.10: Apparat - The Devil's Walk
No.11: Yuck - Yuck
No.12: Dum Dum Girls - Only in Dreams
Νο.13: Cults - Cults
No.14: The Pains of being Pure at Heart - Belong
No.15: The Raveonettes - Raven in the Grave
No.16: Dirty Beaches - Badlands
No.17: Kasabian - Velociraptor!
No.18: The Shoes - Crack My Bones
No.19: Timber Timbre - Creep On Creepin' On
No.20: Nicolas Jaar - Space Is Only Noise

No.06: M83 - Hurry Up, We're Dreaming

2011-12-15T22:21:00.001+02:00

"Il est tard
Je cherche a rentrer chez moi, et je prends un chemin que je ne connais pas, un petit sentier qui longe les usines et la ville en coupant par la foret
Je commence a peine a entrevoir la nature, lorsque tout d'un coup, la nuit tombe
Je suis plongee dans le noir et le silence
Pourtant, je n'ai pas peur
Je m'endors, queiques minutes tout au plus, et quand je me reveille, le soleil est la, est la foret brille d'une lumiere declante

Je reconnais cette foret
Ce n'est pas une foret ordinaire
C'est une foret de souvenirs
Mes souvenirs
Cette riviere blanche et sonore, mon adolescence
Ces grands arbes, les hommes que j'ai aimes
Cet oiseau qui vole, au loin, mon pere disparu
Mes souvenirs ne sont plus des souvenirs, ils sont la, vivants, pres de moi, ils dansent et m'enlacent, chantent et me sourient

Je regarde mes mains, je caresse mon visage, j'ai 20 ans, et j'aime comme je n'ai jamais aime" (+)

M83 - Echoes Of Mine from Mark DerHovanessian on Vimeo.

Previously:
No.07: The Horrors - Skying
No.08: Black Lips - Arabia Mountain
No.09: Wild Beasts - Smoother
No.10: Apparat - The Devil's Walk
No.11: Yuck - Yuck
No.12: Dum Dum Girls - Only in Dreams
Νο.13: Cults - Cults
No.14: The Pains of being Pure at Heart - Belong
No.15: The Raveonettes - Raven in the Grave
No.16: Dirty Beaches - Badlands
No.17: Kasabian - Velociraptor!
No.18: The Shoes - Crack My Bones
No.19: Timber Timbre - Creep On Creepin' On
No.20: Nicolas Jaar - Space Is Only Noise

The Future

2011-12-15T01:11:00.001+02:00

Drama, Germany/USA 2011
Miranda July, Release Date: -

Πολύ περίεργη ταινία. Από αυτές που μ'αρέσουν. Εκκεντρικοί ψυχοσύνθεση χαρακτήρων, αφηρημένη γραφή, ασυνήθιστες, λακωνικές ερμηνείες, κινούμενες σε ένα παράξενο φιλμικό περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από ένα έντονο αλληγορικό ύφος. Μια ερωτική σχέση που το μέλλον της προβλέπεται δυσοίωνο, και στην μέση μια γάτα (!), που γεννιέται, "πεθαίνει" και αναγεννιέται, ελπίζει, φοβάται και απογοητεύεται, και που φυσικά κατέχει έναν κατ'εξοχήν συμβολικό χαρακτήρα σε όλο το μήκος της αφήγησης. Η θηλυκή δημιουργική υπογραφή δεν προκαλεί εντύπωση, και η μοναξιά των ανθρωπίνων σχέσεων, η έλλειψη επικοινωνίας, η έλλειψη αυτοεκτίμησης και αυτογνωσίας αποκτούν στο "The Future" σάρκα και οστά, διοχετεύονται σε ένα ιδιαίτερο, εξωπραγματικό πλαίσιο δράσης, αλλά ταυτόχρονα διατηρούν μια ρεαλιστική, ωμή αλλά και βαθιά ανθρώπινη μορφή.

No.07: The Horrors - Skying

2011-12-14T21:07:00.002+02:00

"Under a sky, no one sees,
Waiting, watching it happening.
Don’t hurry, give it time,
Things are the way they have to be.
Slow down, give it time,
Still life, you know I’m listening.
The moment that you want is coming if you give it time

When you wake up, when you wake up,
You will find me" (+)

The Horrors - Still Life von AceVideos

Previously:
No.08: Black Lips - Arabia Mountain
No.09: Wild Beasts - Smoother
No.10: Apparat - The Devil's Walk
No.11: Yuck - Yuck
No.12: Dum Dum Girls - Only in Dreams
Νο.13: Cults - Cults
No.14: The Pains of being Pure at Heart - Belong
No.15: The Raveonettes - Raven in the Grave
No.16: Dirty Beaches - Badlands
No.17: Kasabian - Velociraptor!
No.18: The Shoes - Crack My Bones
No.19: Timber Timbre - Creep On Creepin' On
No.20: Nicolas Jaar - Space Is Only Noise

No.08: Black Lips - Arabia Mountain

2011-12-13T21:47:00.001+02:00

"You turn around and you don't know where you've been
You look up at the glass dome and the room beginns to spin
Let's go out and find the ocean 'cause I think we need a swim
Turn around, start it over, let's begin" (+)

Previously:
No.09: Wild Beasts - Smoother
No.10: Apparat - The Devil's Walk
No.11: Yuck - Yuck
No.12: Dum Dum Girls - Only in Dreams
Νο.13: Cults - Cults
No.14: The Pains of being Pure at Heart - Belong
No.15: The Raveonettes - Raven in the Grave
No.16: Dirty Beaches - Badlands
No.17: Kasabian - Velociraptor!
No.18: The Shoes - Crack My Bones
No.19: Timber Timbre - Creep On Creepin' On
No.20: Nicolas Jaar - Space Is Only Noise

No.09: Wild Beasts - Smoother

2011-12-12T22:49:00.000+02:00

"'cause it's a terrible scare
but that's why the dark is there,
so you don't have to see what you can't bear
the lion's share" (+)

Previously:
No.10: Apparat - The Devil's Walk
No.11: Yuck - Yuck
No.12: Dum Dum Girls - Only in Dreams
Νο.13: Cults - Cults
No.14: The Pains of being Pure at Heart - Belong
No.15: The Raveonettes - Raven in the Grave
No.16: Dirty Beaches - Badlands
No.17: Kasabian - Velociraptor!
No.18: The Shoes - Crack My Bones
No.19: Timber Timbre - Creep On Creepin' On
No.20: Nicolas Jaar - Space Is Only Noise

No.10: Apparat - The Devil's Walk

2011-12-11T22:07:00.002+02:00

"Oh I swear
Surrounded
Caught a glimpse of her grace
Slightly misplaced
She's around
Without audible sound
Comes moonlight bloom
She's alone in her room

Daytime froze
I'll need a cause
To carry on, on my own"

Previously:
No.11: Yuck - Yuck
No.12: Dum Dum Girls - Only in Dreams
Νο.13: Cults - Cults
No.14: The Pains of being Pure at Heart - Belong
No.15: The Raveonettes - Raven in the Grave
No.16: Dirty Beaches - Badlands
No.17: Kasabian - Velociraptor!
No.18: The Shoes - Crack My Bones
No.19: Timber Timbre - Creep On Creepin' On
No.20: Nicolas Jaar - Space Is Only Noise

No.11: Yuck - Yuck

2011-12-10T22:06:00.001+02:00

H βρετανική indie rock σκηνή ζει, και ένας από τους βασικούς λόγους είναι και αυτοί οι Λονδρέζοι. Όχι δηλαδή πως όλα τους τα κομμάτια είναι αυστηρά "βρετανικά", αλλά οι εναλλαγές μεταξύ των γρήγορων κιθαριστικών tracks και των απαλών, μελωδικών τους τραγουδιών στα όρια της μπαλάντας δημιουργούν ένα γοητευτικό μουσικό σύνολο, πολλά συναισθηματικά ανεβοκατεβάσματα και ένα από τα καλύτερα ντεμπούτα φέτος. (+)

Previously:
No.12: Dum Dum Girls - Only in Dreams
Νο.13: Cults - Cults
No.14: The Pains of being Pure at Heart - Belong
No.15: The Raveonettes - Raven in the Grave
No.16: Dirty Beaches - Badlands
No.17: Kasabian - Velociraptor!
No.18: The Shoes - Crack My Bones
No.19: Timber Timbre - Creep On Creepin' On
No.20: Nicolas Jaar - Space Is Only Noise

No.12: Dum Dum Girls - Only in Dreams

2011-12-09T22:21:00.001+02:00

Καλές και οι φετινές δουλειές των Those Darlins και Vivian Girls, αλλά αυτές εδώ μένουν αξεπέραστες. Ειδικά το φετινό τους άλμπουμ έδειξε ξεκάθαρα την εξέλιξη του ήχου τους, και κάθε φορά που ανατρέχω σε προηγούμενες δουλειές τους αυτό δεν μένει απαρατήρητο. Οι garage κιθάρες έγιναν ένα κλικ πιο γλυκές, πιο μαλακές, και άφησαν χώρο στην μελωδία. Tα 2λεπτα μουσικά σφηνάκια υποχώρησαν, και όμορφα, "εμπλουτισμένα" κομμάτια, στα όρια του power pop και rock, έσκασαν μύτη και δεν έφυγαν ποτέ ξανά. (+)

Previously:
Νο.13: Cults - Cults
No.14: The Pains of being Pure at Heart - Belong
No.15: The Raveonettes - Raven in the Grave
No.16: Dirty Beaches - Badlands
No.17: Kasabian - Velociraptor!
No.18: The Shoes - Crack My Bones
No.19: Timber Timbre - Creep On Creepin' On
No.20: Nicolas Jaar - Space Is Only Noise

No.13: Cults - Cults

2011-12-08T21:47:00.000+02:00

Είναι ο ένας από τους δύο δίσκους που έδωσαν ένα ξεχωριστό, όμορφο μουσικό στίγμα κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μου μηνών. Για μένα το φετινό άλμπουμ, αντίστοιχο με το περσινό "Crazy for You" από τους Best Coast, που επηρέασε θετικά την ψυχολογία μου και με κάνει και τώρα που το ακούω και γράφω αυτές τις γραμμές να χαμογελώ... Πανέμορφη, ηλιόλουστη, διασκεδαστική, αφελής αλλά και προσεγμένη pop. (+)

Cults - Abducted from David Altobelli on Vimeo.

Previously:
No.14: The Pains of being Pure at Heart - Belong
No.15: The Raveonettes - Raven in the Grave
No.16: Dirty Beaches - Badlands
No.17: Kasabian - Velociraptor!
No.18: The Shoes - Crack My Bones
No.19: Timber Timbre - Creep On Creepin' On
No.20: Nicolas Jaar - Space Is Only Noise

White Irish Drinkers

2011-12-08T01:15:00.001+02:00

Drama, USA 2010

John Gray, Release Date: -

Δύο αδέρφια που φαίνεται να έχουν πάρει τον λάθος δρόμο... Ο μεγάλος είναι μπλεγμένος σε κάθε είδους βρωμοδουλειά, ενώ ο μικρότερος μένει πάντοτε απομονωμένος στο περιθώριο, χωρίς να εκμεταλλεύεται τις δυνατότητές του παρά μόνο δουλεύοντας ως φύλακας σε ένα παλιό θέατρο στο Brooklyn του 1975... Kαι εκεί που όλα κυλούσαν ομαλά έρχεται η επερχόμενη συναυλία των Rolling Stones στο μικρό, παρακμιακό θέατρο της γειτονιάς να ταράξει την ζωή, την έντονη σχέση και τις ισορροπίες των αδερφών και της οικογένειάς τους...

Mε ιρλανδικό αίμα να κυλάει στις φλέβες τους, τους γονείς να μην είναι και το καλύτερο υπόδειγμα προς μίμιση και το γενικότερο κλίμα στο Brooklyn να ευνοεί τις παράνομες μπίζνες χτίζεται το περιβάλλον κίνησης των χαρακτήρων του δράματος. Και αυτοί οι σκληροπυρηνικοί, αυθόρμητοι και συναισθηματικά φορτισμένοι πρωταγωνιστές σε συνδυασμό με ένα απλοϊκό, γρήγορο αλλά και πανέξυπνα δοσμένο σενάριο κάνουν το "White Irish Drinkers" μια ταινία που απολάμβανεται σαν το ιρλανδέζικο ουίσκι...

No.14: The Pains of Being Pure at Heart - Belong

2011-12-07T21:41:00.002+02:00

Στην φασαρία και τον "εφηβικό" αυθορμητισμό προστέθηκαν η γοητευτική μελωδία και η ωριμότητα. Η παραγωγή προσεγμένη, τα κομμάτια ολοκληρωμένα και οι ίδιοι μπορούν πλέον να περηφανεύονται ότι έκαναν ένα βήμα παραπάνω στην νεαρή δισκογραφική τους ηλικία. (+)

Previously:
No.15: The Raveonettes - Raven in the Grave
No.16: Dirty Beaches - Badlands
No.17: Kasabian - Velociraptor!
No.18: The Shoes - Crack My Bones
No.19: Timber Timbre - Creep On Creepin' On
No.20: Nicolas Jaar - Space Is Only Noise

Tomboy (Aγοροκόριτσο)

2011-12-07T00:52:00.002+02:00

Drama/Comedy, France 2011

Celine Sciamma, Release Date: 06/10/2011

Συνεχίζοντας την περίηγησή μας στους σύγχρονους dramedy κύκλους συναντάμε την γαλλική ταινία "Tomboy". Άλλη μια ταινία που με λιτότητα, ήρεμους ρυθμούς και εσωτερικότητα περιγράφει την ζωή μιας παρεξηγημένης, ανασφαλής παιδικής ψυχής, που αναζητά την θέση της ανάμεσα στα συνομίληκα αγόρια και κορίτσια της νέας γειτονιάς. Το γεγονός ότι η 10χρονη Laure (Zoe Heran) μοιάζει περισσότερο με αγόρι ουσιαστικά την αναγκάζει να κρύψει την πραγματική της ταυτότητα και να συστηθεί στα παιδιά της γειτονιάς ως Michel. To τι παρενέργειες μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε να έχει για την ίδια, τον ψυχισμό της, την προσωπικότητά της, το φιλικό και οικογενειακό της κύκλο κανένας δεν θα μπορούσε να φανταστεί. Η δημιουργός Celine Sciamma αφήνει το "ψέμα" της υπόθεσης να εξελιχθεί και να "δηλητηρίασει" με απόλυτα ρεαλιστικό τρόπο και φυσικό ρυθμό την καθημερινότητα της μικρής. Οι ερμηνείες όλων, και κυρίως της μικρής πρωταγωνίστριας εκπληκτικές. Το να βλέπεις στα μάτια της καθημερινά το τι περνάει μέσα από την εσωτερική και εξωτερική πίεση που νιώθει αρκεί να καταλάβεις την ουσία της ταινίας...

No.15: The Raveonettes - Raven in the Grave

2011-12-06T21:00:00.000+02:00

Oι Δανοί έβαλαν τα μαύρα και εγώ τους απολαμβάνω. Αράγε να έχουν καταλάβει ότι η 180μοιρών στροφή που έκαναν στο μουσικό τους ύφος τους ταιριάζει γάντι? Η ατμόσφαιρα που μέσα σε μόλις 35 λεπτά καταφέρνουν να στήσουν είναι σαγηνευτική, θεοσκότεινη αλλά συνάμα ρομαντική. (+)

Previously:
No.16: Dirty Beaches - Badlands
No.17: Kasabian - Velociraptor!
No.18: The Shoes - Crack My Bones
No.19: Timber Timbre - Creep On Creepin' On
No.20: Nicolas Jaar - Space Is Only Noise

Terri

2011-12-06T01:25:00.001+02:00

Comedy/Drama, USA 2011
Azazel Jacobs, Release Date: -

Τελευταία οι δραματικές κωμωδίες έχουνε την τάση να επικεντρώνεται στις μελαγχολικές εως και θλιβερές, προσωπικές ιστορίες περιθωριοποιημένων ατόμων. Βεβαίως και έτσι υπάρχει πάντα ο κίνδυνος είτε να φανεί το όλο δημιούργημα υπέρμετρα δραματοποιημένο, είτε με ένα απρόσμενο twist στο τέλος να γίνουν όλα όμορφα και τέλεια, ή και τα δύο μαζί... Η dramedy "Terri", του σκηνοθέτη Azazel Jacobs δεν πέφτει σε τέτοιες εύκολες μεν, αλλά πρόχειρες και πάνω απ'όλα κακές, ψεύτικες λύσεις. Αφήνει το σενάριο να μιλήσει από μόνο του, να πάρει την φυσική του τροχιά και ρυθμό, και κυρίως διατηρεί μια ευαίσθητη, αλλά παράλληλα αληθινή οπτική των πραγμάτων. Σχετικά με το ίδιο το σενάριο, μας γνωρίζει τον Terri (Jacob Wysocki), έναν παρεξηγημένο 15χρονο, υπέρβαρο και μοναχικό μαθητή λυκείου, που με την καθοδήγηση του λυκειάρχη Μr.Fitzgerald (John C.Reilly) προσπαθεί να προσαρμοστεί στον εαυτό του, στην σχολική του καθημερινότητα και στην ζωή του...

No.16: Dirty Beaches - Badlands

2011-12-05T21:04:00.002+02:00

..."The concept behind "Badlands" is about a man who is possessed by the road. My mother used to say to me, "you walk at night often enough, sooner or later you'll run into a ghost""... (+)

Previously:
No.17: Kasabian - Velociraptor!
No.18: The Shoes - Crack My Bones
No.19: Timber Timbre - Creep On Creepin' On
No.20: Nicolas Jaar - Space Is Only Noise

Ένας Χωρισμός (Jodaeiye Nader az Simin)

2011-12-05T00:57:00.001+02:00

Drama, Iran 2011
Asghar Farhadi, Release Date: -

Κάποιες φορές αυτή είναι η δύναμη του κινηματογράφου: Nα σε τοποθετεί κυριολεκτικά σε άγνωστες τοποθεσίες, να σε συστήνει σε πολιτισμούς και κοινωνίες που υπό κανονικές, καθημερινές συνθήκες, και υπό τους ρυθμούς του δυτικού τρόπου ζωής, ποτέ δεν θα γνώριζες. Και το ιρανικό "A Separation", νικητής της φετινής Χρυσής Άρκτου του φεστιβάλ του Βερολίνου, ανήκει σε αυτήν την κατηγορία. Έχοντας ως βάση ένα πολυδαίδαλο οικογενεικό δράμα, που κατά τη διάρκεια της εξέλιξής του παίρνει μια ανατρεπτική και παράλληλα βαθιά ανθρώπινη μορφή, ο δημιουργός Asghar Farhandi μας απεικονίζει από πρώτο χέρι τις κοινωνικές διατριβές που παρατηρούνται σε ένα βαθιά θεοκρατικό καθεστώς, όπου όλοι και όλα ρυθμίζονται από το Κοράνι. Παράλληλα οι κοιωνία επηρεάζεται από την παγκοσμιοποίηση και το δυτικό τρόπο ζωής, πράγμα το οποίο δημιουργεί ενδοοικογενειακές και ταξικές εντάσεις. Με ένα σενάριο πρώτυπο για τον σύγχρονο, παγκόσμιο κινηματογράφο, και τις ανάλογες στιβαρές ερμηνείες των πρωταγωνιστών αξίζει με το παραπάνω ένα σινεματικό ταξίδι προς το εξωτικό Ιράν...

No.17: Kasabian - Velociraptor!

2011-12-04T16:46:00.003+02:00

To πιο "βρετανικό" άλμπουμ της χρονιάς, από το καλύτερο βρετανικό συγκρότημα στα indie rock κατατόπια της γενιάς του. Αυτή τη φορά πέρα από τα ηλεκτρονικά-πιασιάρικα-ρυθμικά-κιθαριστικά μοτίβα που τους χαρακτηρίζουν όλα αυτά τα χρόνια, ανακαλύπτουν και την μελωδική τους πλευρά. Το αποτέλεσμα είναι πως ο τέταρτός τους δίσκος να είναι ίσως ο πιο ολοκληρωμένος τους, και αυτοί να έχουν αποδείξει πως συνεχίζουν να κρατάνε ψηλά τον πήχη στα βρετανικά μουσικά δρώμενα και όχι μόνο.

Previously:
No.18: The Shoes - Crack My Bones
No.19: Timber Timbre - Creep On Creepin' On
No.20: Nicolas Jaar - Space Is Only Noise

50/50

2011-12-04T02:48:00.002+02:00

Drama/Comedy, USA 2011

Jonathan Levine, Release Date: -

27χρονος (Joseph Gordon-Levitt) μαθαίνει ότι πάσχει από μια σπάνια μορφή καρκίνου και καλείται να διαχειριστεί την νόσο... Σίγουρα όχι και το πιο εύκολο θέμα για να δημιουργήσεις ταινία, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για την πολυαγαπημένη κατηγορία της δραματικής κωμωδίας (ή στην προκειμένη περίπτωση κωμικού δράματος) και οφείλεις να διατηρήσεις τις σωστές ισορροπίες μεταξύ της δραματικής και της κωμικής πλευράς. Ο Jonathan Levine όχι μόνο καταφέρνει την απόλυτη αρμονία μεταξύ αντιθέτων συναισθηματικών καταστάσεων, όχι μόνο αποφεύγει τις παραφουσκωμένες μελό στιγμές, αλλά ταυτόχρονα περιγράφει και απεικονίζει την όλη κατάσταση με τόσο συναίσθημα, πηγαίο ρεαλισμό, αυθεντία και απλότητα που δεν γίνεται να μην συγκινηθείς και να μην αγαπήσεις την ταινία και τους προταγωνιστές της. Το "50/50" μιλάει για την ίδια την ζωή, στην ολοκληρωμένη της μορφή, και από τις δύο όψεις, την ευχάριστη και την δυσάρεστη, και μιλάει κατευθείαν στην καρδιά. Με τον Joseph Gordon-Levitt να υποδεύεται έναν χαρακτήρα που του ταιριάζει γάντι, τον κολλητό του που τον ενσαρκώνει με όλη την άνεση, την χάρη και το πηγαίο χιούμορ ο Seth Rogen, την μεταξύ τους χημεία να είναι αξιοζήλευτη, και ένα σενάριο που είναι τόσο προσγειωμένο και συνάμα ανθρώπινο, το "50/50" άξια θεωρείται μια από τις ταινίες της χρονιάς.

No.18: The Shoes - Crack My Bones

2011-12-03T22:32:00.000+02:00

Kρυστάλλινη pop made in France. Με έντονη αύρα από τα νοσταλγικά 80s, με τα synths να δουλεύουν στο φουλ, με την φρεσκάδα της σύγχρονης dance pop και τους ακροατές του δίσκου να μην σταματάνε να χορεύουν, είτε φορώντας παπούτσια, είτε όχι. (+)

Previously:
No.19: Timber Timbre - Creep On Creepin' On
No.20: Nicolas Jaar - Space Is Only Noise

30 Minutes or Less

2011-12-03T02:18:00.002+02:00

Action/Adventure/Comedy, USA 2011

Ruben Fleischer, Release Date: -

Ένας αδιάφορος, επιπόλαιος πιτσαδόρος που όμως ποτέ δεν αργεί στις παραδόσεις του (Jesse Eisenberg), ο πετυχημένος συγκάτοικος και το alter ego του Chet (Aziz Ansari), δύο χαζοερασιτέχνες τύποι (Danny McBride, Nick Swardson) που "σχεδιάζουν" να ληστέψουν μια τράπεζα και ένας πληρωμένος δολοφόνος (Michael Pena) που οφείλει να φροντίσει για τα υπόλοιπα... Πάνω σε αυτούς τους θεότρελους και κάθε άλλο παρά συνηθισμένους χαρακτήρες βασίζεται η διασκεδαστική καφροκωμωδία "30 Minutes or Less", και με γνώμονα αυτούς χτίζει ένα ακόμη πιο θεότρελο σενάριο. Και όσο ασυνήθιστα και χοντροκομμένα να είναι τα συμβάντα που περιγράφονται και απεικονίζονται απο τον Ruben Fleischer, άλλο τόσο πετυχημένες, αστείες και κοφτερές είναι οι ατάκες και τα κωμικοτραγικά περιστατικά που διαδραματίζονται σε μια επαρχιακή πόλη κάπου στην Αμερική. Φυσικά δεν θα πρέπει να λείπει και το επιφανειακό ρομάντζο στην όλη φάση, που στην τελική δίνει και έναν διαφορετικό τόνο στην όλη υπόθεση...

No.19 : Timber Timbre - Creep On Creepin' On

2011-12-02T21:17:00.003+02:00

Aνατριχιαστικό, υποβλητικό και ζοφερό. Αν ένα τέτοιο άλμπουμ καταφέρνει το τέρμα οξύμωρο να γίνει κολλητικό για μένα στους καλοκαιρινούς μήνες, αυτό κάτι σημαίνει για την αξία του, συναισθηματικής και καλλιτεχνικής φύσεως, και σίγουρα ανήκει και εδώ. (+)

Previously:
No.20: Nicolas Jaar - Space Is Only Noise

Another Earth

2011-12-02T02:37:00.003+02:00

Drama/Sci-Fi, USA 2011
Mike Cahill, Release Date: -

Το "Another Earth" είναι κάτι σαν το εναλλακτικό "Melancholia". Και επειδή έτυχε να δω και τις δύο ταινίες σχεδόν ταυτόχρονα, η ταύτιση γίνεται ακόμη μεγαλύτερη. Έτσι η λέξη "υπαρξιακή" είναι αυτή που χαρακτηρίζει το δημιούργημα του Cahill. Κεντρικός θεματικός άξονας είναι η ύπαρξη ενός παράλληλου σύμπαντος, μιας δεύτερης γης, που φαίνεται να μοιάζει σε πολύ ανησυχητικό βαθμό την πρωτότυπη... Η σύνδεση ενός έντονα δραματικού ρομάντζου, χτυπημένο από την επίγεια μοίρα και την κακοτυχία, με την παράλληλα επιστημονικά μυστήρια υπάρξη της δεύτερης γης οικοδομούν ένα πολύ ορθά δομημένο, κάποιες φορές μελό, αλλά πάντα ουσιαστικό και ενδιαφέρον υπαρξιακό δράμα.

No.20: Nicolas Jaar - Space Is Only Noise

2011-12-01T20:58:00.000+02:00

Oνειρικές μελωδίες μέσα σε ένα ομιχλώδες τοπίο, υπνωτικές ηλεκτρονικές φόρμες που σε παρασέρνουν από το πρώτο εως και το τελευταίο λεπτό συνθέτουν τον σινεματικό χαρακτήρα αυτού του δίσκου. (+)

Blogovision 2011

2011-11-30T20:38:00.000+02:00

O θεσμός του Blogovision, καλώς ή κακώς, στέκεται ως αφορμή να ξαναρχίσει η λειτουργία αυτού του blog. Οι ταινίες που παρακολουθώ από την στιγμή που σταμάτησα να γράφω είναι πολλές, και αρκετές είναι αξιόλογες όπως o oρισμός της σύγχρονης dramedy "50-50", η buddy κωμωδία "30 Μinutes or less", το υπαρξιακό "Another Earth", τα γοητευτικά δυσλειτουργικά κοινωνικά πορτραίτα "The Art of getting by", "Tomboy" και "Our idiot brother" και το απροσδόκητο ιρανικό αριστούργημα "Α Separation". Σχετικά με τις πρόσφατες, αγαπημένες μουσικές κυκλοφορίες θα γίνουν από εδώ και στο εξής καθημερινές αναφορές. Όλα καλά λοιπόν, μακάρι να υπήρχε και περισσότερος χρόνος και να ήτανε χαλαρότεροι οι καθημερινοί μου ρυθμοί ώστε να μπορούσα να αναφερθώ στα παραπάνω και σε ακόμη περισσότερα...
Για τις επόμενες 20 όμως μέρες τουλάχιστον το blog θα λειτουργεί κανονικότατα και μαζί με άλλους 141 bloggers θα βγάλει το φετινό, μουσικό top 20. Καλή αρχή μας λοιπόν και τα ξαναλέμε αύριο...

The Kid with a Bike (Le gamin au velo)

2011-10-10T21:55:00.003+03:00

Drama, Belgium/France/Italy 2011

Release Date: - , Jean-Pierre Dardenne, Luc Dardenne

Υπόθεση: Ένα μικρό αγόρι (Τhomas Doret), εγκαταλελειμένο από τον πατέρα του και αφημένο στα χέρια της παιδικής πρόνοιας, γνωρίζει την κομμώτρια Samantha (Cecile de France) και μέσω αυτής την αγάπη και φροντίδα που του έλειπε. Παράλληλα προσπαθεί να έρθει σε επαφή με τον πατέρα του και να ανακαλύψει τα κίνητρά του...

Σε αργούς ρυθμούς θα συνεχίσει να κινείται το blog και αυτόν τον μήνα. Το (νέο) σταθερό μου ίντερνετ θα αρχίσει να λειτουργεί αρχές Νοέμβρη (πρωτοφανής καθυστέρηση για γερμανικά δεδομένα), και ένα στικάκι των 5gb ογκοχρέωσης προσπαθεί να κάνει την δουλειά του τις επόμενες εβδομάδες...

Καλά που ο αποθηκευτικός μου χώρος συντηρεί ταινίες σαν το "The Kid with a Bike" και γλυκαίνει κάπως την ελλειπή κινηματογραφική μου καθημερινότητα. Γενικότερα η νέα νταρντενική ταινία ξεχειλίζει από συναίσθημα και ανθρωπιά.

Στο επίκεντρο ένας πιτσιρικάς, που άθελα ή εθελημένα "ζωγραφίζει" ερμηνευτικά. Τόσο η υπερδραστήρια παρουσία του, όσο και η απίστευτη εκφραστικότητά του ανεβάζουν κατακόρυφα την ποιότητα της ταινίας. Ένας πιτσιρικάς που ψάχνει για την φροντίδα, την παρέα και το ενδιαφέρον που του λείπει από γονικής και όχι μόνο πλευράς. Η ταυτότητα της βιολογικής μητέρας άγνωστη, η αδιαφορία του πατέρα έντονη. Και σε ένα τέτοιο σκληρό και απάνθρωπο περιβάλλον, η παρουσία μιας κομμώτριας θυμίζει σε όλους μας πως πάντα υπάρχει κάποιος για τον καθέναν μας. Ένας που προσπαθεί να μας καταλάβει, ένας που μας φροντίζει, ένας που μας παρηγορεί και μας στηρίζει, ή απλώς περνάει όμορφα τον χρόνο μαζί μας και μας φτιάχνει την διάθεση. Και ας μην υπάρχει καμία απολύτως συγγένεια μεταξύ μας.

Ο μητρικός ρόλος ταιρίαζει απόλυτα στην Γαλλίδα Cecile de France, και η ερμηνεία της επιβεβαιώνει το παραπάνω κάθε στιγμή. Πέρα από τις υπέροχες ερμηνείες, η εύστοχη απλοϊκότητα του σεναρίου, οι υπόλοιποι χαρακτήρες και η ζωντανή, ευρωπαϊκή σκηνοθεσία αποτελούν ισχυρούς πυλώνες της ταινίας και την απογειώνουν μέσα από ένα προσγειωμένο, ρεαλιστικό και ζεστό προφίλ.

M83 - Hurry Up, We're Dreaming

2011-10-06T22:43:00.000+03:00

Electronica/Ambient/Dream Pop, LP
Release Date: 18/10/2011, Mute Records

Moυσική δεν είναι (πάντα) μόνο νότες, μελωδίες και ρυθμοί. Αρκετές φορές η μουσική έχει την ικανότητα πέρα από τα παραπάνω να μεταφέρει εικόνες και τα ανάλογα συναισθήματα. Και σε αυτό ακριβώς το σημείο δίσκοι που έχουν και μια οπτική διάσταση ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους.
Οι M83 πάλι του Anthony Gonzalez ανέκαθεν είχαν αυτό το προσόν. Ξεκίνησαν με ambient διαθέσεις συνδυασμένες με shoegaze ξεσπάσματα μέχρι που στον τελευταίο τους δίσκο δίδαξαν την τέχνη του σύγχρονου 80s dream pop.
Αυτή τη φορά, και με τον νέο δίσκο, "Hurry Up, We're Dreaming" το στοίχημα ήταν μεγαλύτερο. 22 κομμάτια, διπλό άλμπουμ διάρκειας 72 λεπτών. Στοιχεία ικανά να καταστρέψουν την συνολική, στιβαρή αίσθηση ενός δημιουργήματος και κατ'επέκταση την τελική ποιότητα του προϊόντος. Όχι όμως εδώ. Ο ίδιος ο Gonzalez αναφέρει πως τα δύο μέρη του δίσκου λειτουργούν συμπληρωματικά, σαν δίδυμα αδέρφια. Κάθε κομμάτι του α'μέρους έχει το soulmate του στο β'μέρος. Και η παραπάνω αίσθηση μεταφέρεται με το πρώτο σοβαρό άκουσμα που ο ακροατής κάνει. Πέρα από αυτό, η ισορροπία ή καλύτερα αρμονία του άλμπουμ έχει και άλλες όψεις. Ουσιαστικά πρόκειται για την χρυσή τομή μεταξύ του πανέμορφου dreamy pop/new wave "Saturdays=Youth" (2008) και το βουτηγμένο στην ambient ατμόσφαιρα "Before the Dawn Heals Us" (2005). Όλα τα στοιχεία που χαρακτήρησαν τον ήχο των M83 την περασμένη δεκαετία βρίσκονται εκλεπτυσμένα και συσπειρωμένα όσο ποτέ σε αυτόν τον δίσκο. Εκτός από τα synths που σαφώς και υπερτερούν έναντι των άλλων οργάνων, χρησιμοποιήθηκαν αυτή τη φορά ακουστικές κιθάρες και σαξόφωνα.
Μουσική υψηλής αισθητικής που από την φύση της γεννά εικόνες που σε ταξιδέυουν, ονειρικές μελωδίες, αιθέρια φωνητικά και η αίσθηση πως εδώ δημιουργήθηκε ένα κομψοτέχνημα συνθέτουν την τελική εικόνα της φετινής δουλειάς των Μ83.
Άκου: "Wait", "Midnight City", "Μy Tears Becoming a Sea", "Steve McQueen"..

Drive

2011-10-03T12:18:00.001+03:00

Crime/Action/Drama, USA 2011
Release Date: 22/09/2011, Νicolas Winding Refn

Υπόθεση: Tην ημέρα είναι κασκαντέρ σε ταινίες, την νύχτα είναι οδηγός σε ληστείες. Κοινός παρανομαστής αυτών ο οδηγός (Ryan Gosling), το τιμόνι και το αυτοκίνητο. Όταν γνωρίζει την ντροπαλή γειτόνισσα Irene (Carey Mulligan) η μονότονη καθημερινότητά του ξαφνικά κερδίζει χρώμα, αλλά και εντελώς απρόσμενα το παιχνίδι αποκτά έναν άκρως επικίνδυνο χαρακτήρα...

Το "Drive" έχει ήδη πάρει την σφραγίδα της ταινίας της σεζόν, και πιθανόν να παίζει και πρωταγωνιστικό ρόλο στα ερχόμενα Oscar. Έτσι ένα δυνατό hype περιβάλλει το δημιούργημα του Nicolas Winding Refn, δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα...
Με γνώμονα τον εκκεντρικό χαρακτήρα και με δυνατό χαρτί την αψεγάδιαστη τεχνική πλευρά της ταινίας, αυτή αναμφίβολα ξεχωρίζει από τις περισσότερες action ταινίες της δεκαετίας. Η υψηλή αισθητική εδώ κατέχει την βασιλική θέση. Η αφαιρετική αφήγηση, το λεπτομερώς προσεγμένο μοντάζ και η αριστοτεχνική σκηνοθεσία χτίζουν τις πλέον κατάλληλες συνθήκες για ένα ιδιαίτερο, υπνωτικό (και με βοήθεια της εξαιρετικής μουσικής υπόκρουσης), σινεματικό trip.
Όλα τα παραπάνω δεν θα είχανε ιδιαίτερη σημασία αν δεν υπήρχαν οι χαρακτήρες να τα υποστηρίζουν. Το ότι τούτη είναι χρονιά του Ryan Gosling το θεωρώ δεδομένο, εδώ όμως σπρώχνει τον ερμηνευτικό του πλούτο αλλό ένα σκαλί πιο πάνω. Ανώνυμος, λιγομίλητος, αινιγματικός, μοναχικός, με μια σύγχρονη αύρα από James Dean. Mε ένα ψυχρό, ψύχραιμο βλέμμα, παράλληλα όμως έντονο και ανθρώπινο. Ο κατάλληλος χαρακτήρας που λειτουργεί σαν γέφυρα μεταξύ της παραβατικής, εγκληματικής συμπεριφοράς και το ήθος του που διακατέχεται από αγάπη και δικαιοσύνη. Ταυτόχρονα όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες που συνθέτουν το περιβάλλον κίνησης της ταινίας κάνουν επίσης εξαίρετα την δουλειά τους.
Και χωρίς να υπάρχει ένα ιδιαίτερο, αξιοσημείωτο σενάριο στην ταινία του Winding Refn, η παραπάνω δύο παράγραφοι αρκούν να την βάλουν στην προσωπική μου top λίστα της χρονιάς.

Toro Y Moi - Freaking Out

2011-10-01T22:59:00.000+03:00

Alternative, EP

Release Date: 13/10/2011, Carpark Records

Nα πω την αλήθεια άκουσα κάπως βιαστικά και έτσι προσπέρασα πολύ εύκολα την προ εξαμήνου ολοκληρωμένη δουλειά του Αμερικανού Toro Y Moi ή κατά κόσμον Chaz Bundick, oνόματι "Underneath the Pine". Άντε να κράτησα το συμπαθέστατο και άκρως καλοκαιρινό χιτάκι "Still Sound". Aκούγοντάς τον ξανά μέσω του φρέσκου μίνι δίσκου του "Freaking Out" αρχίζω να τον εκτιμώ σε μεγάλο βαθμό. Στα αυτιά μου θα μπορούσα να πω πως η μουσική που παράγει προσεγγίζει μουσικά εδάφη του Jamiroquai.
Όπως και να έχει, αυτή η στιλιζαρισμένη, groovy, funky, dance-electro-synth pop που βγαίνει από τα ηχεία μου ακούγεται σούπερ, φωνάζει από παντού disco 80λα, και σε αναγκάζει να πιείς ή να χορέψεις τα 5 κομμάτια μονορούφι ξανά και ξανά...

Άκου: "All Alone", "Freaking Out"..

Friends with Benefits ('Οχι Μόνο Φίλοι)

2011-09-30T22:05:00.001+03:00

Romance/Comedy, USA 2011
Release Date: 29/09/2011, Will Gluck

Υπόθεση: Δραστήρια κυνηγός ταλέντων (Mila Kunis) από την Νέα Υόρκη ανακαλύπτει ταλαντούχο blogger (Justin Timberlake) και του προτείνει θέση συντάκτη στο περιοδικό GQ. Γρήγορα συμπαθεί ο ένας τον άλλον και αρχίζουν να κάνουν παρεάκι. Επειδή όμως είναι απογοητευμένοι από τις σχέσεις και ταυτοχρόνα θέλουν σεξ αποφασίζουν από κοινού να παίξουν "τένις" χωρίς τον παράγοντα "συναίσθημα"...

Μάλλον περιορισμένες θα είναι οι αναρτήσεις τις επόμενες μέρες τουλάχιστον λόγω μετακόμισης-σπουδών για δύο περίπου χρόνια στην ξενιτιά.
Μια από τις συμπαθητικές ρομαντικές κωμωδίες που έτυχε να δω όσο είχα ακόμη λογαριασμό ίντερνετ στην Ελλάδα ήταν το "Friends with Benefits" ή αλλιώς η καλύτερη, κομψότερη έκδοση του "No Strings Attached", όπου μάλλον ανεπιτυχώς το ντουέτο Portman-Kutcher εξερευνούσαν τα όρια μεταξύ σαρκικής απόλαυσης και συναισθήματος. Και εδώ το ζευγαράκι Kunis-Timberlake όχι μόνο κινείται πιο ευχάριστα και άνετα στην μεγάλη οθόνη, αλλά παρουσιάζει και μια φυσική χημεία που δύσκολα συναντάς σε ταινίες του είδους. Αυτό το βαρυσήμαντο στοιχείο σε συνδυασμό με την τσαχπινιά της Kunis και το "βγάζω το καπέλο στον wannabe ηθοποιό" Justin, που συνεχίζει να με εκπλήσσει θετικά στις ανάλαφρες σινεματικές του εμφανίσεις, είναι που κρατά σφιχτά την ταινία σε κατάλληλα κινηματογραφικά ύδατα.
Βέβαια δεν θα καταλάβω ποτέ πως μια γοητευτική και πετυχημένη επαγγελματικά Jamie (Mila Kunis) χορταίνει συνεχόμενες χυλόπιτες από φλωράκους τύπους και πως το ζευγάρι αρχικά τουλάχιστον δεν βρίσκει σεξουαλικά και σχεσιακά ενδιαφέρον το αντίθετο φύλο. Και ενώ η ταινία εμφανώς επιθυμεί να σατιρίσει το αμφιλεγόμενο περιεχόμενο χαζοαμερικάνικων ρομαντικών κωμωδιών, ουσιαστικά πέφτει στην παγίδα να θεωρηθεί και η ίδια τέτοια εφόσον ακολουθεί πιστά την σεναριακά εμπορική συνταγή τους.
Παρόλο αυτά και τις επιτυχημένες, χιουμοριστικές ατάκες διαθέτει, και διασκεδαστικά ρέει το μήκος της και φυσικά η παρουσία του δίδυμου δρα ευεγερτικά πάνω στην όλη προσπάθεια. Για μια χαλαρή νύχτα σίγουρα μια αξιόπιστη κινηματογραφική πρόταση.

Veronica Falls - Veronica Falls

2011-09-26T21:13:00.000+03:00

Indie Rock, LP
Release Date: 20/09/2011, Slumberland/Bella Union

Kαθαρά το άλμπουμ των αντιθέσεων. Από τις αντιθέσεις που έχουνε την δυνατότητα να γοητεύουν τον ακροατή και να κρατάνε ψηλά το ενδιαφέρον του για ολόκληρη την μουσική του διάρκεια..
Oι Veronica Falls είναι ένα τετραμελές σχήμα από το Λονδίνο, με τα περισσότερα μέλη του να έχουν σκοτσέζικες ρίζες. Τα τελευταία δύο χρόνια ήτανε περισσότερο γνωστοί ως single-μπάντα, μέχρι που αποφάσισαν επιτέλους να κυκλοφορήσουν την πρώτη τους ολοκληρωμένη δουλειά. Με τους Drums μοιράζονται τον ίδια δισκογραφική, παραγωγό, αλλά και stage, εφόσον λειτουργούν ως support σχήμα στις περιοδείες τους.
Όσον αφορά τώρα το μουσικό τους περιεχόμενο είναι εμφανής η κλίση που έχουνε ως προς τα shoegaze μονοπάτια και ότι αυτό συνεπάγεται. Η γλυκιά, κιθαριστική pop συγχωνεύεται με μακάβριους στίχους. Η κατάθλιψη παντρεύεται την χαρά. Και ακριβώς αυτό το χαρακτηριστικό δρα θετικά για ολόκληρο το μουσικό σύνολο. Και παρόλο ή καλύτερα εξαιτίας αυτών των αντιθέσεων στα συναισθήματα που πηγάζουν από την ακρόαση του ομώνυμου δίσκου τους, αυτός έχει τον απαιτούμενο χαρακτήρα και την μουσική ομορφιά για να αποτελεί μια αξιόλογη και γοητευτική δισκογραφική πρόταση για φέτος.
Άκου: "Bad Feeling", "Found Love in a Graveyard", "Veronica Falls"..

Peep World

2011-09-23T17:40:00.000+03:00

Comedy/Drama, USA 2010
Release Date: - , Barry W. Blaustein

Υπόθεση: Όταν ο μικρότερος από τα τέσσερα αδέρφια Nathan Meyerwitz γράφει και κυκλοφορεί το βιβλίο "Peep World", αυτό γίνεται αμέσως best-seller. Μόνο που τα υπόλοιπα μέλη της ήδη προβληματικής οικογένειας δεν είναι και τόσο χαρούμενα με αυτήν την επιτυχία, εφόσον ο συγγραφέας μέσω της δουλειάς του βγάζει όλα τα άπλυτα των περήφανων Meyerwitz στην φόρα... Τα γενέθλια του απόμακρου πατέρα τους στέκονται ως αφορμή να συναντηθεί όλη η οικογένεια μαζί και να λύσει τα προβλήματά της...

Το πορτραίτο μιας δυσλειτουργικής οικογένειας απεικονίζεται και πάλι μέσω της ανεξάρτητης dramedy "Peep Word". Βέβαια, εδώ το "δράμα" συναντάται σε σημεία, και γενικά όλη η ταινία περιλούζεται από το κωμικό στοιχείο. Αυτό, άλλες φορές βγαίνει αβίαστα και εμπνευσμένα, ενώ τις υπόλοιπες αναποτελεσματικά και χοντροκομμένα. Όπως το δει κανείς. Γενικά, το "Peep World" ως indie comedy έχει πάρει περισσότερες κακές παρά καλές κριτικές.
Με τον διαζευγμένο, πάμπλουτο πατέρα να αδιαφορεί για την ζωή των παιδιών του, όλα τα μέλη της οικόγενειας Meyerwitz έχουν τα θέματά τους. Ο μεγάλος αδερφός είναι ο ορισμός του "Looser" και ενσαρκώνεται πολύ όμορφα από τον ανερχόμενο κωμικό και τεράστια μορφάρα Rainn Wilson ("Super"). O μεσαίος αδερφός Jack είναι ένας αποτυχημένος αρχιτέκτονας-κρυφοτσοντάκιας, ενώ η αδερφή τους Cheri είναι το κλασικό αποτυχημένο υπόδειγμα της wannabe ηθοποιού-τραγουδιάρας. Και έρχεται ο μικρότερος αδερφός Nathan και ταράζει με τον τσαμπουκά του και το χαζοτουπέ του τα νερά...
Όλοι οι χαρακτήρες της κωμωδίας αντιπροσωπεύουν διαφορετικούς και συνάμα ακραίους χαρακτήρες. Δύσκολα θα συνατήσει κανείς τέτοιους αστικούς και πάντα γραφικούς τύπους στην ζωή του. Και ίσως εδώ να κρύβεται το αρνητικό στοιχείο της ταινίας, ίσως και όχι. Γιατί μπορεί το story να είναι κάπως επιφανεικά δοσμένο και αδιάφορα δομημένο, η εξέλιξή του να είναι σχεδόν μηδαμινή, αλλά όπως και να έχει και τις κοφτερές ατάκες του της έχει, και τα πιπεράτα ξεκατινιάσματα εμφανίζονται και πολύ αστείο είναι στο σύνολό του.

The Drums - Portamento

2011-09-21T16:53:00.001+03:00

Indie Pop, LP
Release Date: 12/09/2011, Island

Iδιαίτερα έντονος αποδεικνύεται τελικά ο φετινός Σεπτέμβρης, και γενικά, αλλά και στις μουσικές του κυκλοφορίες. Οι περσινοί indie darlings The Drums μόλις έβγαλαν στην αγορά το δεύτερο άλμπουμ τους με την ονομασία "Portamento".
Και εδώ γεννάται το εύλογο ερώτημα μα πέρσι τέτοιο καιρό δεν έβγαλαν το ντεμπούτο τους; Περίεργη και ουσιαστικά βιαστική κίνηση λοιπόν να κυκλοφορήσουν σε ένα τόσο μικρό χρονικό διάστημα πάλι μια ολοκληρωμένη δουλειά. Ίσως για αυτό φταίνε και τα διαπροσωπικά τους προβλήματα. Και αυτό σαφέστατα αντικατοπτρίζεται μουσικά. Και δεν λέω, γράφω για τον συγκεκριμένο δίσκο γιατί ειλικρινά μου άρεσε. Είναι ανάλαφρος, ζωηρός, παιχνιδιάρικα αφελής και με μια δόση φθινοπωρινής μελαγχολίας που σε ελκύει. Στοιχεία που τον καθιστούν έναν εξαίρετο indie pop δίσκο. Αλλά αν ακούσεις πρώτα το ντεμπούτο τους και καπάκι το "Portamento" θα παρατηρήσεις αμέσως πως ουσιαστικά το δεύτερο αποτελεί προέκταση του πρώτου. Αποτυχημένο feeling για ένα άλμπουμ. Λείπει αυτό το στοιχείο της μετάβασης, της εξέλιξης του ήχου τους, του "βήματος παραπέρα" που θα έπρεπε να χαρακτηρίζει τα φρέσκα συγκροτήματα.
Η παρέα από το Brooklyn μένει σταθερή στο ύφος τους, χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις στην ενορχήστρωση ή στιχουργία. Ναι μεν αυτό είναι καλό γιατί έτσι οικοδομεί μια συγκεκριμένη μουσική ταυτότητα, αλλά από την άλλη σαφώς κακό γιατί δείχνουν μια δημιουργική απραξία. Κατ'επέκταση δημιουργείται ένα κάπως μονότονο μουσικό σύνολο, με 12 κομμάτια που μοιάζουν αρκετά μεταξύ τους, αλλά το χειρότερο μοιάζουν ακόμη περισσότερο με τα περσινά. Και είναι κρίμα, γιατί αν οι Drums κυκλοφορούσαν π.χ. ένα EP με τα πρώτα 6 κομμάτια του δίσκου θα ήταν απλά εκπληκτικό. Και αυτά τα πρώτα 5-6 tracks είναι και αυτά που πρακτικά αποτελούν εξαιρετικά indie διαμαντάκια, αξίζουν να ακουστούν και θα έκαναν καλύτερα μόνα τους την δουλειά τους.
Άκου: "Days", "Money", "Book of Revelation"..

Crazy, Stupid, Love.

2011-09-20T17:08:00.003+03:00

Romance/Comedy/Drama, USA 2011
Release Date: 15/09/2011, Glenn Ficarra, John Requa

Υπόθεση: Mεσήλικας οικογενειάρχης (Steve Carell) χάνει την γη από τα πόδια του όταν μαθαίνει πως είναι κερατάς, καθώς η σύζυγός του (Julianne Moore) τα έμπλεξε με έναν συνάδελφο (Kevin Bacon). Έτσι αποφασίζει να αλλάξει τρόπο ζωής, να το ρίξει στο ξενύχτι και στις γκόμενες. Και επειδή είναι σκουριασμένος και άπειρος από εφήμερα φλέρτ και one night stands, ο playboy Jacob (Ryan Gosling) είναι αποφασισμένος να του σταθεί και να του μάθει τους κανόνες του παιχνιδιού...

Ευχάριστη, ανάλαφρη και πικάντικη. Αυτά τα σταθερά και κλασικά συστατικά μιας επιτυχημένης, εμπορικής ρομαντικής κωμωδίας, τα συναντάμε και εδώ, στο "Crazy, Stupid, Love." των Ficarra και Requa.
Στην προσπάθειά τους έχουνε ως σύμμαχο ένα πολύπλευρο, αξιοσημείωτο και έμπειρο καστ που απαρτίζεται από τους Gosling, Bacon, Moore, Carell, Marisa Tomei και Εmma Stone.
Με τέτοιο καστ η ενσάρκωση των μοντέρνων χαρακτήρων και η οπτικοποίηση της αλλοπρόσαλης και ευμετάβλητης ψυχοσύνθεσης των σύγχρονων αντρών-γυναικών φαντάζει εύκολη υπόθεση. Παράλληλα, οι διάφορες ερωτικές ιστοριούλες που αναπτύσσονται κατά τη διάρκεια της ταινίας, με κεντρικό άξονα το χωρισμένο, πρωταγωνιστικό ζευγάρι διασταυρώνονται ναι μεν μπερδεμένα μεταξύ τους, αλλά ταυτόχρονα πολύ γοητευτικά. Έτσι ο μέσος θεατής "χορταίνει" οπτικά και ψυχαγωγικά, φτάνοντας σε ένα γρήγορο και κάπως βιαστικό τέλος, όπου όλοι συναντούν όλους και η κατάσταση φαινομενικά δείχνει να περιπλέκεται άσχημα.
Τώρα το πόσο γρήγορα μπορεί να αλλάξει ένας άνθρωπος το παρουσιάζουν σχετικά απλοϊκά και επιφανεικά οι Ficarra και Requa. Σίγουρα το περιβάλλον και οι περιστάσεις έχουν πολλές φορές ως αποτέλεσμα την απότομη αλλαγή πλεύσης ενός μπερδεμένου ατόμου, πράγμα που το τονίζει ο σεναριογράφος, χωρίς όμως να δίνει επιπλέον βάρος, βάθος ή πειστικές αποδείξεις για τέτοιες ταχύτατες μεταβολές. Ίσως όμως και να ζητάω πολλά για το είδος. Πάντως όπως και να έχει, το παιχνίδι εδώ μεταξύ του μέντορα-μαθητή είναι διασκεδαστικό, ανατρεπτικό και άκρως κωμικό. Η τελική αίσθηση ή καλύτερα έκβαση της υπόθεσης θα αφήσει το κοινό με το χαμόγελο στα χείλη, πατώντας όμορφα πάνω στην φιλοσοφία του "'έτερον ήμισυ" και πως τελικά κάθε άνθρωπος στον πυρήνα του είναι ίδιος.
Ενώ σεναριακά τα στάνταρτς για το είδος τελικά πετυχαίνονται, σκηνοθετικά η μονοδιάστατη παρουσίαση ενός τυπικού-ονειρικού μπαρ μάλλον δεν είναι πετυχημένη. Λογικό βέβαια αφού το budget κινήθηκε προς τη μεριά του ακριβού καστ.
Συνολικά, με καλές, γλυκόπικρες, κωμικές στιγμές, ένα άρωμα από κοινωνική σάτιρα, ευφάνταστα αισθηματικά ανακατέματα, ένα πλούσιο σενάριο και απολαυστικότατους χαρακτήρες προτείνεται ανεπιφύλακτα.

Dreamed - CD-R

2011-09-16T17:39:00.000+03:00

Indie Pop, LP
Release Date: 27/07/2011, -

Όνομα και πράμα οι Dreamed. 13 lo-fi, dream pop κομμάτια, με shoegaze πινελιές που κυριολεκτικά σε τοποθετούν σε άγνωστα, ονειροπόλα μονοπάτια. Σε αυτό συνδράμουν τόσο οι ευαίσθητες κιθαριστικές χορδές, όσο και τα ομιχλώδη γυναικεία φωνητικά. Θυμίζουν αρκετά το περσινό των Beach House. Το "CD-R" αναμφισβήτητα δεν είναι ένας δίσκος για όλες τις ώρες και όλες τις διαθέσεις. Αλλά έχει την δυνατότητα να είναι το ιδανικότερο soundtrack που μπορείτε να βρείτε αυτήν την στιγμή εξώ, για να συνοδεύσει με έναν όμορφο και μυσταγωγικό τρόπο προσωπικές σας στιγμές.
Άκου: "Woven Fades", "I will win your heart", "Izumi"..

Super

2011-09-14T17:33:00.002+03:00

Action/Comedy/Drama, USA 2010
Release Date: - , James Gunn

Υπόθεση: O Frank (Rainn Wilson) έχει δύο αδυναμίες: Tην γυναίκα του Sarah (Liv Tyler) και το κοινωνικό αίσθημα ευθύνης που τον διακατέχει. Όταν όμως χάνει την Sarah από έναν έμπορο ναρκωτικών (Kevin Bacon), και επηρεασμένος από ένα God-friendly superhero sitcom που παρακολουθεί, αποφασίζει να πάρει τον νόμο στα χέρια του και να νικήσει το κακό που ταλαιπωρεί τον κόσμο και έχει απορροφήσει και την γυναίκα του. Για να επιτύχει, μεταμορφώνεται στον υπερήρωα Crimson Bolt, χωρίς βέβαια να διαθέτει σούπερ-δυνάμεις, και με την βοήθεια μιας νεαρής κοπέλας (Ellen Page) που δουλεύει σε ένα κατάστημα comics, ξεχύνεται στους δρόμους...

"Defendor" (2009), "Kick-Ass" (2010) και τώρα το "Super". Ένα νέο είδος superhero ταινιών, οικείο και προσγειωμένο, αρχίζει και αναπτύσσεται. Πρόκειται για τους λεγόμενους wannabe υπερήρωες που με τον υπέρμετρο ζήλο και θάρρος τους και με υπερδυνάμεις κάτω του μηδέν ξεκινούν τον πόλεμο κατά των κακών αυτού του κόσμου.
Καθώς το "Kick-Ass" ήτανε παιχνιδιάρικο, ρέμπελο, αθώο, γρήγορο και τέρμα διασκεδαστικό, ενώ το "Defendor" ήτανε περισσότερο βαθύ, σκοτεινό και ανθρώπινο, το "Super" φαίνεται να βρίσκει την χρυσή τομή μεταξύ των δύο παραπάνω. Ναι μεν είναι άκρως ψυχαγωγικό, στιλιζαρισμένο με κοφτερές ατάκες και μυθικές στιγμές, αλλά ταυτόχρονα διατηρεί ένα χαμηλό τόνων, ανθρώπινο προφίλ που έχει σαν πυρήνα του την σκοτεινή, γλυκόπικρη ψυχοσύνθεση ενός συμπαθητικού, αλλά και σκοτεινού, ταλαιπωρημένου από την ζωή χαρακτήρα. Και μπορεί στην επιφάνειά του να μοιάζει σαν action κωμωδία, βαθιά μέσα του όμως παίρνει την μορφή ενός δράματος.
Πέρα από τα παραπάνω, ιδιαίτερα πετυχημένη ήτανε η μοιρασιά των ρόλων στους πρωταγωνιστές. Ο Kevin Bacon, με τα άγρια μούτρα του δείχνει να είναι γεννημένος για τον ρόλο του κακοποιού, η Liv Tyler μπορεί άνετα να σηκώσει το βάρος μια γοητευτικής femme fatale, ενώ η Ellen Page το κατέχει το σπορ γενικά και ειδικά όταν πρόκεται να υποδυθεί ένα νευρώδης σπασικλάκι. Τέλος, ο βασικός πρωταγωνιστής ονόματι Rainn Wilson από μακριά φωνάζει "Ι'm a loser", αλλά παράλληλα έχει αυτό το ακραία διαστραμμένο βλέμμα έτοιμο για τα πάντα, σαν ένας σύγχρονος σταυροφόρος...
Οπότε οι ιδανικές συνθήκες υπάρχουν για να γίνει κάτι όμορφο και διασκεδαστικό. Επιπλέον, τόσο η ελκυστική αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο, όσο και η προσγειώμενη, indie σκηνοθεσία κάνουν καλά την δουλειά τους.
Είμαι απόλυτα βέβαιος πως θα απολαύσεται σαν λίγες άλλες ταινίες φέτος το "Super". Ειδικά αν είστε φαν του είδους. Μόνο πως υπάρχει ένα θέμα, που εμένα μπορεί να μην με ενοχλεί καθόλου, άλλους όμως θα ξινίσει και θα κακοφανεί. Η βία, και καλύτερα η σκληροπυρηνική, υπέρμετρη βία. Στην προκειμένη περίπτωση την νιώθεις πιο έντονη γιατί δεν περιμένεις να την βρεις εδώ. Γιατί το εξώφυλλο, το περιβάλλον και το γενικότερο ύφος της ταινίας μπορεί να σας ξεγελάνε αρχικά, αλλά όσο κυλάει το μήκος της ταινίας άλλο τόσο απρόσμενα βίαιη παρουσιάζεται η ίδια. Οπότε βάζω τουλάχιστον ένα μοβ σηματάκι άνω των 15. Η horror σάτιρα λοιπόν στα πιο έντονά της χρώματα. Απολαύστε το σε μέγιστο βαθμό ή αφήστε το καλύτερα.

Jacuzzi Boys - Glazin'

2011-09-13T17:45:00.002+03:00

Indie Rock, LP
Release Date: 02/09/2011, Hardly Art

Κακά τα ψέματα, πολύ σημαντική η "εικόνα" στην σημερινή μας εποχή. Και πριν ακούσεις κάτι, είτε στην φυσική του μορφή, είτε στην ηλεκτρονική, θες δεν θες θα πέσεις πάνω στο εξώφυλλο του αντίστοιχου δίσκου. Τα περισσότερα εξώφυλλα σε προϊδεάζουν για το τι επρόκειτο να ακούσεις, για το μουσικό προσανατολισμό της μπάντας, αλλά και για το συνολικό ύφος του δίσκου. Τις περισσότερες φορές αυτό λειτουργεί καλά, στην περιπτωσή των Jacuzzi Boys και το νέο τους άλμπουμ όμως όχι.
Πέρα από το κάπως κατ'εμέ αποτυχημένο τους όνομα, το εξώφυλλο του "Glazin'" μου δημιουργεί μια απίστευτη αίσθηση δυσφορίας. Και σε συνδυαμό και με την ονομασία του τρίου από το Miami δεν αποτελεί και την καλύτερη διαφήμιση για αυτούς και την μουσική τους. Προσπεράστε όμως όλα αυτά για χάρη του περιεχομένου του δίσκου. Σπινθηροβόλα garage ξεσπάσματα, γρήγορες κιθάρες και μια ξένοιαστη, ελεύθερη και άκρως ψυχαγωγική ατμόσφαιρα συνθέτουν το μουσικό προφίλ του δεύτερου δίσκου των Jacuzzi Boys, χωρίς βέβαια να φτάνουν το επίπεδο των Black Lips. Γιατί όσα indie rock'n'roll άλμπουμ και να ακούσουμε, ποτέ δεν θα είναι αρκετά. 10 μικρά κομψοτεχνήματα μέσα σε 30 και κάτι λεπτά αρκούν να σε φτιάξουν και να σου ξαναφέρουν το καλοκαίρι πίσω. Για το τελευταίο βοηθάει και ο καιρός μέχρι στιγμής, και δεν θέλω να ακούω ότι ήρθε ο χειμώνας.
Άκου: "Glazin'", "Zeppelin", "Cool Vapors"..

Everything Must Go

2011-09-11T19:13:00.003+03:00

Drama/Comedy, USA 2010

Release Date: - , Dan Rush

Ο πωλητής Nick Halsey (Will Ferrell) εξαιτίας της αδυναμίας του για το αλκοόλ βρίσκεται στην μεγαλύτερη κρίση της ζωής του όταν ταυτόχρονα χάνει την δουλειά και την γυναίκα του. Όντας κυριολεκτικά στον δρόμο αποφασίζει να πουλήσει τα υπάρχοντά του σε μια προσπάθεια να κάνει ένα νέο ξεκίνημα και να βρει τον πραγματικό του εαυτό...

Will Ferrell. Άλλοι τον βρίσκουν αστείο και οι υπόλοιποι τον αντιπαθούν. Eγώ ανήκω στους δεύτερους και δεν μπορώ καθόλου τα μούτρα του. Όταν όμως διάβασα για το "Everything Must Go", μια όχι και τόσο τυπική ταινία για τα παραδοσιακά "μέτρα" και ερμηνευτικά όρια του Ferrell, είπα να της δώσω μια ευκαιρία.

Το φιλμικό περιβάλλον είναι το κλασικό μιας ανεξάρτητης dramedy. Άλλωστε είναι στην μόδα τελευταία τέτοιου είδους ταινίες να επικεντρώνονται σε έναν μοναχικό χαρακτήρα, να αναλύουν την κατάστασή του, να απεικονίζουν την ανιαρή καθημερινότητά του και να δείχνουν τον νέο δρόμο που χαράσουν στο προσωπικό τους μέλλον. Εδώ, καλώς ή κακώς το τελευταίο εκλείπει, και η ταινία περισσότερο μένει στο παρόν και (υπο)τονίζει και το παρελθόν, ως κυρίαρχη αιτία της παρούσας, άσχημης κατάστασης. Μιας κατάστασης που τοποθετεί τον πρωταγωνιστή στον απόλυτο πάτο, σε σχεσιακό, οικονομικό και εργασιακό επίπεδο. Από εκεί οφείλει να ανασυγκροτήθει, να πουλήσει την παλιά του ζωή, κυριολεκτικά και μεταφορικά, και να κοιτάξει μπροστά.

Τελικά, κακά τα ψέματα, κάθε θεατής θα δει ότι ο Will Ferrell τελικά τα καταφέρνει καλά ως ο τραγικός ήρωας της ιστορίας. Χωρίς τις ηλίθιες γκριμάτσες, χωρίς τις υπερβολικά (χαζο)αμερικάνικες ατάκες, χωρίς τα χοντροκομμένα αστεία. Ουσιαστικά αποδεικνυεί ότι μπορεί να κάνει ένα βήμα παραπάνω και να είναι ερμηνευτικά τίμιος, και πιο ουσιαστικός από κάτι αντίστοιχο όπως το "Stranger than Fiction"(2006). To χαμηλό τόνων προφίλ που υιοθετεί, και σε απόλυτη αρμονία με το indie φιλμικό περιβάλλον, τον βοηθάει στην προσπάθειά του. Βέβαια, το "comedy" που μπαίνει κάτω από την ταινία το θεωρώ λίγο τραβηγμένο, γιατί ελάχιστες στιγμές δικαιολογούν αυτόν τον χαρακτηρισμό. Ο ρυθμός πάλι της ταινίας κυλάει κάπως αργά, και το κλείσιμο της ταινίας θα μπορούσε να είναι πιο προσεγμένο, αλλά η τελική αίσθηση τείνει να είναι θετική.

Young Wrists - Fucked Up in the Head

2011-09-08T18:00:00.002+03:00

Indie Pop, EP
Release Date: - , Self-Released

Ελάχιστα στοιχεία μπορεί να αντλήσει κανείς για τους Ιταλούς Young Wrists. Kατ'αρχάς δεν θυμάμαι να έχω ακούσει πρόσφατα άλλο ιταλικό συγκρότημα, οπότε κερδίζουν έναν βαθμό ιδιαιτερότητας σε αυτό το σημείο για μένα. Τρία μονάχα κομμάτια περιέχει ο μίνι-δίσκος με την catchy ονομασία "Fucked Up in the Head", και τα συνολικής μουσικής διάρκειας 10 λεπτά αρκούν να σε φτιάξουν την διάθεση και την όρεξη να τους αναζητήσεις περισσότερο στο bandcamp (εδώ) και στο myspace (εδώ) τους.
Όμορφα, hazy γυναικεία φωνητικά, κιθάρες που φλερτάρουν εύστοχα ανάμεσα στην noise pop και την post-punk σχολή, και μια γλυκιά μελωδία που αγγίζει twee επίπεδα, χαϊδεύει όλα τα παραπάνω και χαρακτηρίζει την μουσική τους.
Άκου: "I want to die young cause you're always wrong"..

Young Wrists // I want to die young cos you're always wrong from Enrico Boccioletti on Vimeo.

De Vrais Mensonges (Γλυκό Ψέμα)

2011-09-07T18:12:00.000+03:00

Comedy/Romance, France 2010

Release Date: 23/06/2011, Pierre Salvadori

Υπόθεση: H ερωτικά αδιάφορη Emilie (Audrey Tautou), που διατηρεί ένα κομμωτήριο, προωθεί το ανώνυμο ερωτικό γράμμα που έλαβε στην ερωτικά απογοητευμένη μητέρα της (Νathalie Baye). Οι αρχικά καλές προθέσεις της κόρης εξανεμίζονται και η κατάσταση περιπλέκεται, όταν και οι δύο μαθαίνουν ότι η παθιασμένη ερωτική εξομολόγηση ανήκει στον Jean (Sami Bouajila), έναν μυστήριο υπάλληλο του κομμωτηρίου...

Με μεσογειακό άρωμα, φωτεινούς χρωματισμούς και γαλλική φινέτσα στήνεται ένα ερωτικό κομφούζιο, που φέρνει τα πάνω κάτω σε οικογενειακές και επαγγελματικές σχέσεις.
Στο ευκολόπεπτο ρομάντζο που χαρακτηρίζεται από αισθηματικά μπερδέματα, ονόματι "De Vrais Mensonges", απεικονίζονται, δοκιμάζονται και εναλλάσονται ανθρώπινες σχέσεις, συναισθήματα και κρυμμένα πάθη.
Οι πρωταγωνιστές τρεις, με την Audrey Tautou να έχει χάσει λίγο από την γλυκότρελη, αθώα και παιχνιδιάρικη λάμψη που την χαρακτήριζε στο προ δεκαετίας "Amelie", και να έχει αφομοιώσει ένα κάπως πιο "ψυχρό" προφίλ. Απεναντίας, η κινηματογραφική της μάνα Nathalie Baye κυριολεκτικά κλέβει τις εντυπώσεις τόσο εκφραστικά, όσο και ψυχαγωγικά, υιοθετώντας μια φρέσκια, κυκλοθυμική, ανέμελη και (υπερ)δραστήρια στάση κατά την διάρκεια της γαλλικής dramedy, με σαφέστατη κλίση προς την κωμική πλευρά της υπόθεσης. Ο τρίτος της ιστορίας, ο συντηρητής του κωμωτηρίου στο οποίο και συμβαίνουν τα περισσότερα ευτράπελα του πικάντικου σεναρίου, τον ενσαρκώνει κάπως αδιάφορα και μουντά ο Γάλλος Sami Bouajila.
Σκηνοθετικά κυριεύει τον θεατή μια feel-good αίσθηση που οφείλεται κατά κύριο λόγο στην "φωτεινή σκηνοθεσία" του Salvadori. Τα εξωτερικά γυρίσματα είναι περιορισμένα, η ιστορία απλοϊκή και έτσι πιστεύω πως άνετα το "De Vrais Mensonges" θα μπορούσε να μεταφερθεί κάποτε και στο θέατρο.
Xωρίς να έχει ανατρεπτικό ή ριζοσπαστικό προφίλ, αλλά κρατώντας έναν εμπορικό χαρακτήρα, η ταινία παρακολουθείται άνετα και ανάλαφρα. Δεν θα στενοχωρήσει κάποιον θεατή, κανείς δεν θα σκάσει από τα γέλια μαζί της, αλλά η ψυχαγωγική της αξία διατηρείται σε καλά επίπεδα. Χρόνος και διάθεση να υπάρχει και την δουλειά της την κάνει μια χαρά...

Widowspeak - Widowspeak

2011-09-06T22:08:00.001+03:00

Indie Pop, LP
Release Date: 09/08/2011, Captured Tracks

Ήταν στις αρχές καλοκαιριού όταν τυχαία συνάντησα ένα cover του γνωστού, all-time-classic καψουροτράγουδου "Wicked Game" του Chris Isaak. Το site έγκυρο και προσεγμένο, και έτσι καθαρά από περιέργεια είπα να ακούσω το track το οποίο είχε την υπογραφή των Widowspeak που φυσικά και αγνοούσα την ύπαρξή τους.
Πλέον το θεωρώ από τα καλύτερα cover που άκουσα φέτος. Ιδίως η φωνή, αυτή η φωνή που κυριολεκτικά έχει το χάρισμα να σαγηνεύει το αυτί και την ψυχή ενός ακροατή. Οι συγκρίσεις με την αιθέρια φωνή της Hope Sandoval από τους Mazzy Star είναι αναπόφευκτες. Και τελικά αυτά τα φωνητικά της Molly Hamilton σε απόλυτη σύμπνοια με τις απαλές, dreamy κιθάρες δημιουργούν έναν πανέμορφα γοητευτικό, μελωδικό και συνάμα μελαγχολικό pop δίσκο. Περισσότερα συστατικά δεν είναι απαραίτητα. Η ρετρό διάθεση είναι το δεύτερο στοιχείο που χαρακτηρίζει τον πρώτο, ομώνυμό τους δίσκο. Ένας δίσκος χωρίς ηχητικές ανατροπές ή καινοτόμο προφίλ, αλλά φτιαγμένος με συναίσθημα και αγάπη για την απλή μουσική και για ατελείωτες ώρες ονειροπόλησης...
Άκου: "Harsh Realm", "In the Pines", "Nightcrawlers"..

Jane Eyre

2011-09-05T16:35:00.002+03:00

Drama/Romance, UK/USA 2011
Release Date: - , Cary Fukunaga

Υπόθεση: H ορφανή Jane Eyre (Mia Wasikowska), μετά από μια ζοφερή παιδική ηλικία στο σπίτι της θείας της και αργότερα σε ένα οικοτροφείο, πιάνει την πρώτη της δουλειά ως γκουβερνάντα στο αρχοντικό του Thornfield. Εκεί αναπτύσει μια περίεργη σχέση με το αφεντικό της, τον κύριο Rochester (Michael Fassbender) που αργότερα εξελίσσεται σε σχέση ερωτική. Μόνο που το αφεντικό της κρύβει σκοτεινά μυστικά που αλλάζουν απρόσμενα τα δεδομένα στην ζωή τους...

Αισθηματική ταινία εποχής. Δύσκολο για μένα είδος και σίγουρα όχι το αγαπημένο μου. Στο "Jane Eyre", που στηρίζεται στο ομώνυμο βιβλίο της Charlotte Bronte που εκδόθηκε το 1847, αίσθηση προκαλεί το γεγονός ότι μεταφέρθηκε μέχρι στιγμής 23(!) φορές στην μεγάλη οθόνη και μαλίστα υπάρχει και μια ελληνική έκδοση του 1968. Oπότε το πρώτο συμπέρασμα που βγάζω είναι ότι το βιβλίο θα πρέπει να έχει κάποια αξία αν αναλογιστεί κανείς την εμμονή των σκηνοθετών και παραγωγών για την οπτικοποίησή του, και ότι δεύτερον, προφανώς δεν υπάρχει κάποια κινηματογραφική έκδοση που να υπερτερεί έναντι των άλλων.
Το πρωταγωνιστικό δίδυμο απαρτίζεται από τους Μia Wasikowska και Michael Fassbender. Η πρώτη μέχρι στιγμής δεν με ενθουσίασε πουθενά, όπου και να έπαιξε ("Αlice in Wonderland", "The Kids Are All Right"), όντας μουδιασμένη και άχρωμη. Toν Michael Fassbender τον έχω σε μια εκτίμηση από την συμμετοχή του στους "Inglourious Basterds". Tη στιγμή που η ταινία και το γλυκόπικρο ρομάντζο της βασίζεται σε αυτούς τους χαρακτήρες, αυτόματα προϋποθέτει μια αποτελεσματική συνύπαρξη των δύο επί της οθόνης. Η χημεία πιστεύω πως είναι έκδηλη, και ίσως το συνολικό προφίλ των δύο πρωταγωνιστών να βοηθάει σε αυτό. H Wasikowska τα πάει εδώ καλά, αν και άχρωμη και λυπημένη, όντας χτυπημένη από την μοιρά από παιδική ηλικία, της ταιριάζει γάντι ο ρόλος της Jane Eyre. Ο Fassbender αναλαμβάνει τον πιο δυναμικό ρόλο, που χαρακτηρίζεται από μια στιβαρή παρουσία και πολλές δόσεις κυκλοθυμικότητας.
Πέρα από την παρουσία του διδύμου την στιγμή που πρόκειται για ταινία εποχής βασικό συστατικό επιτυχίας της σίγουρα είναι η μεταφορά της εποχής. Σε αυτό το σημείο ο νέος σκηνοθέτης Cary Fukunaga ("Sin Nombre") έκανε τρομερή δουλειά. Η ατμόσφαιρα καθ'όλη την διάρκεια της είναι υποβλητική και σκοτεινή, με τις λεπτομέρειες της εποχής στις ενδυμασίες και στην εσωτερική και εξωτερική αρχιτεκτονική των σπιτιών να είναι εκπληκτική. Το απομονωμένο, ζοφερό περιβάλλον της ταινίας δένει με την προσωπικότητα και τα βιώματα των χαρακτήρων του δράματος. Η αφήγηση με την χρήση των flashbacks αποδεικνύεται ο κατάλληλος τρόπος εξιστόρησης του ρομάντζου, και ο θεατής, είτε λάτρης του είδους, είτε αδιάφορος θεατής, θα χαθεί τελικά και θα βιώσει στο έπακρο το γοτθικό περιβάλλον του Thornfield και παράλληλα θα γνωρίσει μια ιδιαίτερη ερωτική ιστορία.

Dum Dum Girls - Only in Dreams

2011-09-01T17:47:00.001+03:00

Indie Rock/Pop, LP
Release Date: 27/09/2011, Sub Pop

Διαβάζω παντού ότι αυτά εδώ τα κορίτσια, μέσω της νέας τους δουλειάς, έγιναν πλέον γυναίκες. Το σίγουρο είναι πως παλιότερα ακολουθούσαν μια πιο ανάλαφρη, παιχνιδιάρικη μουσική προσέγγιση, με τον βρώμικο garage ήχο, τα γρήγορα, θεόμικρα σε μήκος κομμάτια, και τα ασαφή, θολά φωνητικά να αποτελούν σήμα κατατεθέν της κοριτσοπαρέας από την California. Εγώ τις λάτρεψα, τόσο παλιότερα single τους, όσο και την πρώτη τους ολοκληρωμένη προσπάθεια ονόματι "I Will Be", όπως και το πρόσφατο EP τους με τίτλο "He Gets Me High".
H διαφορά του "Only in Dreams" έναντι των παραπάνω είναι όμως εμφανής, ουσιαστική και σε θετική κατεύθυνση. Οι συνθέσεις όχι μόνο είναι μεγαλύτερες σε μήκος, αλλά διακρίνονται και από ένα μεγαλύτερο μουσικό βάθος, αλλά και φάσμα επιρροών. Τα φωνητικά της Dee Dee πλέον είναι πιο καθαρά, απόλυτα εναρμονισμένα με τις garage κιθάρες. Η μελωδία κερδίζει έδαφος και η φασαριά υποχωρεί για χάρη της, χωρίς αυτό να σημαίνει πως έτσι οι Dum Dum Girls χάνουν την μουσική τους ταυτότητα. Ίσα ίσα φαίνεται πως πια την έχουνε βρει για τα καλά. Ακούγονται φασαριόζες, έχουν το girl-rock-attitude που όλοι γουστάρουμε, αλλά παράλληλα δείχνουν να επένδυσαν αυτή τη φορά στην μελωδία και στην ενορχήστρωση. Το αποτέλεσμα το ακούμε και αρέσει, και το σίγουρο είναι πως βγαίνουν κερδισμένες αυτές από το νέο τους εγχείρημα, όντας πια ώριμες, και εμείς που αυτός ο δίσκος προστέθηκε στους πλέον αξιόλογους της χρονιάς. Απολαύστε το από το πρώτο ως το τελευταίο κομμάτι.
Άκου: "Bedroom Eyes", "Always Looking", "Coming Down", "Wasted Away"..

Win Win

2011-08-31T18:17:00.003+03:00

Drama/Comedy, USA 2011

Release Date: - , Thomas McCarthy

Υπόθεση: O οικογενειάρχης Μike (Paul Giamatti), δικηγόρος στο επάγγελμα, και προπονητής πυγμαχίας στον ελεύθερό του χρόνο, έρχεται αντιμέτωπος με την κρίση της μέσης ηλικίας, αλλά και με σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Τα τελευταία φαίνεται να λύνονται μέσω μιας δικηγορικής κομπίνας, ενώ και η ψυχολογία του βελτιώνεται με την απρόσμενη έλευση ενός πιτσιρικά, του Kyle (Alex Shaffer). Mόνο που τα πράγματα ανατρέπονται όταν εμφανίζεται και η εξαρτημένη από ουσίες μάνα του παιδιού, που διεκδικεί την κηδεμονία του...

Θεωρώ τον Paul Giamatti τον ενεργό "βασιλιά" του ανεξάρτητου, αμερικανικού κινηματογράφου. Όχι πως δεν τα πάει εξίσου καλά και στις υπερπαραγωγές. Ταινίες όμως όπως τα "Sideways", "Cold Souls" και "Barney's Version" πιστοποιούν στο έπακρο την ερμηνευτική του αξία. Από την άλλη, ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Thomas McCarthy έχει σκηνοθετήσει ήδη ανεξάρτητα διαμαντάκια όπως τα "The Station Agent" και "The Visitor". Έτσι η συνύπαρξη αυτών των δύο προσωπικοτήτων δείχνει σε μεγάλο βαθμό το τι θα συναντήσει ο θεατής στο "Win Win".

Ως κλασικότατη indie dramedy, το "Win Win" διακατέχεται από το ύφος, τον ρυθμό και την ατμόσφαιρα ταινιών του είδους. Χωρίς να βλέπουμε κάτι το ασυνήθιστο ή πρωτοπόρο επί της οθόνης, οι συμπαθέστατοι, προσγειωμένοι χαρακτήρες, σε συνδυασμό με ένα ενδιαφέρον και σπορτίβ background story, συνθέτουν μια συμπαθέστατη δραμοκωμωδία. Οι ισορροπίες μεταξύ γλυκού και πικρού επιτυγχάνονται, και οι ερμηνείες, με κυριότερη την επιβλητική παρουσία του Giamatti δίνουν επιπλέον πόντους στην αξιόλογη προσπάθεια του σκηνοθέτη. O οποίος σκηνοθέτης μάλλον το έχει βάλει στόχο να επικεντρώνεται και να απεικονίζει με χειρουργική ακρίβεια και πηγαίο ρεαλισμό ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό των πρωταγωνιστών του, την μοναξιά.

Ο Giamatti, ως εκπρόσωπος του mid-life crisis τα πάει υπέροχα, και το περιβάλλον του, παντρεύει τα οικονομικά προβλήματα με τις συναισθηματικές του αξίες. Μέσα σε αυτό το κλίμα οι ίδιοι χαρακτήρες μαθαίνουν καλύτερα τους εαυτούς τους, και το τι θέλουν από την ζωή, αλλά και τι πραγματικά είναι απαραίτητο για την ψυχική τους ισορροπία και κατ'επέκταση προσωπική ευτυχία. Τα υπόλοιπα επί της οθόνης, πακεταρισμένα σε ένα ψυχαγωγικό και ανάλαφρο 100λεπτο...

The Rapture - In the Grace of your Love

2011-08-30T16:51:00.001+03:00

Indie/Dance/Electronica, LP
Release Date: 06/09/2011, DFA Records

Eπιτέλους ακούω ξανά δίσκους που με φτιάχνουν, που χαίρομαι να τους απολαμβάνω. Έτσι συνειδητοποιώ, μετά από 2-3 μήνες ξηρασίας, πόσο σημαντική είναι τελικά η καλή μουσική, ένας καλός δίσκος για την καθημερινότητά μου. Και μέσα σε αυτές τις καλές κυκλοφορίες είναι και το νέο των Rapture, το πέμπτο τους συγκεκριμένα, ονόματι "In the Grace of your Love". Καθαρά το γεγονός ότι στεγάζεται στην φημισμένη DFA, θρυλική για τους αξέχαστους ηλεκτρονικούς της ύμνους, δίνει από μόνο του πόντους (υπερ)αξίας.
Δροσερός, φρέσκος ηλεκτρονικός ήχος, που μόνο ψυχρός δεν μοιάζει να είναι, αντιθέτως είναι μελωδικός, και πιασιάρικος και συναισθηματικός σε αρκετά σημεία. Dance-Punk/Pop-Electronica που είχα να απολαύσω από τους Gossip το 2009. Mπορεί ο δίσκος να έχει τις αδιάφορές του στιγμές, αλλά δεν παύει να είναι ευχάριστος στο σύνολό του, όμορφος, βασικά απαραίτητος για μένα.
Άκου: "Ηow Deep is your Love?", "In the Grace of your Love", "Sail Away", "Come Back to Me"..

The Horrors - Skying

2011-08-27T19:34:00.002+03:00

Indie Rock, LP

Release Date: 11/07/2011, XL Recordings

Eίναι στην φύση μας να βγάζουμε συχνά γρήγορα λανθασμένα συμπεράσματα. Κάτι τέτοιο έγινε για μένα εδώ πέρα ακούγοντας για πρώτη φορά το "Skying". Η αλήθεια είναι πως δεν με "γέμισε" αρκετά ο νέος, τρίτος δίσκος της παρέας από το Essex. Της παρέας που με ενθουσίασε πριν από δύο χρόνια με το δεύτερό τους άλμπουμ, "Primary Colours". 'Ητανε τα νεφελώδεις φωνητικά του Faris Badwan, η μαύρη ψυχεδέλεια και οι απίστευτα σκοτεινές μπασογραμμές που με εξέπληξαν και με έκαναν να χαθώ μέσω της μουσικής τους. Αξέχαστη μουσική εμπειρία το single "Sea within a Sea"...

Στο "Skying" τα πράγματα έχουνε ελαφρώς διαφοροποιηθεί, γεγονός που με ξίνισε, αρχικά τουλάχιστον. Για να το πω καλύτερα, οι Horrors επέκτειναν το μουσικό τους προφίλ και κατ'επέκταση τις λίστες με τις μουσικές τους επιρροές από το παρελθόν μέχρι και το πρόσφατο παρόν. Στα αυτιά μου πριν από δύο χρόνια είχανε ως κεντρικό γνώμονα τον ήχο των Joy Division και Can, ενώ φέτος τον new wave χαρακτήρα των New Order και την pop αρτιότητα του David Bowie. Αυτή ακριβώς η στροφή του νέου δίσκου ήθελε τρεις με τέσσερις ακροάσεις να ωριμάσει και να αγαπηθεί από μένα και τα αυτιά μου, τώρα πλέον το κάνει. Οι Horrors μπλέκουν το new wave των 80s με τα χαρακτηριστικά synths και τις shoegaze πινελιές των πρώιμων 90s σε ένα άρτια δομημένο, μελωδικά κατασκευασμένο μουσικό σύνολο που σέβεται τις επιρροές και τον εαυτό του, χαρίζοντας παράλληλα μουσική αξία και πλούτο στο έτος 2011.

Άκου: "Still Life", "Moving Further Away", "Dive In"..

Submarine

2011-08-23T18:08:00.001+03:00

Drama/Comedy, UK/USA 2010
Release Date: - , Richard Ayoade

Υπόθεση: O 15χρονος Ουαλός Οliver Tate (Craig Roberts) δεν είναι ένας έφηβος όπως κάθε άλλος. Η ζωή του αλλάζει ριζικά όταν ερωτεύεται την εκκεντρική συμμαθήτριά του Jordana (Yasmin Paige), αλλά ταυτόχρονα προσπαθεί να σώσει και τον γάμο των γονιών του...

Το "Submarine" είναι το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Richard Ayoade, που μέχρι τώρα ήτανε γνωστός για την σκηνοθετική δουλειά του σε βιντεοκλίπ των Arctic Monkeys. Η ταινία αποτελεί μια καθαρόαιμη, ανεξάρτητη dramedy, από αυτές που έχουν την στόφα να γίνουν cult και αγαπιούνται από συγκεκριμένη μερίδα θεατών.
Με ένα πιο στιβαρό σενάριο, το "Submarine" θα μπορούσε να αγγίξει την αξία του "(500) Days of Summer", αλλά δυστυχώς η ταινία δεν έχει να πει κάτι ουσιαστικό και παραμένει κάπως "αφηρημένη" στα μάτια του κοινού. Από εκεί και έπειτα, έχει γίνει τρομερή δουλειά από τον Richard Ayoade, τόσο στην φωτογραφία, όσο και στο μοντάζ και την σκηνοθεσία. Ταινία, που οπτικά τουλάχιστον δύσκολα ξεχνάς. Η μουντή Ουαλία, οπτικοποιείται με τα πιο νοσταλγικά, πανέμορφα, γλυκόπικρα χρώματα. Πέρα από το μάτι, ικανοποιείται και το αυτί. Για το τελευταίο υπεύθυνος είναι ο Alex Turner, που έκανε ένα διάλειμμα από τους Arctic Monkeys, και επιμελήθηκε με ιδιαίτερο μεράκι, ταλέντο και αυστηρά ρομαντική διάθεση το soundtrack της dramedy που αξίζει να τσεκάρεις αν δεν το έχεις κάνει ήδη (post εδώ). Tέλος, θετική εντύπωση προκαλεί και η εκκεντρική της αφήγηση, χαρακτηριστική βέβαια για ανεξάρτητα ταινιάκια του είδους.
H ιστορία του πιτσιρικά της υπόθεσης δεν είναι από την φύση της κάτι το ιδιαίτερο. Η περίεργη φυσιογνωμία και η φαντασιόπληκτη προσωπικότητά του δίνουν αυτό το ξεχωριστό άρωμα σε όλη την ιστορία. Περισσότερο πρόκειται για την ισορροπία που καλείται να βρει ο 15χρονος, μεταξύ της προσωπικής του ζωής και τον ρόλο του μέσα στην οικογένεια.
Όπως και να έχει, παρόλο που το "Submarine" δεν χαρακτηρίζεται από σεναριακές εκπλήξεις και ανατροπές, αποτελεί μια ιδιαίτερη κινηματογραφική πρόταση, για τους λάτρεις του ανεξάρτητου κινηματογράφου, και όχι μόνο.

Indian Wars - Walk Around the Park

2011-08-22T17:41:00.003+03:00

Indie Rock, LP

Release Date: 02/05/2011, Bachelor Records

Σχετικά φτωχικό, από μουσικής απόψεως, αποδείχτηκε τελικά το φετινό καλοκαίρι. Λίγοι οι δίσκοι που τελικά αξίζουν. Εγώ ξεχωρίζω το νέο των Black Lips και το ντεμπούτο του Washed Out. Και μιλώντας για τους Black Lips, ακούστε και αυτούς εδώ, τους Ιndian Wars.

Το πενταμελές σχήμα από το Vancouver του Καναδά ακούγεται πιο "αμερικάνικο" από πολλά άλλα ανάλογα συγκροτήματα. Με το "Walk Around the Park" κυκλοφορούν το πρώτο τους αλμπουμάκι που αποτελείται από ανεβαστικά, και κατά πλειοψηφία, δίλεπτα ακούσματα που παντρεύουν αρκετά αποτελεσματικά την κλασική rock'n'roll σχολή με την αμερικανική country. Mε εμφανείς επιρροές από τον συμπατριώτη τους Neil Young, αλλά και τους Bob Dylan, Johnny Cash και τους φρέσκους Black Lips σου δημιουργούν το αίσθημα της καλοκαιρινής χαλάρωσης και συνδυάζονται άψογα με ένα δροσερό κοκτέιλ σε ένα απομακρυσμένο μπαράκι με φόντο τον αυγουστιάτικο ήλιο που δύει...

Άκου: "George Ellis", "Won't do a Thing", "That's the Way it Goes", "20,000 Cans"..

Horrible Bosses (Αφεντικά για Σκότωμα)

2011-08-21T20:32:00.002+03:00

Comedy, USA 2011
Release Date: 21/07/2011, Seth Gordon

Υπόθεση: Tρεις φίλοι (Jason Bateman, Charlie Day, Jason Sudeikis) που ανήκουν στην εργατική τάξη και παλεύουν άξια για το μεροκάματό τους, αντιμετωπίζουν καθημερινά σοβαρά προβλήματα με τα αφεντικά τους (Κevin Spacey, Colin Farrell, Jennifer Aniston). Έχοντας εξαντλήσει κάθε άλλο ενδεχόμενο βελτίωσης της επαγγελματικής τους κατάστασης αποφασίζουν πως μοναδική λύση είναι ο θάνατος των αφεντάδων τους...

Δειλά δειλά πήρα την απόφαση να αρχίσω να ξαναγράφω από εδώ. Μια ευχάριστη καλοκαιρινή νύχτα, μια όμορφη ατμόσφαιρα σε ένα θερινό σινεμά και παράλληλα η παρακολούθηση του "Horrible Bosses" έκαναν την παραπάνω απόφαση ευκολότερη. Γρήγορο, έξυπνο, με καλογραμμένους και εθιστικούς χαρακτήρες, πετυχημένες ατάκες και ένα τέρμα διασκεδαστικό "πόλεμο" μεταξύ δύο κοινωνικών τάξεων, προσφέρει ότι ακριβώς πρέπει να έχει μια καλοκαιρινή κωμωδία.
Χωρίς να έχω δει το "Bridemaids", πιστεύω πως εδώ πρόκειται για μια από τις κορυφαίες, καλοκαιρινές, κωμικές προτάσεις. Είναι που οι σχέσεις μεταξύ των "καλών" εργατών και των "κακών" αφεντάδων παρουσιάζονται έξοχα διασκεδαστικές, παρόλο που οι δεύτεροι φλερτάρουν πιο έντονα με το στοιχείο του εξωφρενικού, όπως η ασυγκράτητη νυμφομανή γιατρίνα Aniston ή ο άσωτος γιος, βρωμιάρης κληρονόμος της οικογενειακής επιχείρησης Colin Farrell. Πρόκειται για ένα σενάριο που στηρίζεται κατά κύριο λόγο στην αποτελεσματική χημεία του πρωταγωνιστικού φιλικού τρίου και κατ'εμέ στο φυσικό ταλέντο του Charlie Day, που χαίρομαι που πριν από κάποιους μήνες τον παρακολουθούσα στο sitcom "Ιt's Always Sunny in Philadelphia" και τώρα τον απολαμβάνω και στην μεγάλη οθόνη. Ο Βateman αναλαμβάνει ως συνήθως το σοβαροφανές κομμάτι της υπόθεσης, ενώ ο Sudeikis είναι ίσως ο πιο αδιάφορος από τους συνολικά πολύ ενδιαφέρον χαρακτήρες. Πέρα όμως από τις κωμικοτραγικές, γκανγκστερικές καταστάσεις στις οποίες μπλέκουν οι θεωρητικά πράοι και άβγαλτοι φίλοι που ξαφνικά προσπαθούν να το παίξουν κοινωνικοί ήρωες, η υπόθεση με ένα απρόσμενο twist μπλέκει και τα αφεντικά μεταξύ τους πράγμα που αποτελεί και το κλειδί του story.
Για τους περιφερειακούς χαρακτήρες τα λόγια είναι περιττά. Απολαυστικότατος και τέρμα εκφραστικός ο "δικτάκτορας" Spacey, ακραία αλλοπρόσαλλος ο Farrell και σε ένα διαφορετικό από τα συνηθισμένα ρόλο η Aniston. Έρχεται και ο wannabe γκάνγκστερ "motherfucker" Jamie Fox και βάζει το κερασάκι στην τούρτα.

writer's block.

2011-07-28T01:38:00.001+03:00

Δεν ξέρω. Δεν το έχω ξαναπάθει. Ίσως φταίει το καλοκαίρι. Μπορεί λίγο και η καλοκαιρινή μου εργασία. Μάλλον όμως φταίει το γεγονός ότι έχω πολλά αυτήν την περίοδο στο κεφάλι μου, όχι κατ'ανάγκη αρνητικά, πράγμα που δεν αφήνει χώρο για μουσικές και ταινίες. Και εδώ που τα λέμε, όχι πως δεν ακούω νέους δίσκους, αλλά έχει εβδομάδες να με ενθουσιάσει κάτι πραγματικά και να βρω κουράγιο υπό αυτές τις άβολες συνθήκες, την μεταβατική φάση που περνάω, για να γράψω. Με τις ταινίες πάλι τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. Βλέπω ελάχιστες, λογικό λόγω εποχής, και αυτές είναι τραγικές, χωρίς καμία αξία αναφοράς. Έτσι περιμένω, να ακούσω και να δω πράγματα που αξίζουν, και κυρίως να χαλαρώσω εγώ ο ίδιος και να ξαναπάρω μπρος στον τομέα του blogging που τόσο γουστάρω. Ως τότε καλό καλοκαίρι να έχουμε όλοι!

The Antlers - Burst Apart

2011-07-13T16:27:00.000+03:00

Indie Pop/Rock, LP

Release Date: 10/05/2011, Frenchkiss

"We lost our chance to run. Now the door's too hot to touch...

...We should hold our breath with mouths together" ("Corsicana")

To κομμάτι "Corsicana" μιλάει για ένα ζευγάρι εγκλωβισμένο σε ένα δωμάτιο που καίγεται. Ζοφερό το θέμα, όπως άλλωστε μας έχουνε συνηθίσει οι Antlers. Tι δισκάρα ήτανε το "Hospice"? Mιλούσε για το πόνο, την απώλεια και την συμφορά με έναν αβάσταχτα καταθλιπτικό τόνο. Ένα καθαρόαιμο concept album με θέμα τον θάνατο. Και όλο αυτό δεν σου έδινε την εντύπωση του επιτιδευμένα μίζερου, αλλά η ιστορία του "Hospice" διακατέχονταν από μια ανατριχιαστικά ρεαλιστική αύρα. Τα πράγματα με το νέο τους πόνημα έχουνε κάπως αλλάξει. Το "Burst Apart" δεν παρουσιάζεται τόσο κλειστοφοβικό, αλλά η μελωδική μουσική σε συνδυασμό με τα αιθέρια φωνητικά του Peter Silberman μετατοπίστηκαν προς νέους ορίζοντες. Η ρίζα είναι καταθλιπτική, αλλά η τελική αίσθηση που σου μένει είναι γλυκόπικρη. Σαν να έρχεται το τέλος του κόσμου και εσύ να το απολαμβάνεις. Να έρχεται με έναν αθεράπευτα γοητευτικό τρόπο. Ίσως κάπως έτσι νιώσεις κατά την ακρόαση του "Burst Apart". Όπως και στο "Corsicana", μετά την συμφορά, την απελπισία του καιγόμενου δωματίου, αυτό που μένει είναι ο έρωτας του ζευγαριού. Έτσι για να έρθει το τέλος με έναν ρομαντικά όμορφο τρόπο...
Συνολικά, ο δίσκος διακατέχεται από την απόλυτη αρμονία μεταξύ μουσικών οργάνων και φωνητικών, με ένα υπνωτικό κύμα να παρασέρνει τον ακροατή. Κανένα από τα δύο δεν επιθυμεί την πρωτιά, παρά μονάχα την απόλυτη συνύπαρξη.
Άκου: "Εvery Night My Teeth Are Falling Out", "Parentheses", "French Exit"..

Cedar Rapids

2011-07-08T16:38:00.002+03:00

Comedy, USA 2011
Release Date: - , Miguel Arteta

Υπόθεση: O ξενέρωτος, άβγαλτος και άκακος ασφαλιστής Tim Lippe (Ed Helms) ετοιμάζεται να εκπροσωπήσει τον εργοδότη του, μια επαρχιακή ασφαλιστική εταιρεία, σε ένα ετήσιο συνέδριο ασφάλισης στην Iowa, ονόματι Cedar Rapids. Για πρώτη φορά στην ζωή του θα αφήσει την πόλη και το κλουβί του, και θα διεκδικήσει τον τίτλο της καλύτερης ασφαλιστικής εταιρείας. Όλα αυτά πριν γνωρίσει τους βετεράνους Dean (John C.Reilly), Ronald (Isiah Whitlock Jr.) και Joan (Anne Heche), που θα του αλλάξουν τα πλάνα για το Σαββατοκύριακο και όχι μόνο...

Μετά από ορκομωσίες, μπάνια, την 3D έκδοση του "Transformers 3" που με κούρασε αφάνταστα και κάθε λογής τρεξίματα επιστρέφουμε με μια χαλαρή κωμωδία, έτσι όπως αρμόζει αυτόν τον καιρό.
"Cedar Rapids" ονομάζεται το νέο ταινιάκι του Miguel Arteta, σκηνοθέτη του συμπαθέστατου "Youth in Revolt", που κέρδισε τις εντυπώσεις στο Sundance και περιμένει την ευκαιρία του και στην Ευρώπη. Χωρίς να κερδίζει δάφνες πρωτοτυπίας, ή να χαρίζει εκτεταμένες φάσεις ασταμάτητου γέλιου, κινείται προς την σωστή κωμική κατεύθυνση, παρακολουθείται πολύ ευχάριστα και απαρτίζεται από ένα αξιόλογο και έμπειρο cast. Το χαρακτηριστικό παρουσιαστικό προφίλ του Ed Helms, σε έναν ρόλο παραπλήσιο με αυτόν του "Hangover", και η πηγαία, ατίθαση κωμική αύρα του John C.Reilly συνεργάζονται εδώ άψογα, και λειτουργούν με έναν τέρμα συμπληρωματικό τρόπο που κερδίζει τις εντυπώσεις και ανεβάζει κατά πολύ την όλη κωμωδία. Το "ώριμο" σεξαπίλ της Anne Heche σε συνδυασμό με όλους τους θεότρελους ασφαλιστικούς πράκτορες χτίζει το περιβάλλον κίνησης του σεναρίου, που περιορίζεται στους εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους του ετήσιου συνεδρίου στο Cedar Rapids. Θρησκόληπτοι Ρεπουμπλικάνοι, διεφθαρμένοι και αχόρταγοι πράκτορες αποδεικνύουν στον Tim πως και ο κλάδος της ασφάλισης δεν είναι και τόσο άγιος, όσο ο ίδιος θέλει να πιστεύει πως είναι, αλλάζοντας έτσι σε μεγάλο βαθμό την δική του αφελής νοοτροπία.

Pause.

2011-07-02T18:30:00.002+03:00

Επιστροφή σε λίγες μέρες...

Washed Out - Within and Without

2011-06-30T17:48:00.001+03:00

Indie Pop/Lo-fi/Electronica, LP
Release Date: 12/07/2011, Sub Pop

Oδηγώντας το καλοκαίρι, με φόντο τις καυτές ηλιακές ακτίνες, και ανοιχτή την οροφή του αυτοκινήτου. Μπροστά σου ο δρόμος, που αναπτύσσεται σε μια ατελείωτη ευθεία, και σε πρώτη φάση δείχνει να οδηγεί στο πουθενά, στο άγνωστο, στο περιπετειώδες. Αυτό δεν σε φοβίζει, μάλλον το έχεις ανάγκη να ξεφύγεις λίγο από την δύσκολη καθημερινότητα και τα πολλά προβλήματα, να κάνεις όνειρα, ιδίως αυτές τις "μαύρες" μέρες. Έστω για λίγο να απολαύσεις την φύση, τα ζωηρά χρώματα, τα ενδιαφέρον ακούσματα, την θάλασσα, το καλοκαίρι, την ζωή. Και το "Within and Without" του Αμερικανού Washed Out, ή κατά κόσμον Ernest Greene, είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεσαι για να συνοδέψει το αίσθημα της απόδρασης, αυτό της όμορφης και δημιουργικής απόδρασης που όλοι μας έχουμε ανάγκη. Chillwave, Synth-Pop, Lo-fi, Chill-Out, Electronica, όπως θέλεις πες το, σημασία έχει πως κάνει τον ακροατή του να νιώσει όλα τα παραπάνω...
Άκου: "Amor Fati", "Eyes Be Closed", "You and I", "A Dedication"..

We Are the Night

2011-06-29T17:34:00.002+03:00

Drama/Fantasy/Horror/Romance, Germany 2010
Release Date: 27/05/2011, Dennis Gansel

Μια νεαρή κοπέλα ξελογιάζεται από μια παρέα μυστήριων γυναικών. Με δέλεαρ το χρήμα, το κύρος, τα ακριβά νυχτοπερπατήματα και τα γρήγορα αυτοκίνητα η νεαρή Βερολινέζα με συνοπτικές διαδικασίες μπαίνει στην παρέα των γυναικών. Μόνο που οι προθέσεις, η φύση και το ιστορικό αυτών είναι κάθε άλλο παρά συνηθισμένα και οι κίνδυνοι παραμονεύουν...

Πρώτη θετική εντύπωση προκαλεί το όνομα του σκηνοθέτη, που με ένα ιστορικό ταινιών αποτελούμενο από τα "Die Welle" και "NaPolA" σου δίνει μια ασφάλεια στην παρακολούθηση του αμφιλεγόμενου βαμπιροδράματος "We Are the Night". Φυσικά και οι ιθύνοντες εκμεταλλεύονται το σπουδαίο κινηματογραφικό hype της αναβίωσης του κλασικού μύθου των βαμπίρ, και πάνω σε αυτήν την φόρμουλα χτίζουν και την ταινία τους.
Η διαφορά εδώ είναι πως ο κόσμος των βαμπίρ είναι εξ'ολοκλήρου γυναικοκρατούμενος και ιδιαίτερα φεμινιστικός, πράγμα που θα χαροποιήσει τον γυναικείο πληθυσμό, αλλά δεν θα χαλάσει και τους άντρες, κυρίως εξαιτίας των άκρως σέξι βαμπιροθηλυκών παρουσιών. Σενάριο, όπως και ήτανε αναμενομένο για το είδος, μην περιμένετε. Η λαχτάρα της αρχηγού των βαμπίρ να γνωρίσει τον έρωτα της αιώνιας ζωής της κινεί εδώ τα νήματα του επιφανειακού στόρι. Από εκεί και έπειτα, η ιδιαίτερα προσεγμένη και στιλιστικά άψογη σκηνοθεσία αποτελεί το δυνατό χαρτί του Gansel, με την σκοτεινή πλευρά του Βερολίνου, την εκρηκτική ατμόσφαιρα των alternative κλαμπ της γερμανικής πρωτεύουσας και την ανάλογη μουσική υπόκρουση να δίνουν ρεσιτάλ ερμηνείας. Τα σπλάτερ εφέ σε συνδυασμό με τα αχόρταγα θηλυκά βαμπίρ αποτελούν το κερασάκι στην τούρτα για ένα "ότι πρέπει", χαλαρό, εύπεπτο και γρήγορο ταινιάκι σε μια καλοκαιριάτικη νύχτα με πανσέληνο...

M83.

2011-06-29T02:39:00.002+03:00

Τόσες πανέμορφες εικόνες που πατάνε και απογειώνονται πάνω σε ατμοσφαιρικά ηχητικά μοτίβα, τόσα συναισθήματα συγκεντρωμένα σε ένα βιντεοκλίπ διάρκειας μονάχα 93 δευτερολέπτων. Οι ονειρικοί, ανεπανάληπτοι Μ83 του Anthony Gonzalez μας προετοιμάζουν για το νέο τους άλμπουμ...

Bon Iver - Bon Iver

2011-06-28T17:47:00.002+03:00

Indie Folk, LP

Release Date: 21/06/2011, Jagjaguwar

Ήτανε το 2008 όταν πρωτοδιάβασα για έναν μουσικό ονόματι Justin Vernon, που απομονώθηκε σε ένα αγροτόσπιτο στα βουνά της αμερικανικής επαρχίας, κάθησε και επεξεργάστηκε τον πρόσφατο χωρισμό του και με πηγή έμπνευσης το παραπάνω γεγονός έγραψε το "For Emma, Forever Ago". Mόνο και μόνο για αυτό το πιπεράτο background φυσικά κάθησα και άκουσα το πρώτο του πόνημα. Και ναι, ήτανε ένας δακρύβρεχτος, γεμάτος πόνο δίσκος. Και όμως, τραγούδια όπως τα "Skinny Love", "For Emma" και "Flume" αμέσως ξεχώρισαν για τον απίστευτο λυρισμό τους και για την εξαιρετική μεταφορά ενός αγνού, ταπεινού, βαθιά ανθρώπινου συναισθήματος, που ο καλλιτέχνης εξέφραζε μέσω των στίχων και της πονεμένης μουσικής του. Όσο και μελοδραματικός να ήτανε ο ηχητικός τόνος των Bon Iver, ήτανε αυθεντικός.

Και φθάνουμε στο σήμερα, και ο Justin Vernon συνεχίζοντας το project του Bon Iver βγάζει τον δεύτερο, ομώνυμο δίσκο του. Πιθανόν να έχει πλέον μετά από αυτά τα χρόνια ξεπεράσει τον τότε χωρισμό του, αλλά ο ήχος του πλέον είναι αναγνωρίσιμος. Σαφώς και η μουσική αυτή τη φορά ακούγεται ένα κλικ πιο αισιόδοξη, με τις πρώτες φωτεινές ηλιαχτίδες σιγά σιγά να ξεπροβάλλουν. Επιπλέον, μια ταξιδιάρικη αύρα σκεπάζει το μουσικό σύνολο, όχι με την στενή έννοια, αλλά περισσότερο με την διανοητική.

Οι Βοn Iver μπορεί αυτή τη φορά να μην είναι τόσο σπαρακτικοί, συνεχίζουν όμως να ακούγονται αθεράπευτα ρομαντικοί, βαθύτατα μελωδικοί και λυρικοί, να σου βγάζουν το στοιχείο του αυθεντικού, και όχι του επιτευδευμένου. Και θεωρώ πως αυτή η "χλιαρή" μετατόπιση τους βοηθά να ολοκληρώσουν, να "γεμίσουν" τον ήδη μουσικά και συναισθηματικά πλούσιο ήχο τους, χαρίζοντάς μας για μια ακόμη φορά έναν εξαιρετικό δίσκο.

Άκου: "Calgary", "Holocene", "Perth"..

The Company Men

2011-06-27T16:57:00.001+03:00

Drama, UK/USA 2010
Release Date: 23/06/2011, John Wells

Υπόθεση: O Βοbby (Ben Affleck), o Genne (Tommy Lee Jones) και ο Phil (Chris Cooper) είναι τρία μεγαλοστελέχη μιας αμερικανικής εταιρίας στο μέσο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Μαζί με άλλους 3000 εργαζομένους απολύονται, και καλούνται να λάβουν άμεσες αποφάσεις για το αβέβαιο μέλλον τους...

Σαφέστατα πρόκειται για μια επίκαιρη ταινία, που κυκλοφορεί εδώ και αρκετούς μήνες στο ίντερνετ, και αποφάσισε την προηγούμενη εβδομάδα να προβληθεί και στις ελληνικές αίθουσες, μάλλον την καταλληλότερη χρονική στιγμή...
Και σε αυτό το σημείο ο μέσος Έλληνας (θεωρητικά) θα μπορούσε να ταυτιστεί με τους πρωταγωνιστές του "The Company Men" και την δύσκολη φάση στην οποία βρίσκονται. Έλα όμως που εδώ μιλάμε για άλλες διαστάσεις και το target group των πρωταγωνιστών είναι ουσιαστικά αυτοί που ευθύνονται για την κρίση και τα παγκόσμια οικονομικά σκάνδαλα και δύσκολα αγγίζουν την καθημερινότητα των απλών ανθρώπων. Και οι εν λόγω κύριοι εκεί που ήτανε κάτοχοι μιας Porsche, έπαιζαν σε μια πριβέ λέσχη golf και ζούσανε μια ονειρική ζωή με κάθε είδος ανέσεις, ξάφνικα αναγκάζονται να απαλλαγούν από όλα αυτά, και να επαναπροσδιορίσουν την ζωή και τους στόχους τους. Οπότε καταλαβαίνει κανείς πως η συμπόνια, η κατανόηση και η κινηματογραφική ταύτιση πάνε στην ουσία στράφι, και αυτό που μένει είναι μια προσεγμένη ταινία για τις απολύσεις, την οικονομική ύφεση και τις ψυχρές εταιρικές πολιτικές στραμμένη προς τις ζωές των υψηλά ιστάμενων στελεχών και όχι του μέσου εργαζόμενου που αδυνατεί να εξασφαλίσει τα προς το ζην.
Όλα τα παραπάνω προσφέρονται με ένα κινηματογραφικά holywoodιανό περίβλημα, που στον πυρήνα του τα χώνει στο αμερικανικό όνειρο, και απεικονίζει με παραστατικό τρόπο τις ψυχολογικές, σχεσιακές και οικονομικές μεταβολές που αποφέρουν οι περικοπές στον πλούσιο Αμερικανό πολίτη. Kαι ίσως μια κρίση και κατ'επέκταση απόλυση αποτελεί και μια ευκαιρία για ένα νέο ελπιδοφόρο ξεκίνημα στην ζωή των εμπλεκόμενων ατόμων.
Αυτά όλα για το σεναριακό/ιδεολογικό προφίλ του δράματος. Από εκεί και έπειτα, τόσο οι έξοχες ερμηνείες του πρωταγωνιστικού τριδύμου, όσο και η μεστή σκηνοθετική δουλειά του John Wells δίνουν μια ταινία ευχάριστη στην παρακολούθηση και δοσμένη με αρκετά μηνύματα, παρόλο που τα περισσότερα από αυτά δείχνουν απόμακρα προς την ελληνική πραγματικότητα...

Friendly Fires - Pala

2011-06-25T16:37:00.001+03:00

Indie Pop/Electronica, LP
Release Date: 16/05/2011, XL Recordings

"Pala". Σύμφωνα με την έγκυρη ιστοσελίδα jumpingfish πρόκειται για μια ουτοπική τοποθεσία που συναντά ο αναγνώστης του βιβλίου "Island" του Aldous Huxley. Κύριο χαρακτηριστικό της εν λόγω τοποθεσίας είναι η ένωση της δυτικής κουλτούρας με την ανατολική, με αποτέλεσμα την κοσμολογική επιφοίτηση των κατοίκων της τρώγοντας παράλληλα μαγικά μανιτάρια...
Παράλληλα είναι και ο τίτλος του δεύτερου πονήματος των Βρετανών Friendly Fires. Kαι όσο kinky, πικάντικη, ενδιαφέρουσα, "χαρούμενη" και πολύπλευρη σου φαίνεται η φανταστική αυτή πόλη, άλλο τόσο είναι και ο ήχος του δίσκου. Με σταθερές αναφορές στην ποπ κουλτούρα των 80s, εμπλουτισμένες με μια φρέσκια καλοκαιρινή αύρα, πολύχρωμα ηχοτοπία και μπόλικες δόσεις από electronica, ο δίσκος παρασέρνει τον θεατή σε ένα δροσερό ταξιδάκι που προκαλεί ευφορία και μουσική "ευτυχία" στον ακροατή. Με γνώμονα την ηλεκτρονική τεχνογνωσία από την δύση, το ανέμελο και "θερμό" ύφος από την ανατολή, η συνταγή πετυχαίνει τον σκοπό της και σου φτιάχνει το καλοκαίρι, χωρίς να καίγεται να ακουστεί και μετά το φθινόπωρο...
Άκου: "Ηawaiian Air", "True Love", "Live those Days Tonight"..

Hanna

2011-06-22T17:49:00.001+03:00

Action/Mystery/Thriller, USA/UK/Germany 2011
Release Date: 07/04/2011, Joe Wright

Υπόθεση: Ξανθιά 16χρονη (Saoirse Ronan), υπό την αυστηρή καθοδήγηση του πατέρα της, εκπαιδεύεται στο άγριο περιβάλλον της Φινλανδίας, για να αντιμετωπίσει την αδίστακτη πράκτορα της CIA Marissa (Cate Blanchett), αλλά και την ίδια της την μυστήρια προέλευση...

Ο δημιουργός του "Atonement" Joe Wright και η νεαρή πρωταγωνίστριά του αυτή τη φορά σε διαφοροποιημένο είδος και νέες περιπέτειες. Το "Hanna" με ένα σχετικά μικρό budget, αντλώντας την δύναμή του από το κοφτερό μοντάζ, τα επιβλητικά εξωτερικά γυρίσματα, το αετίσιο βλέμμα της πρωταγωνίστριας και τους φρενήρεις ρυθμούς των Chemical Brothers είναι αυτό που αποκαλούμε μεστή, άμεση και ταχύτατη περιπέτεια με μπόλικη δόση μυστηρίου, καρικεύματα γενετικής και πηγαία δολοφονική αύρα.
Η Ηanna μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον που διακατέχεται από την άγρια όψη της φύσης, στρατιωτική εκπαίδευση και ζωώδη ένστικτα μας εισάγει σε ένα κατάλευκο, αλλά παράλληλα σκοτεινό, σύγχρονο παραμύθι επιβίωσης και πάλης με το κατεστημένο. Το κατεστημένο εδώ εκφράζεται μέσα από την ψυχρή πράκτορα της CIA και κορυφώνεται από την παρουσία της έμπειρης και πάντοτε γοητευτικής Cate Blanchet. Από την άλλη μεριά η πρωταγωνίστρια Hanna, όπως άλλοτε η Νύφη του Kill Bill, κινείται με εκρηκτικούς ρυθμούς και περίσσια αδρεναλίνη στον ευρύτερο χώρο της Ευρώπης και της Βόρειας Αφρικής για να επιβιώσει και παράλληλα να ξεδιαλύνει το δύσκολο παζλ της προσωπικής της ιστορίας... Κερασάκι στην τούρτα το soundtrack που κινείται σε αυστηρά ηλεκτρονικούς ρυθμούς, και δένει άψογα με την σκηνοθεσία, την έντονη δολοφονική δραστηριότητα και την εκπληκτική φωτογραφία.

Alps - Alps of New South Wails

2011-06-21T17:52:00.000+03:00

Indie/Lo-fi, LP

Release Date: -/-/2011, Past Futures

Ελάχιστα είναι τα πράγματα που μπορείς να βρεις ή να μάθεις για τον Alps ή κατά κόσμον Chris Hearn από την μακρινή Αυστραλία. Ιδιαίτερα ενδιαφέρον, πολύπλοκο στο ύφος αλλά ταυτόχρονα πανέμορφα απλοϊκό παρουσιάζεται το τέταρτό του άλμπουμ "Alps of New South Wails", που αποτελεί όπως διαβάζω το τρίτο μέρος μιας δισκογραφικής τριλογίας.

Αυτή η εκκεντρικότητα και συνάμα γοητεία του δίσκου είναι που παρασέρνει και εν τέλη κερδίζει τον ακροατή. Το εκρηκτικό μείγμα μεταξύ post punk κιθάρων, lo-fi αποχρώσεων και παλιομοδίτικης αύρας είναι ικανό να σε ταξιδέψει, να σε ξεσηκώσει ή να σε ηρεμήσει. Αγνά συστατικά που χτίζουν μια ξεχωριστή, παραμορφωμένη και ομιχλώδης ατμόσφαιρα. Δίσκος "παντός καιρού" και "παντός διάθεσης"...
Άκου: "Sail Away", "I Get So High"..

the Escapist [Radio Show] - Summertime Edition

2011-06-20T00:07:00.001+03:00

ON AIR today (20.00-22.00) - UpnLoud.gr

LISTEN HERE

The Tree of Life (To Δέντρο της Ζωής)

2011-06-19T14:09:00.003+03:00

Drama/Sci-Fi, USA 2011
Release Date: 26/05/2011, Terrence Malick

Υπόθεση: Προβληματισμένος μεσήλικας (Sean Penn) αναζητά το νόημα της ζωής και προσπαθεί να βρει τις απαντήσεις σκεφτόμενος την παιδική του ηλικία, την προβληματική σχέση του με τον αυστηρό πατέρα (Brad Pitt) και την γαλήνια παρουσία της μητέρας του (Jessica Chastain)...

Καλοκαιριάτικα να γράφω για το "The Tree of Life"... Aλλά ναι, μου άρεσε και είναι τουλάχιστον άξια αναφοράς. Η αίσθηση που σου αφήνει πάντως είναι ανολοκλήρωτη. Για 138 λεπτά γνώρισες τις δύο οδούς που ο Malick θέλει ο κάθε άνθρωπος στην ζωή του να ακολουθεί. Αυτόν της Φύσης, δηλαδή της εγωκεντρικής αντίληψης και της εξουσίας, ή αυτόν της Χάρης, δηλαδή της αγάπης και όλων αυτών, καλών ή κακών, που πηγάζουν από αυτήν. Για να περιγράψει τις δύο παραπάνω κατευθύνσεις χρησιμοποιεί την δύναμη της φωτογραφίας, παρεμβάλλοντας αναρίθμητες φωτογραφίες του μικρόκοσμου, του μεγαλόκοσμου, της χλωρίδας και της πανίδας, δίνοντας σε όλο αυτό μια κοσμική διάσταση, εξυμνώντας την γέννηση και τον θάνατο του κάθε μορίου μέσα στο αχανές σύμπαν. Παράλληλα χρησιμοποιεί ένα 50s οικογενειακό πορτραίτο για να απεικονίσει την αγάπη, την υποταγή, την αδικία και οτιδήποτε άλλο συναντά ένας άνθρωπος στο πέρας της γλυκόπικρης και γεμάτο αντιθέσεις ζωής του. Το πρόβλημα είναι πως όλα τα παραπάνω απεικονίζονται άναρχα, με την ταινία κάποιες στιγμές να παίρνει την μορφή οικογενειακού δράματος, ενώ τις άλλες να μας παρουσιάζεται ως ντοκιμαντέρ. Ως αποτέλεσμα η αφήγηση να είναι κατακερματισμένη, και το σενάριο αναιμικό δίνοντας στον θεατή την ιδέα πως αυτό που βλέπει είναι φλύαρο, πομπώδες και απαιτητικό. Ακριβώς αυτά δηλαδή που δεν χαρακτηρίζουν το ίσως μεγαλύτερό του δημιούργημα ονόματι "Badlands".
Ως αυστηρά υπαρξιακή ταινία θέτει πολλά και πολύπλοκα φιλοσοφικά και θεολογικά ερωτήματα, αλλά μέσα σε ένα τέτοιο δυσνόητο και πολυεπίπεδο περιβάλλον ανάπτυξης που ο Malick αποφασίζει να εναποθέσει τους υπαρξιακούς του προβληματισμούς, τα ερωτήματα μένουν αναπάντητα. Και αυτό δεν είναι το θέμα, εφόσον αντικειμενικά τα περισσότερα κοσμοθεωρικά ζητήματα παραμένουν άλυτα, αλλά και ο Malick δείχνει να αδυνατεί να καταλάβει ή να αφήσει στην τελική το δικό του προσωπικό στίγμα πάνω σε αυτά ώστε να τα καταλάβει ο θεατής που θέλει να καταλήξει.
Η εικόνα της ταινίας είναι εκπληκτική, συναρπαστική και ελεγειακή. Αφήνει ένα λυρικό, βαθύτατα αλληγορικό άρωμα πάνω στο έργο και σε συνδυασμό με την κλασική μουσική χτίζει ένα επιβλητικό ύφος που στιγματίζει και επηρεάζει ολόκληρη την ταινία. Οι ερμηνείες, κυρίως των παιδιών και της συζύγου (Jessica Chastain) είναι καθηλωτικές. Το σενάριο να παρουσιάζε μια καλύτερη δομή, με αρχή και τέλος, και ο δημιουργός να έβαζε τις σκέψεις και την οπτική του πάνω σε αυτές σε μια σειρά θα μιλούσαμε για μια τεράστια ταινία. Εκτός αν μπροστά στο θαύμα και στο μεγαλείο της ζωής σηκώνει και ο Malick τα χέρια ψηλά...

Black Lips - Arabia Mountain

2011-06-16T21:08:00.000+03:00

Indie Rock, LP
Release Date: 07/06/2011, Vice Records

Mετράω το δεύτερο απόλυτα καλοκαιρινό άλμπουμ. Οι Cults με το ντεμπούτο τους εκφράζουν μια φρεσκάδα, γλυκήτητα, καλοκαιρινή αθωότητα. Αντιθέτως, οι Black Lips με την έκτη δημιουργία τους ονόματι "Arabia Mountain" σου βγάζουν μια αγριάδα, μια "βρωμιά", ατελείωτο κέφι και ατίθαση διάθεση. Οι δύο αντίθετες όψεις του ίδιου νομίσματος, απλή μουσική με ανεβαστική διάθεση ο κοινός τους γνώμονας. Δύο soundtracks που δεν πρέπει να απουσιάζουν πλάι με τις ρακέτες, τις ομπρέλες παραλίας και τα γυαλιά ηλίου.
Τώρα σχετικά με το "Arabia Mountain" αποκαλύπτει το ύφος του άμεσα από το artwork. "Flower-Punk" ονομάζουν οι ίδιοι το χαρούμενα-ψυχεδελικό punk που παίζουν και πέφτουν ακριβώς μέσα. Πιασιάρικα και μικρά σε διάρκεια tracks ξεκινάνε και τελειώνουν σε ένα μουσικό όργιο που μας παρουσιάζεται μεθυσμένο, χαρούμενο και πολύχρωμο. Το σύνολο "ρέει", και τα 16 κομμάτια συνολικής διάρκειας 40 περίπου λεπτών, τερματίζουν πριν καν αρχίσουν με αποτέλεσμα να γουστάρεις και επόμενη γύρα. Θυμίζει περσινή φάση με τους απολαυστικότατους Harlem. Το surf rock ξεσκεπάζει την άγρια ομορφιά του και ο παραγωγός Mark Ronson δείχνει να προσαρμόζεται εύκολα στις διαθέσεις των Black Lips και όχι το αντίθετο. Απολαύστε υπεύθυνα...
Άκου: "Family Tree", "Time", "Mr Driver", "Go Out and Get It", "Mad Dog"..

Barney's Version (O Τρόπος του Μπάρνεϊ)

2011-06-14T18:43:00.004+03:00

Drama, Canada/Italy 2010
Release Date: 03/03/2011, Richard J. Lewis

Υπόθεση: H ταραχώδης και γεμάτη ζωή του επιπόλαιου, εγωπαθή γυναικά Barney Panofsky (Paul Giamatti), που φθάνοντας στα 60 του είναι πλέον έτοιμος να την εξιστορήσει...

Είναι μερικοί ηθοποιοί που απλά το έχουν. Αναλαμβάνουν έναν ρόλο και δεν αρκούνται απλά στο να τον υποδυθούν, απλά να τον ντυθούν, αλλά τον βιώνουν, τον βάζουν μέσα τους. Και ο Paul Giamatti είναι ένας τέτοιος ηθοποιός, το έχει δείξει και στο παρελθόν και το αποδεικνύει και εδώ.
Στην προκειμένη περίπτωση ταυτίζεται πλήρως με τον κυνικό και αυτοκαταστροφικό Barney, και κουβαλάει ολόκληρη ταινία στις πλάτες του με αποτέλεσμα στο τέλος να την απογειώνει. Άλλωστε το "Barney's Version" είναι αυτό που λέμε "δράμα χαρακτήρων", όπου η ανάπτυξη, η εμβάθυνση και η εξέλιξη του κεντρικού χαρακτήρα έχει πρωτεύον θέση και αξία. Ένας χαρακτήρας που μέσα από την τραγικότητά του και τις λανθασμένες αποφάσεις καταφέρνει να συγκινήσει και παράλληλα να εξοργίσει τον θεατή.
Στην εξιστόρηση της ζωής του κύριο ρόλο παίζουν οι τρεις γυναίκες που παντρεύτηκε, με την τρίτη σύζυγο (Rosamund Pike) να κατέχει την σημαντικότερη θέση στην ζωή του και να είναι υπεύθυνη και για την τραγική έκβαση της υπόθεσης. Οι υπόλοιπες γυναίκες αναλαμβάνουν την κωμικοτραγική παρένθεση στην ζωή του, ενώ η παρουσία και απουσία του κολλητού του φίλου δίνει μια δόση μυστηρίου σε όλο το μήκος του δράματος. Παράλληλα, ο πατέρας του (Dustin Hoffman) είναι ο μόνος που του στέκεται και δείχνει να τον καταλαβαίνει. Όλοι οι παραπάνω θα επηρεάσουν, είτε θετικά, είτε αρνητικά, ριζικά ή ανώδυνα την πορεία του Barney σε ένα παρορμητικό, πολυτάραχο και συναισθηματικό ταξίδι που δύσκολα θα σε αφήσει ασυγκίνητο. Και αυτό γιατί αφήνει τον ρεαλισμό και την σκληρή και συνάμα γλυκόπικρη όψη της ζωής να μπούνε στο σενάριο και δεν χτίζεται μέσα σε τυποποιημένα κινηματογραφικά καλούπια, πράγμα που την κάνει να είναι απολαυστική, ζωηρή και αληθινή.

Arctic Monkeys - Suck It and See

2011-06-13T14:06:00.001+03:00

Indie Rock, LP
Release Date: 07/06/2011, Domino Records

"Suck It and See" ονομάζεται το τέταρτο πόνημα των Βρετανών indάδων Arctic Monkeys και σε αφήνει άφωνο από την πρώτη στιγμή που αντικρίζεις το εξώφυλλο. Τόσο πολύ που οι Αμερικανοί ένιωσαν προσβεβλημένοι, χαρακτήρισαν αγενές και προκλητικό τον τίτλο του δίσκου και τον κάλυψαν με ένα ξενέρωτο αυτοκόλλητο.
Θεωρώ πως είναι ενδιαφέρον από μουσικής πλευράς να δούμε τα ηχητικά μονοπάτια που ακολουθεί αυτή τη φορά ο πολυμήχανος Alex Turner και η παρέα του. Η πρώτη μεγάλη αλλαγή πλεύσης έγινε το 2008, μετά από δύο βρετανικά, έντονα κιθαριστικά και up-tempo άλμπουμ, μέσω του μελαγχολικού, ρομαντικά ρετρό side project του Turner ονόματι The Last Shadow Puppets και στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Την ίδια περίπου συνταγή ακολούθησε το 2009, αυτή τη φορά με τους Monkeys, συνδυάζοντας μαεστρικά τις γρήγορες κιθάρες με τις γοητευτικές μελωδίες και βάζοντας πάνω σε όλο αυτό μια σκοτεινή μουσική απόχρωση. Μάλλον ήτανε θέμα κατάλληλης δοσολογίας, και ο συνδυασμός των παραπάνω συστατικών έκαναν το "Humbug" αγαπημένο άλμπουμ.
Και σε αυτό το τελευταίο το "Suck It and See" δείχνει να χωλαίνει. Φυσικά στο σύνολό του είναι μια χαρά αλμπουμάκι, και ακούγεται πολύ ευχάριστα, αλλά εδώ δεν μιλάμε για το ντεμπούτο μιας νεοεισερχόμενης indie μπάντας, αλλά για τους Arctic Monkeys, που επηρέασαν σημαντικά τον ήχο των 00s. Και στον τελευταίο τους δίσκο συναντάμε βρώμικα κιθαριστικά ξεσπάσματα, ακούμε ρομαντικές μελωδίες και απολαμβάνουμε όμορφες συνθέσεις. Η συνολική αίσθηση όμως είναι μάλλον κάπως αφηρημένη, και δίνει στον θεατή την εντύπωση πως ο προσανατολισμός της μπάντας εν έτη 2011 δεν είναι πια και τόσο ακριβής. Και αν ο δίσκος μου άρεσε πολύ μέχρι ένα σημείο, σταδιακά αρχίζει και κουράζει και τα τελευταία τρία tracks θα μείνουν στην ιστορία ως τις μονοδιάστατες συνθέσεις μιας απολαυστικής μπάντας που ψάχνει να βρεί τον ήχο και το ύφος που θα τους χαρακτηρίζει τα επόμενα χρόνια.
Άκου: "Don't sit down cause' I've moved your Chair", "Library Pictures", "Reckless Serenade"...

Dusk (Schemer)

2011-06-09T17:46:00.000+03:00

Drama, Netherlands 2010
Release Date: - , Hanro Smitsman

Υπόθεση: To ιστορικό της δραματικής εξαφάνισης της 15χρονης Jessie (Gaite Jansen) από την οπτική των φίλων της...

Εξαιτίας της χώρας προέλευσής της δεν περίμενα πολλά πράγματα από το "Dusk". H αλήθεια είναι πως η ιντριγκαδόρικη υπόθεση σε συνδυασμό με την σχετικά καλή βαθμολογία στην κινηματογραφική βίβλο imdb μου κέντρισαν το ενδιαφέρον στο να την παρακολουθήσω. Το γεγονός πως στηρίζεται σε αληθινά γεγονότα βοήθησε επιπλέον σε αυτήν την κατεύθυνση.
Στο στόχαστρο βρίσκεται μια παρέα ανηλίκων, οι μεταξύ τους έριδες και αντιζηλίες, σε ερωτικό και φιλικό επίπεδο. Έτσι ο φακός καταγράφει με συγκλονιστική λεπτομέρεια και μια ανησυχητικά ύποπτη ματιά την παρέα στις καθημερινές δραστηριότητές της. Το σενάριο είναι έτσι δομημένο και διχοτομημένο ώστε να παρουσιάζει την ίδια υπόθεση από την ξεχωριστή οπτική γωνία του κάθε παιδιού και συνάμα πρωταγωνιστή της δραματικής αυτής ιστορίας. Έτσι χάνει σε ρυθμό και στιβαρότητα, κερδίζει όμως σε ανάλυση και βάθος. Κάτι που αρχικά μοιάζει αθώο και συνηθισμένο, σταδιακά εξελίσσεται σε κάτι θανατηφόρο και αρρωστημένο. Το δράμα μας παρουσιάζεται ειλικρινές και ωμό με διάχυτη την ευρωπαϊκή του αύρα και θα μπορούσε να συμμετάσχει σε κάθε φεστιβαλικό πρόγραμμα. Οι ερμηνείες των παιδιών είναι τιμιότατες και εσύ στο τέλος αναρωτιέσαι το που βαδίζει ή καλύτερα που μπορεί να φτάσει η σημερινή (θεωρητικά φυσιολογική) νεολαία σε εθνικό και διεθνές επίπεδο...

Cults - Cults

2011-06-06T21:10:00.000+03:00

Indie Pop, LP
Release Date: 07/06/2011, In the Name Of

Στις παρακάτω γραμμές θα ευχαριστήσω θερμά τους Cults. Θα τους ευχαριστήσω για τα 11 υπέροχα κομμάτια που μου χάρισαν και που θα με συνοδεύουν τους επόμενους καλοκαιρινούς μήνες. Στο αστικό, στο αυτοκίνητο, στο σπίτι, στην παραλία. Παντού θα τους ακούω. Το soundtrack για το φετινό καλοκαίρι έχει έτσι βρεθεί πριν καν μπει για τα καλά το καλοκαίρι.
Oι Cults δηλώνουν ως βάση τους την "κρύα" Νέα Υόρκη, παρόλο που η μουσική τους είναι αυστηρώς "καλιφορνέζικη". Ιδρυτές της πενταμελούς αυτής μπάντας είναι το ζευγάρι Brian Oblivion και Madeline Follin, και χωρίς να τους έχω γνωρίσει τους θεωρώ γαμάτους τύπους. Πέρα από τις κινηματογραφικές τους σπουδές εξασκούν με μεγάλη επιτυχία το hobby τους, την μουσική. Και αυτό με έναν όμορφο, ηλιόλουστο και αθώο τρόπο. Ανέμελη μουσική που γουστάρουν να φτιάχνουν, τεμπέλικο ύφος που θυμίζει 60s pop και σε στέλνει κατευθείαν στις παραλίες. Ένα ομώνυμο άλμπουμ που χαρακτηρίζεται πέρα από τα καλοστεκούμενα και αυτόνομα χιτάκια και ως ένα συμπαγές, γοητευτικό και μεστό μουσικό σύνολο. Υπέγραψαν στην νεοσύστατη δισκογραφική της Lily Allen (!) και πιστέψτε με αυτό δεν είναι το μοναδικό φρέσκο δεδομένο στην μουσική τους...
Άκου: "Abducted", "Walk at Night", "Go Outside"..

the Escapist [Radio Show]

2011-06-05T20:42:00.000+03:00

ON AIR tomorrow (20.00-22.00) - UpnLoud.gr

LISTEN HERE

The Hangover Part II

2011-06-03T14:05:00.001+03:00

Comedy, USA 2011
Release Date: 02/06/2011, Todd Phillips

Υπόθεση: O Stu (Ed Helms) ετοιμάζεται να παντρευτεί στην εξωτική Ταϊλάνδη. Έχοντας πάρει το μάθημά του προ διετίας με τις ακραίες περιπέτειες της τρελοπαρέας (Ζach Galifianakis, Bradley Cooper) στο Las Vegas, αποφασίζει να κάνει έναν ήρεμο και ασφαλές γάμο. Μόνο που πάλι απρόσμενα κάτι πάει στραβά, και τα παλικάρια αντί να ξυπνήσουν στο ηλιόλουστο, ήσυχο, high-class θέρετρο, ξυπνάνε σε μια τριτοκοσμική πολυκατοικία στην καρδιά του επικίνδυνου Bangkok...

To πρώτο μέρος του 2009 θεωρείται ήδη cult, δίνοντας νέα υπόσταση, σημασία και αξία στο ήδη λατρεμένο είδος της περιπετειώδους, buddy κωμωδίας. Αναμενόμενη εμπορική κίνηση λοιπόν να βγει το sequel, που ακούει στο όνομα "The Hangover Part II". Ήδη η δεύτερη ταινία έχει σπάσει κάθε ρεκόρ εισπράξεων στο Box Office των HΠΑ, και ετοιμάζεται και για ρεκόρ εκτός Αμερικής.
Η αίσθηση που σου αφήνει η ταινία είναι περίεργη. Ναι μεν από τις πρώτες κιόλας στιγμές καταλαβαίνεις πως θα δεις κάτι που έχεις ήδη δει, και αυτή η πεποίθηση αυξάνεται δραματικά και κατακόρυφα κατά την διάρκεια εξέλιξης των τραγελαφικών καταστάσεων, αφήνοντας σου την αίσθηση του copy-paste και το δεδομένο της παντελούς έλλειψης πρωτοτυπίας. Από την άλλη όμως έλα που αυτή η παραπάνω αίσθηση σου αρέσει, και γελάς με τις ώρες και μετά την προβολή. Βλέπεις, πρώτον το σενάριο του πρώτου μέρους ήταν τόσο πικάντικο, ζωηρό και θεόμουρλο που άνετα χρησιμοποιήθηκε και δεύτερη φορά με ελάχιστες διαφοροποιήσεις (μωρό-παππούλης μοναχός, τίγρης-μαϊμού), και δεύτερον δέθηκες και ταυτίζεσαι τόσο πολύ με τους χαρακτήρες της παρέας που δεν τους χορταίνεις και θα'θελες πολύ να τους έβλεπες κάθε εβδομάδα σε sitcom. Πόσο μάλλον τώρα που "δέθηκαν" περισσότερο μεταξύ τους και η χημεία τους απογειώνεται κάθε στιγμή. Εννοείται πως για δεύτερη φορά όλοι τους βρίσκονται σε τρελά κέφια ξεζουμώντας κάθε ίχνος ψυχαγωγίας όσο δεν πάει. Με λίγα λόγια, αν τους αγάπησες το 2009, θα τους αγαπήσεις και θα τους απολαύσεις ακόμη περισσότερο τώρα.
Τέλος, βελτιωμένο απεικονίζεται και το περιβάλλον της κωμωδίας. Μας παρουσιάζεται πιο εξωτικό, "μεγάλο", επικίνδυνο και καλοκαιρινό. Όλα αυτά έχουνε ως αποτέλεσμα η δράση να είναι εντονότερη από το πρώτο, και ο ορισμός της απόλυτης κωμικής περιπέτειας να ταιρίαζει γάντι σε όλο το εύρος αυτής της καφροκωμωδίας.

Timber Timbre - Creep On Creepin' On

2011-06-01T19:40:00.000+03:00

Indie, LP
Release Date: 05/04/2011, Arts & Crafts

Καλό καλοκαίρι να έχουμε όλοι. Είναι οξύμωρο όταν ετοιμαζόμαστε σιγά σιγά για τις παραλίες και έχουμε ανάγκη από ηλιόλουστα και (χαζο)χαρούμενα ακούσματα, εγώ να παρουσιάζω το "Creep On Creepin' On" των Kαναδών Timber Timbre. Και δεν θα το έκανα ποτέ αν δεν άξιζε, αλλά αξίζει. Ο Taylor Kirk και η παρέα του εδώ πλάθουν αριστουργηματικά ένα ζοφερό, υποβλητικό και κατάμαυρο μουσικό έργο. Ακούγοντας το δεύτερό τους άλμπουμ στο μυαλό μου έρχονται ονόματα όπως The Black Heart Procession, Suicide, Dirty Beaches. Το ηχητικό αποτέλεσμα είναι απλά ανατριχιαστικό, οι στίχοι και η μουσική στοιχειώνουν τον ακροατή και το αργό, μεθοδικό χτίσιμο αυτής της σκοτεινής ατμόσφαιρας πετυχαίνεται δευτερόλεπτο προς δευτερόλεπτο σε μεγαλύτερο, εντονότερο βαθμό μέχρι το μαύρο, αλλά συνάμα γοητευτικά όμορφο πέπλο των Timber Timbre να σε σκεπάσει ολοκληρωτικά.
Άκου: "Lonesome Hunter", "Black Water", "Too Old to Die Young", "Bad Ritual"..

And Soon the Darkness (Και Ξαφνικά Σκοτάδι)

2011-05-31T21:24:00.000+03:00

Mystery/Thriller/Crime, USA/Argentina/France 2010
Release Date: 26/05/2011, Marcos Efron

Yπόθεση: Δύο νεαρές Αμερικανίδες (Αmber Heard, Odette Yustman) μπαίνουν σε σοβαρές περιπέτειες όταν εθελημένα αποκόπτονται από το υπόλοιπο ποδηλατικό γκρουπ, χάνουν το τελευταίο λεωφορείο της επιστροφής και ξαφνικά αναγκάζονται να διανυκτερεύσουν σε ένα απομακρυσμένο χωριό της Αργεντινής...

Όμορφες, σέξι παρουσίες και η έντονη αίσθηση του κινδύνου. Ακόμα καλύτερα, γοητευτικές τουρίστριες σε ένα επικίνδυνο, τριτοκοσμικό περιβάλλον. Μια πετυχημένη συνταγή που υπόσχεται εμπορική αναγνωρισιμότητα και μια στοιχειώδης, χοντροκομμένη ψυχαγωγία. Αυτά τα παραπάνω τα εμπεριέχει και τα πετυχαίνει το αμερικάνικο ριμέικ της ομώνυμης, βρετανικής ταινίας του 1970 με τίτλο "And Soon the Darkness".
Mε πρωταγωνίστριες δύο φίλες, που έχουν διαμετρικά αντίθετους χαρακτήρες, με την μια να είναι η περιπετειώδης, ριψοκίνδυνη και προκλητική της υπόθεσης και η άλλη να είναι η λογική και συνετή, και έναν μυστήριο Αμερικανό που παίζει έναν αμφιλεγόμενο ρόλο, συμπληρώνεται το πρωταγωνιστικό τρίδυμο του θρίλερ και δομείται το απλοϊκό σενάριο. Οι ερμηνείες όλων κυμαίνονται αναμενόμενα σε ρηχά επίπεδα, και το σενάριο είναι προβλέψιμο και μονοδιάστατο. Θετικό βέβαια το γεγονός πως η ταινία βασίζεται και χτίζεται πάνω σε απλά συστατικά, με τις τέρμα κλισέ σκηνές και τις απεγνωσμένες σπλατεριές να απουσιάζουν χαρακτηριστικά. Eπιπλέον, η κινηματογράφηση της "άγριας" Αργεντινής είναι συμπαθέστατη. Σαφώς οι σέξι παρουσίες και τα ημίγυμνα θηλυκά κορμιά "σπρώχνουν" σε μεγάλο βαθμό το ψυχολογικό θρίλερ και το ενδιαφέρον του, αλλά και η υπόθεση από μόνη της δεν παρεκκλίνει ιδιαίτερα από την σφαίρα του πραγματικού προς τον κόσμο του φανταστικού, στοιχεία που την καθιστούν ένα αξιοπρεπέστατο και εύπεπτο θριλεράκι που λίγους θα κουράσει ή θα ενοχλήσει αυτές τις ζεστές μέρες πριν το καλοκαίρι...

the Escapist [Radio Show]

2011-05-29T22:03:00.000+03:00

ON AIR tomorrow (20.00-22.00) - UpnLoud.gr

LISTEN HERE

Wild Beasts - Smoother

2011-05-28T17:20:00.002+03:00

Indie Pop/Rock, LP
Release Date: 09/05/2011, Domino Records

Erotic Downbeat Music. Κάπως έτσι μου συστήθηκαν οι Wild Beasts προ διετίας μέσω του "Two Dancers" και με κέρδισαν με την μια. Η αισθαντική μουσική σε συνάρτηση με τον θεατρισμό στα φωνητικά του Hayden Thorpe δεν με είχαν αφήσει καθόλου ασυγκίνητο. Λογικό να περιμένω την συνέχεια στην δισκογραφική πορεία των φιλόδοξων Λονδρέζων και αυτή ήρθε αυτό τον μήνα με το "Smoother".
Βλέποντας και κυρίως ακούγοντας τις τρεις ολοκληρωμένες δουλειές των Wild Beasts καταλαβαίνει ο ακροατής πως η μπάντα βρίσκεται στην συνεχή διαδικασία εκλέπτυνσης του ήχου και κατ'επέκταση της μουσικής τους ταυτότητας. Το αποτέλεσμα είναι ότι πλέον και εν έτη 2011, ο ήχος και κυρίως το ύφος τους είναι αναγνωρίσιμο και μοναδικό. Οι γοητευτικοί ρυθμοί συνεργάζονται άψογα με το υπόγειο beat, οι εύθραυστες κιθάρες και τα ηλεκτρονικά βοήθηματα έχουνε βρει για τα καλά τα πατήματά τους, και οι ψιλές του Τhorpe συνεχίζουν ακάθεκτες "το συναρπαστικό παιχνίδι των φωνητικών" με την στιβαρή φωνή του μπασίστα Τοm Fleming. Στα αυτιά μου ο νέος τους δίσκος ακούγεται ένα κλικ πιο μινιμαλιστικός, και μπορεί το "Two Dancers" το 2009 να είχε έναν περισσότερο προσωπικό χαρακτήρα για μένα, εξαιτίας και των τότε προσωπικών μου περιστάσεων, αλλά το "Smoother" συνεχίζει επάξια τον εκκεντρικό, μελαγχολικά αισθησιακό δρόμο που χάραξε ο προκάτοχός του, και ας είμαι εγώ καλά και ας έρχεται έξω το καλοκαίρι...
Άκου: "Bed of Nails", "Lion's Share", "Albatross"..

WILD BEASTS "Albatross" by domino

Elle s'appelait Sarah (Sarah's Key)

2011-05-26T16:47:00.001+03:00

Drama, France 2010
Release Date: - , Gilles Paquet-Brenner

Yπόθεση: Παρίσι, Ιούλιος του 42'. Η γαλλική αστυνομία μαζεύει χιλιάδες Παριζιανούς εβραϊκής καταγωγής και τους στριμώχνει στο χειμερινό ποδηλατοδρόμιο της πόλης με σκοπό έπειτα να τους στείλει σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μεταξύ αυτών και η 10χρονη Sarah μαζί με τους γονείς της. Η ίδια κρατάει στα χέρια της το κλειδί της ντουλάπας του δωματίου της όπου έχει κρύψει τον μικρότερο αδερφό της. Σκοπός της είναι να ξεφύγει από την αστυνομία για να πάει να απελευθερώσει τον πιτσιρικά. Παρίσι, σήμερα. Η Αμερικανίδα δημοσιογράφος Julia (Κristin Scott Thomas) ετοιμάζεται να μετακομίσει στο πατρικό σπίτι του άντρα της στην γαλλική πρωτεύουσα. Μόνο που σταδιακά ανακαλύπτει πως αυτό το σπίτι κρύβει καλά μέσα του μια τραγική ιστορία που επηρεάζει και συνδέει το παρόν με το παρελθόν με έναν συγκλονιστικό τρόπο...

Η δραματική ταινία "Sarah's Key" βασίζεται σε best seller της de Rosnay και επικεντρώνεται σε μια συγκλονιστική οικογενειακή ιστορία που αποτυπώνει σε όλο της το φάσμα την απανθρωπιά του Β'Παγκοσμίου Πολέμου. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον αναδεικνύεται ο σκληροτράχηλος χαρακτήρας και η τεράστια καρδιά μιας 10χρονής που προσπαθεί με νύχια και με δόντια να προστατεύσει τον μικρότερο αδερφό της από τους κινδύνους του πολέμου. Παράλληλα ο θεατής γνωρίζει στην σύγχρονη Γαλλία την δαιμόνια ρεπόρτερ Julia, που μέσα από αυτήν και την έντονη δραστηριότητα της το μυστήριο του μακρινού παρελθόντος ξεσκεπάζεται αργά, αλλά σταθερά.
Μεγάλο ατού του γαλλικού αυτού δράματος η λεπτομερής, αλλά εύπεπτη αφήγηση και η απόλυτη χρονική ισορροπία μεταξύ του τώρα και του τότε. Στο κάτω κάτω να μην ξεχνάμε πως η θεματική της ταινίας είναι αρκετά δύσκολη και απαιτητική, πράγμα όμως που δεν επηρεάζει καθόλου την παρακολούθηση και τους ρυθμούς αυτού του δυνατού δράματος. Τα προσεγμένα flashbacks δείχνουν τον δρόμο προς την σεναριακή "κάθαρση" και το συναίσθημα βγαίνει αβίαστα και σε καμία περίπτωση μελοδραματικά. Τέλος, ερμηνείες και σκηνοθεσία βρίσκονται σε αντάξια επίπεδα για μια τέτοια παραγωγή που σίγουρα αποτελεί μια από τις ενδιαφέρουσες προτάσεις του σύγχρονου γαλλικού κινηματογράφου.

R.E.M. - Collapse Into Now

2011-05-24T17:26:00.003+03:00

Alternative Rock, LP
Release Date: 08/03/2011, Warner Bros.

Σπουδαία αίσθηση να νιώθεις πως ακούς κάτι φρέσκο, αλλά παράλληλα να σου δίνει την εντύπωση πως το έχεις ξανακούσει, ή καλύτερα ξαναπολαύσει στο παρελθόν. Και όταν ένα μουσικό σχήμα που αποτελείται από μια παρέα πενηντάριδων, με 30 χρόνια μουσικής ιστορίας και 15 ολοκληρωμένες δισκογραφικές δουλειές, σου χαρίζει την παραπάνω αίσθηση, τότε αρκεί να πεις ένα μεγάλο respect...
Σε αντίθεση με άλλες σπουδαίες και επιδραστικές μπάντες του παρελθόντος που μουσικά σε συνάρτηση με τις νέες τους δουλειές έχουν αρχίσει και κουράζουν, οι R.E.M. κρατούν με περηφάνεια τα σκήπτρα της μεγάλης alternative rock μπάντας και πεισματικά αρνούνται να παράγουν φθηνές κόπιες του μουσικού τους παρελθόντος.
Σε κάθε σημείο του "Collapse Into Now" ο ακροατής αντιλαμβάνεται ότι ακούει ποιοτική rock μουσική από ένα ποιοτικό, ώριμο και έμπειρο σχήμα. Η τέλεια ισορροπία μεταξύ up-tempo και down-tempo ακουσμάτων κάνει το δημιούργημα απολαυστικό, εύπεπτο και ευπροσάρμοστο στις προσωπικές περιστάσεις του καθενός. Oι συμμετοχές των Patti Smith, Peaches και Eddie Vedder λειτουργούν θετικά στην ποικιλομορφία του συνόλου. Διαβάζω πως κύριο γνώρισμα και αυτού του άλμπουμ είναι ο στιχουργικός πλούτος που διακατέχει τον δίσκο. Εγώ προσωπικά δεν κάθησα να ψάξω την στιχουργική του αξία, αλλά εύκολα συμπεραίνει κανείς πως οι συνθέσεις του "Collapse Into Now" είναι ολοκληρωμένες, "γεμάτες" και πλούσιες από κάθε άποψη. Οι κιθάρες, τα φωνητικά του Michael Stipe και η λεπτοδουλεμένη σφραγίδα του "ανανεωμένα παλιού/κλασικού" προσδίδουν κύρος, αδιαμφισβήτητη καλλιτεχνική αξία και ζωντανά συναισθήματα στο έργο και το όνομα αυτής της παρέας που συνεχίζει απτόητα να κάνει καλά αυτό που ξέρει με ταλέντο και μεράκι...
Άκου: "Uberlin", "Blue", "Alligator_Aviator_Autopilot_Antimatter", "Οh My Heart"..

the Escapist [Radio Show]

2011-05-23T14:32:00.000+03:00

ON AIR tonight (20.00-22.00) - UpnLoud.gr

LISTEN HERE

Pa Negre (Black Bread/Μαύρο Ψωμί)

2011-05-22T18:48:00.000+03:00

Drama, Spain/France 2010
Release Date: - , Agusti Villaronga

Υπόθεση: Σε ένα χωριό της καταλανικής επαρχίας ο μικρός Andreu (Francesc Colomer) γίνεται αυτόπτης μάρτυρας ενός στυγερού εγκλήματος. Η χώρα βρίσκεται ακόμη σε αναβρασμό μετά τον εμφύλιο πόλεμο και η οικογένεια του μικρού ανήκει στην πλευρά των ηττημένων. Έτσι σκοτεινές συνωμοσίες, βαθιά κρυμμένα μυστικά και απροκάλυπτα συμφέροντα σκεπάζουν το χωριό και κατά κύριο λόγο την οικογένεια του μικρού οδηγώντας σε αναπάντεχες εξελίξεις...

"Pa Negre" ονομάζεται το γνήσιο οικογενειακό δράμα από την Καταλονία, που σάρωσε στα 25α ισπανικά βραβεία Γκόγια, και για τους υπόλοιπους Ισπανούς έπρεπε να μεταγλωττίστει στα καστιγιάνικα.
H επιβλητική εισαγωγική σκηνή βάζει τον θεατή αμέσως στο πετσί της ιστορίας και στην συνέχεια το μυστήριο σε συνδυασμό με το βαθύ και άκρως ενδιαφέρον οικογενειακό παρελθόν του μικρού πρωταγωνιστή δημιουργούν τις κατάλληλες προϋποθέσεις για ένα δυνατό και εκρηκτικό δράμα. Σταδιακά ξετυλίγεται το κουβάρι που αποτελείται από τα τωρινά μεταπολεμικά γεγονότα, αλλά και μολυσμένα, πικάντικα δεδομένα του μακρινού και κοντινού παρελθόντος. Όλα τα παραπάνω προετοιμάζουν το έδαφος για ένα αναπάντεχο φινάλε που αποτελεί το κερασάκι στην τούρτα για το έργο του Αgusti Villaronga.
Σαν ένα διαφορετικό "Bal" (2010), η ταινία παρουσιάζει με ένα ιδιαίτερα συναισθηματικό περιτύλιγμα την σχέση πατέρα-γιού και θέτει έμμεσα το δίλημμα αν κάποιος οφείλει να παραιτηθεί από τις προσωπικές αξίες και τα ακλόνητα ιδανικά του, και να θυσιαστεί για κάτι που αγαπάει περισσότερο. Η πολιτική έρχεται σε άμεση σύγκρουση με την οικογένεια, και ο θεατής γίνεται μάρτυρας το τι έχει πραγματική αξία στην ζωή με έναν γοητευτικό και προσεγμένο τρόπο. Οι ερμηνείες, ιδίως των μικρών πρωταγωνιστών είναι αξιόλογες, το σενάριο έχει την κατάλληλη δομή, το μήκος και το πλάτος για να αναπτύξει την ιστορία και τους χαρακτήρες, και η σκηνοθεσία είναι σαφώς ανώτερη έναντι άλλων εξίσου καλών, πρόσφατων ισπανικών δημιουργημάτων, όπως το "Celda 211" (2009).

Those Darlins - Screws Get Loose

2011-05-19T20:47:00.002+03:00

Indie Pop/Rock, LP
Release Date: 29/03/2011, Oh Wow Dang

Oι Τhose Darlins είναι τρία κορίτσια και ένα αγόρι στα drums. Tόπος καταγωγής τους το βαριά αμερικάνικο Tennessee, και αυτό το νιώθει ο ακροατής άμεσα. Δεν θα έλεγα ότι ακούγοντας το "Screws Get Loose" ακούω και country, όπως διαβάζω στα περισσότερα sites, αλλά σαφέστατα υπάρχει μια δυνατή δόση από country-americana στον ήχο τους και μια απόλυτη ισορροπία μεταξύ σκονισμένου lo-fi και κρυστάλλινου hi-fi. Το τελευταίο μου αρέσει πολύ, και το power pop/garage που παίζουν είναι κολλητικό, με τα θηλυκά φωνητικά να δένουν άψογα με τις κιθάρες. Δεν σου μένει απαρατήρητο ότι οι Those Darlins θέλουν να προωθήσουν ένα επαναστατικό american party girls προφίλ, όπως άλλοτε οι The Runaways. Καθόλου κακό και αυτό, άσε που όλη η μουσική τους φάση σε αναγκάζει αν όχι να χορέψεις, τουλάχιστον να κουνάς ρυθμικά το πόδι σου. Έτσι λοιπόν, στο σύγχρονο αμερικάνικο indie-girls πορτραίτο εκτός από τις Dum Dum Girls, Vivian Girls και Best Coast (Bethany Cosentino) σημειώνουμε και αυτές τις αλιανάρες γκόμενες... (Ευγενική χορηγία αυτού εδώ του blog, thanx!)
Άκου: "Be Your Bro", "Screws Get Loose", "Boy", "Waste Away"..

Keith

2011-05-17T22:35:00.002+03:00

Drama/Romance, USA 2008

Release Date: - , Todd Kessler

Υπόθεση: H έξυπνη, δημοφιλής και φιλόδοξη μαθήτρια Natalie (Elisabeth Harnois) συμφιλιώνεται με τον μυστήριο outsider συμμαθητή της Κeith (Jesse McCartney), o οποίος φέρνει τα πάνω κάτω στην ζωή της, αλλά και στην δική του...

"Keith" oνομάζεται το ανεξάρτητο φιλμάκι που βασίζεται σε short story του συγγραφέα Ron Carlson, και παραμένει στην αφάνεια παρόλο που είναι γυρισμένο από το 2008, τόσο που δυσκολεύτηκα απίστευτα να βρω κατάλληλη φωτογραφία για την ανάρτηση...

Όπως και να έχει, αυτό το απρόβλεπτο, ασυνήθιστο και συνάμα όμορφο teenage love story αξίζει περισσότερη προσοχή. Η ιστορία σχεδόν κλασική: Γοητευτικό και πρωτοκλασάτο λυκειοκόριτσο μπλέκει με μονόχνωτο και παράξενο αγόρι. Αυτή το κάνει γιατί αρχικά γουστάρει την παρέα του και τις εκκεντρικές του ιδέες, αυτός γιατί θέλει απλά να παίξει μαζί της. Σιγά σιγά όμως οι αρχικές προθέσεις μεταβάλλονται και απρόσμενα γεγονότα και δεδομένα βγαίνουν στην επιφάνεια.
Η ιστορία είναι πολύ όμορφα δοσμένη, και το american teenage στοιχείο είναι ισχυρά παρόν από την πρώτη στιγμή, χωρίς αυτό να χαλάει την όλη αίσθηση του αμερικάνικου suburbian love story. Σε αυτό βέβαια βοηθάει και το χαμηλό προφίλ σε ερμηνευτικό και σκηνοθετικό επίπεδο, που απορρέει από το γεγονός πως πρόκειται για ένα χαμηλών τόνων indie ταινιάκι. Παρόλο που στο τέλος η ταινία φλερτάρει με το μελό, ποτέ αυτό το γεγονός δεν χωλαίνει την ευχάριστη και αισιόδοξη οπτική που σου αφήνει η ταινία στους τίτλους τέλους. Μια γλυκόπικρη και ταπεινή ιστορία για το πως καμία φορά γνωρίζεις καλύτερα τον εαυτό σου μέσω άλλων προσώπων που απρόσμενα μπαίνουν στην ζωή σου, και αλλάζεις ιδέες, τρόπο ζωής και μελλοντικά πλάνα χωρίς να το περιμένεις...

the Escapist [Radio Show]

2011-05-15T22:05:00.000+03:00

ON AIR tomorrow (20.00-22.00) - UpnLoud.gr

LISTEN HERE

I'm from Barcelona - Forever Today

2011-05-15T16:06:00.001+03:00

Indie Pop, LP
Release Date: 19/04/2011, Mute Records

Μπήκε επιτέλους η άνοιξη και άρχισε δειλά δειλά να ανεβαίνει και η θερμοκρασία. Οι κατάλληλες δηλαδή συνθήκες να ακουστεί η σουηδέζικη μουσική κολεκτίβα "Ι'm from Barcelona", που αυτή την στιγμή απαριθμεί 27 μέλη! Όλοι αυτοί μαζεύτηκαν και δημιούργησαν την τρίτη τους ολοκληρωμένη δουλειά ονόματι "Forever Today". Στον ακροατή χαρίζουν ένα (χαζο)χαρούμενο, ηλιόλουστο και αισιόδοξο μουσικό μισάωρο που δεν έβλαψε ποτέ κανέναν, και μερικές φορές χρειάζεται να ακουστεί για διάφορους λόγους και ας ξεχαστεί παντελώς σε μερικούς μήνες. Τwee-pop δηλαδή με όλη την σημασία της λέξεως, έτσι για προθέρμανση...
Άκου: "Always Spring", "Get In Line", "Battleships"..

Tucker & Dale vs Evil

2011-05-13T22:30:00.000+03:00

Horror/Comedy, USA 2010
Release Date: - , Eli Craig

Yπόθεση: Δύο χωριάτες της αμερικανικής επαρχίας, ένα τσούρμο από κακομαθημένα κολεγιόπαιδα, μια μεταξύ τους παρεξήγηση και μια προ 20ετίας σφαγή δημιουργούν μια αλυσίδα από άκρως θανατηφόρα και παράλληλα κωμικοτραγικά συμβάντα...

"Ο Γιάννης φοβάται το θεριό, και το θεριό τον Γιάννη". Πόσο πολύ ταιριάζει το γνωστό αυτό λαϊκό γνωμικό στην περίπτωση της ταινίας "Tucker & Dale vs Evil"! Tα φαινόμενα εδώ απατούν από την πρώτη στιγμή. Η έλλειψη επικοινωνίας που πολύ εύστοχα σε κάποια φάση αναφέρει η νεαρή φοιτητριούλα της Ψυχολογίας ως την ρίζα όλων των κακών του κόσμου, ταιριάζει εδώ γάντι για όλα όσα διαδραματίζονται επί της οθόνης και ψυχαγωγούν τον θεατή στον μέγιστο δυνατό βαθμό.
Γενικότερα το πάντρεμα μεταξύ δύο διαμετρικά αντιθέτων κινηματογραφικών ειδών φαντάζει δύσκολη υπόθεση. Υπάρχουν βέβαια και οι γνωστές παρωδίες ταινιών τρόμου, που αποτελούν είδος από μόνες τους και συνήθως κυμαίνονται σε ρηχά ποιοτικά επίπεδα, τόσο σεναριακά, όσο και ψυχαγωγικά. Εξαιρέσεις όμως παντού υπάρχουν, και ότι κατάφερε ο Edgar Wright με το "Shaun of the Dead" για τους ζομπολάτρεις, το καταφέρνει και ο Εli Craig απεικονίζοντας και εξιστορώντας το χάσμα μεταξύ επαρχιακού και αστικού τρόπου ζωής μέσα σε ένα ακραία σουρεαλιστικό περιβάλλον αιματοχυσίας. Το σενάριο μπορεί να παρατηρηθεί από δύο αντίθετες όψεις, και η εναλλαγή των ρόλων του καλού και του κακού δίνει φρεσκάδα, ζουμί και ατελείωτο χαβαλέ στην όλη υπόθεση. Κάθε σκηνή συνοδεύεται από μπόλικες δόσεις σπλάτερ, κοφτερές ατάκες και πηγαίο χιούμορ. Τα εφέ και η σκηνοθεσία τοποθετούνται σε υψηλά επίπεδα για το είδος, και οι ερμηνείες, με καλύτερη αυτήν του Τyler Labine (γνωστός από την κωμική σειρά "Sons of Tucson"), απογειώνουν την συνολικά εξαιρετική και ευχάριστη αίσθηση που σου αφήνει αυτό το απολαυστικότατο ταινιάκι.

Crystal Swells - Goethe Head Soup

2011-05-11T17:00:00.001+03:00

Indie Rock/Noise, EP
Release Date: 04/04/2011, Self-released

"..it just sounds like young music made by young people for young people..." Kάπως έτσι ένα online portal περιγράφει εύστοχα την μουσική της καναδέζικης τετράδας Crystal Swells. Δύσκολα βρίσκεις πληροφορίες για αυτούς (να'ναι καλά ο Suicide Dots), ενώ το "Goethe Head Soup" είναι μόλις το δεύτερό τους EP. Mια γερή δόση αδρεναλίνης ξεχειλίζει από κάθε ένα από τα 6 κομμάτια ξεχωριστά, και άγρια παραμορφωμένες κιθάρες, μια έντονα fuzzy ατμόσφαιρα και μια υπόγεια surf διάθεση σκεπάζουν και έπειτα απογειώνουν την συνολική μουσική αίσθηση. Ηighly recommended για αυτούς που την βρίσκουν με την βρώμικη φασαρία και στους οποίους καμιά φορά ανήκω και εγώ...
Άκου: "Μellow Californian", "Patent Trolls"..